#2 Κώστας το περιστέρι

Ετικέτες

– ψήνεστε να του πούμε ότι δεν υπάρχουν τρίγωνα φτερά;

– εγώ λέω να τον ρίξουμε από το κλαρί τώρα που κοιμάται

– όχι ρε γαμώτο ξυπνάει.

– τρέχτε μάγκες!!!!

Τι φάση, σαν να είδα στον ύπνο μου ότι ήταν οι Σπύροι πάνω από το κεφάλι μου. Μάλλον πρέπει να σταματήσω να τρώω φύλλα ελιάς. Αφού ξέρω μου προκαλούν καούρες και ζαλάδα.

Ω κουτσουλιά! Πεινάω πάλι. Άντε να δω αυτή η Σούλα γύρισε? Λέω να πάω από μπροστά να δω και ο άλλος τι κάνει.

– Ω να σου βατέψω. Γιώργη τι φάση μανμου γιατί είσαι μέσα?

– χέσε με ξέχασε μέσα ρε

– τι λες ρε βλάκα δεν σε ακούω

– ε? Μαλακά δεν σε ακούω

– χαχαχαχαχαχαχα είσαι πολύ βλάκας από μέσα

– τι μου λέει μωρέ δεν τον ακούω. Πάλι το κόλλημα του σκεφτόταν και ξύπνησε με ορέξεις? Μα καλά που πάει?

Πωωω θα φάει δούλεμα η φραγκόκοτα οπότε τον βγάλουν έξω που θα το φυσάει και δεν θα κρυώνει. Τέσπα για να βρω κάνα Σπύρο να μου πει τι έχει το μενού . Σήμερα καμία φέτα ψωμί δεν θα με χάλαγε. Που να έχουν πάει τα μαλακιζμένα? Κάτσε να πάω απέναντι να δω τι παίζει.

– Σπύροοοοο. ΣΠΥΡΡΟΟΟΟΟΟΟΟ. Πφφφφφ γιατί κάθε φορά πρέπει να τους ψάχνω?

– έλα Κώστα εμ δεν ήταν αυτό που νομίζεις!

– τι λες?

– όχι αλήθεια, αλήθεια δεν ήταν αυτό που νομίζεις μια πλάκα κάναμε?

– μαν έλα πες μου. Δοκίμασες και εσύ φύλλα ελιάς και την άκουσες. Έλα μπορείς να το παραδεχτείς.

– ε? Ναι ναι έχω ένα κεφάλι όλα τα σπόρια.

– λοιπόν άκου. Αν ποτέ βρεις φύλλα αγριελιάς βάλε φωνή. Θα σε φτιάξω καλά. Λοιπόν ξέρεις τι έχει για μάσα σήμερα?

– σπίτι Σούλας. Πίσω μπαλκόνι. Πολύ ψωμί.

– Fuck yeah! Έφυγα Σπύρο τα λέμε μετά.

Ναι ρε φίλε επιτέλους θα φάω σωστό φαγητό. Άντε φωνάζει το στομάχι μου ώρα τώρα….Όντως τώρα?

– εεεεεεε. Γεια σου Δήμητρα. Εεεεεεε τι κάνεις?

– α! Εσύ είσαι? Καλά είμαι εσύ?

– εεεεεεε ναι καλά καλά. Ερμ. Έχει μείνει καθόλου φαγητό?

– χμμμμ θες να σου αφήσω?

– δεν ξέρω. Ε βασικά ναι δεν έχω φάει.

– επειδή είσαι καλό περιστέρι και σήμερα δεν χάζευες το κώλο μου όσο μιλήσαμε θα σου αφήσω. Ούτος η άλλος κάνω διατροφή. Οπότε εγώ έφαγα. Άντε φιλιά.

Ναι ρε με είπε καλό. ΝΑΙ ΡΕ ΓΟΥΧΟΥ ΜΕ ΕΙΠΕ ΚΑΛΟ!!!!

Τέλεια άφησε και μπόλικο. Ζωάρα κάνω. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάω. Πρέπει να πάω στην ελιά μπροστά πάλι να σηκώσω κάνα κλαρί να κάνω υπέροχα τρίγωνα φτερά. Έτσι θα το ρίξω το γκομενάκι. Αχ αυτή η Δήμητρα. Μου ξυπνάει τον αετό μέσα μου. Με φαντάζομαι μαζί της να πετάμε δίπλα δίπλα στο ηλιοβασίλεμα και το βράδυ να κάνουμε το πιο άγριο σεξ που υπάρχει. Και αν με ρωτήσει κανένας προφανώς και μια καρακάξα μπορεί να κάνει σεξ με περιστέρι.

– Κώστα τι πίνεις και δεν μας δίνεις?

– ρε Σπύρο με τρόμαξες. Τίποτα τίποτα τα δικά μου. Λοιπόν μαν σου άφησα φαγητό πάω να κάνω γυμναστική.

– ερμ δεν με λένε Σπύρο. Πότε θα το μάθεις?

– ναι ναι Σπύρο τα λέμε μιλάμε.

Άκου εκεί δεν τον λένε Σπύρο. Λες και τα σπουργίτια απέκτησαν άποψη. Τι επειδή έχει την ικανότητα να βρίσκεται σε πολλά σημεία ταυτόχρονα δεν σημαίνει ότι είναι ο Σπύρος. Ξεκάθαρα είναι απλά τον είχε πειράξει η ελιά που έφαγε.

Ω ναι ρε φίλε αγαπώ αυτό το κλαρί. Έλα πάμε. Ένα δύο. Ένα δύο. Ένα δύο. Ένα δύο. Κρρρρρρρ ναι ρε φίλε. Πόσο γουστάρω να κάνω γυμναστική. Ότι καλύτερο. Αλλά ήρθε η ώρα να πάω πάλι μπροστά στο Γιώργο να τον κοροϊδέψω. Αύριο νομίζω ότι θα πρέπει να πω δυο λόγια με τη Σούλα γιατί άμα δεν μιλήσω εγώ να του φέρεται καλύτερα αυτός δεν θα το κάνει ποτέ…

Advertisements

Trivial Pursuit: Greek Hip-Hop Edition (Άγνωστα, Άχρηστα και Παράξενα) Pt. IX

Ετικέτες

, ,

  • Ο δίσκος του Κανόνα «Ο Διάβολος σε Θέλει» πριν επανακυκλοφορήσει από την ΗΧΟΚΡΑΤΟΡΙΑ, είχε μόνο 11 τραγούδια. Τα κομμάτια που προστέθηκαν στην επανακυκλοφορία ήταν «Ο Υιός της Αυγής» και το «Στην Αθήνα Ξανά» ενώ το original εξώφυλλο ήταν αυτό:

Ο Διάβολος σε Θέλει
Σίγουρα βