Τυχαρπασίες, Ραπ και Κάψιμο Vol. 16: Grik Flair, Σίγμα Φι και Κύπριοι.

Ετικέτες

, , , , , ,

Κυρίες και κύριοι… Καλησπέρα.

Και όχι δεν είμαστε στο Podcast μας. Το οποίο αν δεν έχετε ακούσει, τι σκατά, ακούστε το, τόσο καιρό έχει που έχει βγει, wtf δηλαδή. Links εδώ.

Σήμερα θέλω να βάλω ένα περιορισμό. Μόνο CD που βγήκαν εντός του 2017. Και στο επόμενο ίσως κάνω κάτι αντίστοιχο για το 2018, αλλά μην το δέσετε και κόμπο.

Στο ψητό λοιπόν, χωρίς πολλά πολλά λόγια.


Maverick – Mainstream LP (2017) | [Download] | [YouTube Playlist]
Ομάδα Staff – Αρχή του Τέλους EP (2017) | [YouTube Playlist]
Julio & Smilin – Τα Μαύρα Άσματα (2017) | [Download] | [YouTube Playlist]


Maverick – Mainstream LP (2017)

Artboard-5361

Κάτσε μια ρε, αυτός είναι που ήταν feat στο Μεγάλος Ήρωας II: Part 1 ή παίζουν πάνω από ένας Maverick? Λογικά αυτός είναι, του πούστη.

Μεγάλος δίσκος ρε γαμώτο. 20 κομμάτια είναι πολλά. Νομίζω το έχω ξαναπεί στο Νάνο, αλλά για μένα το τέλειο είναι μια κυκλοφορία να έχει γύρω στα 11-15 κομμάτια. Είναι δύσκολο να συναντήσεις άλμπουμ με τόσο πολύ υλικό και να μην έχει filler. Και τα fillers κρατάνε το σύνολο κάτω. Τέσπα.

Αρκετά σύχρονος ήχος. Κοντά στα σημερινά δεδομένα, σίγουρα LP προϊόν της εποχής του. Η εντύπωση που μου δίνεται, είναι πως ο Maverick προσπαθεί να χτίσει μια bigger than life, lean drinking, coke snorting, ass destroying, Uberman προσωπικότητα ενός cocky σκατοκαριόλη. Αν ήταν wrestler θα ήταν ο MJF. Ή ο Miz. Αλλά θα ήθελε να ήταν ο Ric Flair. Όπως και ο MJF ή ο Miz. Αν ήταν ποδοσφαιριστής, θα ήθελε να ήταν ο Zlatan, αλλά είναι κάτι μεταξύ Nuno Gomes και Pauleta. Serviceable, με κάποια high points αλλά σίγουρα όχι τόσο καλός όσο νομίζει και κατά πάσα πιθανότητα δε θα τον θυμόμαστε σε 20 χρόνια. Εγώ πάντως τη γουστάρω τη φάση του. Η χώρα δε χρειάζεται απαραίτητα κι άλλους καλούς τεχνικά rappers, χρειάζεται περισσότερους μη βαρετούς τύπους.

Και τεχνικά πάντως δεν είναι κακός. Παίζει με τα flows και τη φωνή του, και προσπαθεί να δουλέψει με punchlines και wordplays. Κάποιες φορές δεν του βγαίνουν, αλλά τις περισσότερες φορές λειτουργούν, και μπορεί να σου σκάσει και το χιλάκι σε μερικά.

Παράδειγμα καλού wordplay?

«Κάπου λες θα χεις ακούσει αυτό το στυλ
βραβείο το κεφάλι σου στα χέρια σου Kill Bill
μου ‘ρχεται έμπνευση με το που δω σκόνη
να τι αντιγράφω, τη σκούπα στο σαλόνι»

Αλλά και γενικά όλο το κομμάτι:

Βαθμολογία: 4/5

Ξέρεις τι ρε μαλάκα? Ίσως και η βαθμολογία να είναι υπερβολική. Ίσως και να μην την αξίζει ο δίσκος με αντικειμενικά κριτήρια. Αλλά εμένα με κέρδισε το character work του. Πραγματικά περιμένω με ανυπομονησία να δω περισσότερα.

Ομάδα Staff – Mainstream EP (2017)

cover

Το μόνο σημερινό μας EP. Δεν ξέρω αν αυτό είναι θετικό ή όχι, αλλά τουλάχιστον έχουμε πράμα ν’ ακούσουμε σήμερα, όχι σαν τις άλλες φορές που έκανα απανωτά reroll μπας και σκάσει κάτι με διάρκεια μεγαλύτερη του 9λέπτου.

Το Intro του EP ξεκινάει με scratch. Κάτι που δεν περίμενα. Κυρίως γιατί δυστυχώς πλέον το scratching στην Ελλάδα το έχουν ψιλοχεσμένο. Θεματολογικά ο δίσκος είναι ακριβώς αυτό που περιμένεις. Κοινότυπο αλανιάρικο Αθηναϊκό battle πλατείας, εναντίον ρουφιάνων, μπάτσων και φανταστικών εχθρών. Τα χωσίματα των παιδιών, αν και δεν είναι τεχνικά ρηξικέλευθα, μιας και είναι ακριβώς τα χωσίματα που περιμένεις από άτομα με τέτοια θεματολογία, ακούγονται ευχάριστα. Beats «πατροπαράδοτα» με samples και λούπες, straight outta early 10s και κάποια ευχάριστα ρεφραίν ολοκληρώνουν την εικόνα του EP.

Βαθμολογία: 2.5/5.

Δε χρειάζεται να προσθέσω κάτι. Ο δίσκος είναι ένας από τους πολλούς εκεί έξω. Αν είχε βγει κάπου το 2011-2012 ίσως και να είχε επιτυχία, αλλά πέρα από το trap και τα 808s που έχουν μπει για τα καλά στη ζωή του Ελληνικού mainstream, και το Ελληνικό underground έχει αλλάξει αρκετά σε ύφος, θεματολογία και ήχο από τότε.

Julio & Smilin – Τα Μαύρα Άσματα (2017)

Julio & Smilin - Ta Maura Asmata - Front

Φιλότιμη προσπάθεια το εξωφυλλάκι. Το αποτέλεσμα όχι απαραίτητα ιδανικό, αλλά έχει ενδιαφέρον.

Περίμενα αρκετά από το δίσκο. Όχι απαραίτητα καλά. Ο συνδιασμός του εξωφύλλου και του τίτλου με προδιαθέτει ταυτόχρονα είτε για σκουπίδι είτε για κρυφό διαμάντι. Δεν ξέρω γιατί.

Όσο με αποπήρε το Intro, τόσο με έφτιαξε το δεύτερο κομμάτι του δίσκου, με τίτλο «Πρελούδιο». Και το Intro με αποπήρε επειδή… Πως να το πω. Ο Julio είναι Κύπριος. Ξέρω, είμαι ρατσιστής μαλάκας, αλλά κάτσε ρε παιδάκι μου να ‘ξηγηθώ. Ο λόγος που το φοβήθηκα το LP είναι πως αν εξαιρέσουμε τον Γιάννο Wu τα υπόλοιπα δείγματα Κυπριακού ραπ που έχω ακούσει (ομολογουμένως όχι πολλά) ήταν για κλάματα. Το «Πρελούδιο» όμως μάρεζε και με ξαναέβαλε στο κλίμα του δίσκου. Ο Julio έχει καλή πένα, καθαρή άρθρωση και μπορεί να πιάσει γρήγορες ταχύτητες με το flow του ενώ κυπριακή προφορά και διάλεκτός του προσδίδουν μια απρόσμενη λυρικότητα στα τραγούδια του, κάτι που δεν έχω παρατηρήσει σε άλλους καλλιτέχνες της χώρας του.

Το δυστυχές της υπόθεσης? Ο δίσκος παίρνει την κατηφόρα μετά το δεύτερο κομμάτι. Όχι ιδιαίτερα απότομη, αλλά κατηφόρα. Κανένα άλλο κομμάτι δεν αγγίζει το «Πρελούδιο», αν και υπάρχουν και άλλα κομμάτια με ενδιαφέρον, όπως το «Ανθρώπινες Σχέσεις» (σύνηθες κοινωνικό concept, αλλά με καλή εκτέλεση) ή το «Αν Έσιει Λάθος».

Βαθμολογία: 3/5.

Όπως το εξώφυλλο, έτσι και ο δίσκος είναι φιλότιμη προσπάθεια. Σε καμία περίπτωση δεν έμεινα μαλάκας από το αποτέλεσμα, ούτε θα παρακολουθώ φανατικά το YouTube του καλλιτέχνη για να δω πότε θα βγάλει νέα δουλειά, αλλά σίγουρα μπορώ να κάτσω να ξανακούσω ευχάριστα κάτι άλλο από τον συμπαθή Julio.

Υ.Γ.: Αν γνωρίζετε κάτι άλλο, ακόμα καλύτερο που να βγήκε από την Κύπρο, στείλτε ένα μήνυμα στο Facebook μας να τσεκάρω, έχω τεράστιο blind spot στη hip-hop σκηνή τους.


Υ.Γ.: Η βαθμολογία πάει κάπως έτσι:
5/5: Γαμάει (μανούλες, ωσάν Παπακαλιάτης).
4/5: Πολύ καλό.
3/5: Τίμιο
2.5/5: Βάση. Ούτε κρύο ούτε ζέστη.
2/5: Με χάλασε.
1/5: Τουλάχιστον δεν είναι μηδέν.
0/5: ΜΗΝ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΠΛΙΖ, ΘΑ ΚΟΛΗΣΕΙΣ ΚΟΝΔΥΛΩΜΑΤΙΚΗ ΣΥΦΙΛΟΒΛΕΝΝΟΡΡΟΙΩΔΗ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ ΩΜΕΓΑ.

Advertisements

Σκέψεις πάνω στο «Εικοσάλεπτο» του Bloody Hawk

Ετικέτες

, ,

 

600x600bf

Απέχουμε καιρό. Και γι αυτό φταίει κυρίως το κωλοκαλόκαιρο που λίγο με τις δουλειές, λίγο με τις ζέστες, λίγο που μου κάηκε ένας σκληρός και έχασα κάτι podcasts που ήταν να ανέβουν, ο Νάνος σε όλες του τις εκφάνσεις ήταν ολίγον τι αδρανής. But fall is upon us, και βγήκαν τόσες δουλειές το τελευταίο εικοσαήμερο που δε μπορούσα παρά να επιστρέψω.

Μια από αυτές ήταν και το 1€ του Bloody Hawk. Δεν έχω προλάβει ακόμα να ακούσω το δίσκο στο σύνολο του, όμως άκουσα (και μάλιστα κατ’ επανάληψη) ένα τραγούδι. Το «Εικοσάλεπτο». Γιατί? Γιατί συμπαθώ αρκετά τον καλλιτέχνη. Ο προηγούμενος του δίσκος ήταν στη λίστα μου με τους καλύτερους της χρονιάς του. Αλλά κυρίως γιατί έγινε ντόρος. #1 στις Τάσεις. Πήρε hype, τόσο, που διάβασα μέχρι και πως είναι ένα από τα καλύτερα ή ίσως και το καλύτερο ελληνικό storytelling track, και απλά ήθελα να δω αν στέκει κάτι τέτοιο σαν claim.

Ε, και στέκει, και δεν στέκει. Στα θετικά του κομματιού, έχει «καλό» μήνυμα και σίγουρα καλή πρόθεση, ενώ αδιαμφισβήτητα θέλει ταλέντο να γράψεις στόρυ για ένα τόσο βαρετό κόνσεπτ έτσι αβίαστα. Και ναι όταν το concept σου συνοψίζεται ως «μου ζήτησαν ψιλά, τα έδωσα σπασμένος, μου είπαν ευχαριστώ, ένιωσα μαλάκας» δε μιλάμε και ακριβώς για θεματολογία που εκτοξεύει την αδρεναλίνη στα ύψη. Το πάει καλά βέβαια και σου διατηρεί το ενδιαφέρον μέχρι την κλιμάκωση του κομματιού όπου και το απογειώνει. Αλλά…

Αλλά δε σταματά να είναι βαρετό αποτέλεσμα, exactly cause of the boring premise. Βέβαια ακριβώς επειδή καταπιάνεται με ένα τόσο καθημερινό θέμα, καταλήγεις να ακροάζεσαι με ενδιαφέρον. Ταυτίζεσαι με τον Bloody, γιατί ποιος άλλωστε δεν έχει βρεθεί στη θέση του, σωστά? Σερί για την εξεταστική, χρωστάς πολλά, στραβή μέρα, κοίτα το μαλάκα τι θέλει θα τονέ γαμεύσω, ωπ, δεν ήταν μαλάκας τελικά, μήπως είμαι εγώ ο μαλάκας? Basically, μιλάμε για παραλλαγή μιας πανάρχαιας ιστορίας, που ανά τα χρόνια έχει χρησιμοποιηθεί από την Pocahontas μέχρι το Avatar του Cameron. Ο καλός μα παρεξηγημένος άγνωστος που βλέπουμε σαν εχθρό, εμείς οι και καλά πολιτισμένοι. Είναι αυτό, αλλά με ένα ελαφρώς interesting twist και χρονικά τοποθετημένο στο σήμερα ωστέ να διατηρηθεί φρέσκο και προσγειωμένο στην πραγματικότητα. Το πρόβλημα είναι αλλού.

Και όχι δε μιλάω για τη σύγκριση με το «How Much a Dollar Cost» του Lamar. Όχι επειδή δε μπορώ να το κάνω, αλλά επειδή αυτό είναι αμελητέο. Μιλάω για το ΜΗΝΥΜΑ. Γενικά δεν είμαι τέτοιος τύπος, δε με νοιάζει τι «μήνυμα» περνάς στους ακροατές σου από τα κομμάτια σου. I’m a ΖΝ guy, how could I be any different? Αν όμως την βλέπεις μέγας διδάσκαλος της νέας γενιάς και προσπαθείς να την «βελτιώσεις», τότε έχεις όντως ευθύνη να το κάνεις σωστά. Και αυτό είναι το σημείο του κομματιού που όντως το κρατάει πίσω.

Ο Bloody αντιμετωπίζει τον άγνωστο σαν τον κατιμά, το κατακάθι της κοινωνιάς που πάει να τον ψυρίσει, και γι αυτό το λόγο είναι προδιατεθειμένος αρνητικά απέναντί του. Αλλά τελικά δεν είναι και γι αυτό ο γερακίσιος μετανιώνει την όλη συμπεριφορά του. Τι θα γινόταν όμως αν ο άλλος ήταν όντως ο χειρότερος καριόλης της Γης όλης (όχι ο Μήδε, άλλος)? Θα είχε πάλι αυτή την αρνητική αντιμετώπιση? Έστω και αν όντως θέλει το κακό σου, κυριολεκτικά δε νομίζω πως υπάρχει χειρότερη στάση από το να τον υποτιμήσεις. Στην τελική, και πολύ χαζά/απλοϊκά/ηλιθιωδώς διατυπωμένα και το χειρότερο κατακάθι να είναι ο άλλος, αν του δώσεις 1€ έχεις λιγότερες πιθανότητες να μακελέψει μια γιαγιά στο επόμενο στενό για 5€. Αν ήταν ο άγνωστος απλά χρήστης και δεν είχε κάνει ποτέ κακό σε κανένα? Οι ναρκομανείς δεν είναι άνθρωποι, δεν αξίζουν καλής αντιμετώπισης από την κοινωνία? Αν ήταν αλκοολικός? Τζογαδόρος? Πότε σταματά ένας άνθρωπος να είναι άνθρωπος?

Ακόμα και αν ο Bloody δε θα δικαιολογούσε τη στάση του στην πραγματική ζωή (και ελπίζω/πιστεύω πως δε θα το έκανε), αυτό βγαίνει σαν απόρροια του κομματιού του προς τον ακροατή. Και αυτό είναι λάθος μήνυμα. Η καλή πρόθεση, είναι προφανώς εκτιμητέα, αλλά δυστυχώς μόνο τους εαυτούς μας κρίνουμε εκ της προθέσεως. Όλους τους υπόλοιπους από το αποτελέσμα. Και το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που θα έπρεπε. Simple as that.

Οπότε ναι, είναι ένα άρτια δομημένο κομμάτι στο οποίο δυστυχώς ο καλλιτέχνης επέλεξε να ρίξει το βάρος του σε λάθος χαρτί. Καλό storytelling, σίγουρα όχι το καλύτερο, ίσως ούτε καν τοπ 10.

Το βασικό θεώρημα της Μπετωματικής

Ετικέτες

, , ,

Ο νάνος διακοπάρει αυτό το έχουν καταλάβει όλοι. Το θέμα είναι ότι αυτό οφείλεται στο βασικό θεώρημα του τίτλου που γράφει παραπάνω.

Τι είναι η μπετωματική?

Πάμε να το αναλύσουμε. Μπετωματική ορίζεται η φυσική και ψυχολογική κατάσταση του ανθρώπου, ο οποίος είναι σε άρνηση να κάνει το οτιδήποτε πλην της ανάσας και του να πιει νερό η νερό ανακατεμένο με επεξεργασμένους κόκκους καφέ. Το φαγητό είναι σε εξαίρεση διότι υπάρχει η απόκλιση μεταξύ της κουζίνας. Σε περίπτωση που υπάρχει φαγητό μπροστά και φάει κάποιος ενδέχεται για πλασματική μπετωματική διότι η απουσίας τροφής από τον άνθρωπο δημιουργεί παρεμφερές συμπτώματα με αυτά της μπετωματικής.

Τύπος μπετωματικής:

Μ(π)=(Κ^e+Β)/(Ν*Κf-Τ)

Πάμε να ορίσουμε και τα σύμβολα.

Μ(π): Μ(π) ορίζεται ως μπετωματική.

Κ^e: Είναι η κούραση ενός ανθρώπου υψωμένη εκθετικά

Β: Β ορίζεται ο βαθμός βαρεμάρας.

Ν: Ν ορίζεται το νερό που πίνει ένας άνθρωπος

Κf: Ως Kf ορίζεται η ποσότητα καφέ που πίνει κάποιος.

Τ: Τέλος ως Τ ορίζεται η τροφή που πρέπει να μην υπάρχει στο τύπο.

Πρέπει να σημειωθεί εδώ πως το αποτέλεσμα πρέπει να είναι διάφορο του 0 και έχει πάντα θετικό πρόσημο.

Μεγαλώνεις Pt.3

Ετικέτες

, ,

Ξέρω ότι δεν σας έλειψα αλλά δεν βαριέσαι. Πάλι θα γκρινιάξω πάλι θα qqδίσω αλλά δεν βαριέσαι. Βασικά για μπεις εδώ να διαβάσεις βαριέσαι. Βαριέσαι πολύ. Σε σημείο που πήρες όλους τους φίλους σου τηλέφωνο και όλοι ήταν έξω…. Χωρίς να σου πούνε.

Καταλαβαίνεις ότι μεγάλωσες όταν γράφεις αυτό το άρθρο και βλέπεις τένις. Δεν θα προτιμήσεις ποτάρες, αλλά ούτε θα παραγγείλεις να φας από έξω γιατί λες όλο και κάτι θα φάω στο σπίτι.

Και είναι γελοίο το γεγονός ότι πας για μπάλα αλλά αυτό που λέγεται μέση και όχι Λιονέλ αρνείται κατσικείται και προβατείται μαζί.

Ναι ξέρω αγύμναστος είμαι, but mooooommmm???

Και αντί να χαζεύω κομενάκια, στο Instagram που δεν έχω κάθομαι και βλέπω τένις. ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΤΕΝΙΣ.

Μα δε βαριε…ερμ αναγνώστη? Που πήγες??? Μαν????

Pffffff forever alone….

Εισβολέας – Λιάκος vs Εισβολέας

Ετικέτες

, ,

a2872249155_10

Επ, τι λέει?

Καιρό είχαμε να κάνουμε αφιέρωμα σε νέα κυκλοφορία. Γενικά δεν είναι κάτι που κάνω συχνά, αλλά εδώ δεν κρατήθηκα. Άκουσα το δίσκο και μου γεννήθηκε η ακαταμάχητη επιθυμία να βγώ και να μιλήσω γι αυτή την κυκλοφορία.

Ας το πιάσουμε από λίγο νωρίτερα όμως. Ο συμπαθής Καλαματιανός πριν μερικές μέρες έβγαλε τούτο ‘δω το βίντεο-ανακοίνωση:

 

Οπότε δέχομαι την πρόκληση του Εισβολέα (από το Rap Challenge ήθελα να το πω αυτό) να ακούσω, κριτικάρω και εντάξω μουσικά κάπου τη νέα του κυκλοφορία.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 7 του Μάη σε Bandcamp, Spotify και λοιπές μουσικές πλατφόρμες (όπως του πουθενάδικο Deezer, για το οποίο δε θα βάλω καν λινκ γιατί έχω και μια αξιοπρέπεια). Ακολουθούν συγκεχυμένες σκέψεις Φιντέλου πάνω στην κυκλοφορία, καλό θα ήταν να προσδεθείτε, προβλέπονται νοητικοί κραδασμοί και νοηματικά κενά (ή το αντίστροφο).

Όντως είναι ένα μουσικό χυσαμόλι τυχαίων ήχων. Έχει δίκιο όμως ο Εισβολέας στο ότι δεν εντάσσεται εύκολα? Όχι. Ο δίσκος είναι hip-hop. Θες Fusion? Fusion. Αλλά Hip-Hop. Ξεκάθαρα. Ο Εισβολέας γράφει ραπ, πατάει πάνω σε beat και έχει κάποια τραγουδιστά σημεία στα τραγούδια του (εκτελεσμένα κατά βάση από άλλους). Δεν έχει κάτι ρηξικέλευθο. Οι μουσικές είναι ό,τι πιο Λιάκος μπορεί να περιμένει ένας ακροατής. Funkορεμπετοκατάσταση. Αν είσαι αυτής της φάσης θα γουστάρεις 100%.

Βέβαια αυτό το fusion δημιουργεί προβλήματα. Ο δίσκος είναι πολύ hip-hop για κάποιον που δεν ακούει το είδος και ταυτόχρονα πολύ out of touch με τη σημερινή πραγματικότητα του hip-hop (κάτι που δεν είναι βέβαια απαραίτητα κακό). Βέβαια δε μιλάω για trap/autotune και τέτοια. Μιλάω για τα πιο τεχνικά σημεία του rap. Τα rhyming schemes για παράδειγμα είναι κοινότυπα και ελαφρώς πεπερασμένα, κάποιο εντυπωσιακό flow δεν υπάρχει, wordplays, μεταφορές και τα λοιπά δεν υπάρχουν μιας και οι στίχοι είναι… Χμ. Απλά συμπαθητικοί? Αδιάφοροι? Σίγουρα πάντως αρκετά προσωπικοί. Ο battloκάγκουρας Γαλατσιώτης μπαφιάρης Tomahawk πέθανε, ζήτω ο κοινωνικά προβληματισμένος Λιάκος ή κάτι παρόμοια βαρετό. Τουλάχιστον τα ρεφρέν είναι ως επί το πλείστον χαριτωμένα (και προσωπικά κάθε φορά που έμπαινε κουπλέ του Είσβο περίμενα καρτερικά να τελειώσει για να ακούσω το ρεφρενάκι).

Το «Λιάκος vs Εισβολέας» δεν είναι κακός δίσκος. Και σίγουρα ο Εισβολέας δεν είναι κακός ράππερ (άλλωστε είναι ένας από τους υποψήφιους Έλληνες G.O.A.T.). Απλά δεν είναι για όλους πλέον. Σίγουρα, ο στόχος δεν ήταν να βγάλει ένα εύπεπτο δίσκο μαζικής κατανάλωσης απλά κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε να κυκλοφορήσει κάτι ελαφρώς πιο inclusive. Το θέμα με τον Ηλία είναι πως είναι καλός στο ραπ, αλλά πόσες φορές μπορείς να ακούσεις από το στόμα του καυστικά «χιουμοριστικούς» στίχους με καύσιμο τον κοινωνικό του προβληματισμό για τα social media? Πόσες φορές έχεις την αντοχή και την όρεξη να τον ακούσεις να «σατιρίζει» τους new era (t)rappers? Πόσο ακόμα να τον αντέξεις να φτύνει τους ρηχούς διδακτικούς στίχους του? Πόσο?

Ετυμηγορία: Δώσε μια ευκαιρία. Αν εξαιρέσουμε 2-3 κομμάτια τα υπόλοιπα δε μου έκαναν αίσθηση αλλά δε μπορώ να πω πως ήταν downright bad. Υπάρχουν παντού καλές ιδέες διάσπαρτες εδώ και εκεί αν και θα μπορούσαν να έχουν καλύτερη υλοποίηση. Το «Αμερικάνικα» ας πούμε θα μπορούσε να είναι ένα πραγματικά αστείο κομμάτι αλλά κάπου κάτι στράβωσε και το αποτέλεσμα βγήκε εξίσου cringe με τη μαλακία παρωδία των Ράδιο Αρβύλα για το «Μαμά». Τουλάχιστον σα σύνολο ομολογώ ήταν καλύτερο από το «Η Ανθρωπιά Σκοτώνεται».

Υ.Γ.: Το μόνο σίγουρο είναι πως τα λεφτά για τον ψυχολόγο δε θα με χάλαγαν, Λιάκο, αν η προσφορά ισχύει ακόμα το συζητάμε.

Bed Time Stories #2: The Manitou

Ετικέτες

, , , , ,

Χηηηηηρς Τζόνιιιιιι! (Όχι πρέπει σοβαρά να δουλέψω τα intros μου)

Γεια σας λοιπόν, ξέρω πως έχω πολύ καιρό να γράψω αλλά βαριόμουν το πρόγραμμά μου ήταν πολύ φορτωμένο. ΔΕΝ ΣΑΣ ΞΕΧΑΣΑ ΟΜΩΣ (γιατί φωνάζω;)! Λοιπόν, σε αυτό το άρθρο, το 2ο της σειράς Bed Time Stories όπου μιλάω για βιβλία τρόμου, θα σας μιλήσω για ένα βιβλίο τρόμου.

danos

Όχι αυτουνού. Άλλο βιβλίο τρόμου.

Το βιβλίο για το οποίο θα γράψω σήμερα είναι το «Manitou» του Graham Masterton, το πρώτο στη σειρά Manitou που απαρτίζεται από 7 (νομίζω) βιβλία τα οποία δεν έχω διαβάσει. Επίσης η λέξη Manitou θα μου φαινόταν καλύτερη αν γραφόταν Manitu. Anyway.

Το Manitou κυκλοφόρησε το 1976 και είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα, ο οποίος μέχρι τότε εργαζόταν ως συντάκτης στο Mayfair και το Penthouse. Το βιβλίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία και το 1978 κυκλοφόρησε η ομώνυμη ταινία, βασισμένη σε αυτό.

3662148.jpg

Η ιστορία ξεκινάει όταν η Karen Tandy μια νεαρή κοπέλα, ανακαλύπτει έναν μυστηριώδη όγκο να μεγαλώνει κάτω από το δέρμα της. Οι γιατροί αδυνατούν να καταλάβουν τι είναι αυτό το εξόγκωμα καθώς μοιάζει να διογκώνεται τα βράδια και HOLY SHIT κουνιέται. Σε εκείνη τη φάση, ο Χορταρέας ένας απατεώνας μέντιουμ τελικά δεν είναι τόσο απατεώνας γιατί αρχίζει και βλέπει περίεργα πράγματα που τον κάνουν να καταλάβει πως η Karen, που είναι ανιψιά πελάτισσάς του, διατρέχει θανάσιμο κίνδυνο. Ο Harry Erskine, όπως είναι το όνομα του μέντιουμ, επικοινωνεί με τον γιατρό της κοπέλας τον Dr. Jack Hughes ο οποίος είναι πλέον πεπεισμένος πως αυτό που μεγαλώνει κάτω από το δέρμα της είναι κάποιου είδους έμβρυο και μαζί προσπαθούν να την βοηθήσουν ψάχνοντας την προέλευση του όγκου.

Από εδώ αρχίζουν τα spoilers. Ελάχιστα, αλλά είναι εκεί.

Το ανορθόδοξο δίδυμο ανακαλύπτει πως ο όγκος που μεγαλώνει στο δέρμα της Karen είναι το πνεύμα ενός  Ινδιάνου μάγου από το 1650, του Misquamacus (πεςτογρήγορατρειςφορές) ο οποίος έχει αποφασίσει σώνει και ντε να μετενσαρκωθεί στη σύγχρονη εποχή και σκοπεύει να σκοτώσει τον ξενιστή του προκειμένου να το πετύχει. Ο Harry και ο Jack ζητούν την βοήθεια του John Singing Rock, ενώς ινδιάνου (προφανώς) σαμάνου ο οποίος μπορεί, με τη βοήθεια των πνευμάτων που επικαλείται να σώσει την γυναίκα από τον θάνατο και να στείλει τον Nesquick πίσω στο 1650 όπου ανήκει.

Διαβάζοντας την περίληψη του βιβλίου… δεν ενθουσιάστηκα. Για να είμαι ειλικρινής το αγόρασα γιατί ήταν σε προσφορά στο Fantasticon. Ωστόσο, όσο περνούσαν οι σελίδες μου κίνησε πολύ το ενδιαφέρον, καθώς οι περιγραφές ήταν πολύ γλαφυρές και υπήρξαν και στιγμές που τα έκανα πάνω μου τρόμαξα αρκετά. Δυστυχώς δεν μπορώ να ισχυριστώ το ίδιο για το δεύτερο μισό του βιβλίου. Η ιστορία γίνεται τόσο υπερβολική που αρχίζεις να βαριέσαι, τα πνεύματα που καλούν οι μάγοι γίνονται όλο και πιο γελοία σελίδα με τη σελίδα και το τέλος δεν αξίζει την αναμονή.

Overall, δεν μετανιώνω που το διάβασα, ήταν διασκεδαστικό, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι αριστούργημα. Το διάβασα μέσα σε μια μέρα, πράγμα που σημαίνει πως ήταν ευανάγνωστο (ή πολύ μικρό, δεν ξέρω) και θεωρώ πως είναι αρκετά καλό ανάγνωσμα για διακοπές ή γενικά «για να περνάει η ώρα» αρκετά ευχάριστα.

Αυτά λοιπόν από εμένα σήμερα, θα προσπαθήσω να γράφω λίγο πιο συχνά για εσάς τους τρεις που με διαβάζετε. Σας αφήνω με το trailer της ταινία του 1978. Μέχρι την επόμενη φορά, αν κάτι στο σώμα σας κουνιέται ενώ δεν θα έπρεπε, χρησιμοποιείστε duct tape!

 

Είδηση ΣΟΚ!!!!!1!!1!!!11: Νάνος αγνοείται

Ετικέτες

Είδηση ΣΟΚ. Νάνος αγνοείται κατόπιν καταγγελίας συγγενών του.

Το πασίγνωστο Μπλογκ αγνοείται εδώ και πολλές μέρες. Αρκετοί φίλοι διαπίστωσαν την απουσία του, ενώ ξένοι έστησαν σκηνές έξω από τη Βουλή απαιτώντας από τους βουλευτές να φέρουν στη δημοσιότητα το θέμα.

Αστικές φήμες εικάζουν πως εθεάθη τελευταία φορά στις Σπέτσες. Άλλες πάλι λένε πως βρίσκεται σε ένα μικρό σπίτι στη Καλογρέζα. Μερικοί υποψιάζονται πως μπορεί να είναι στα βουνά πίσω από την Κομοτηνή ή σε παραθαλάσσιο μέρος στο Κιάτο.

Σε κάθε περίπτωση εγώ ο ίδιος με προσωπικές μου πηγές ένα μπορώ να σας δηλώσω με σιγουριά.

Το Βlog ippotinane, σας εύχεται καλές γιορτές και σας ευχαριστούμε για τη στήριξη όλα αυτά τα χρόνια.

Η χολή μου. Greg!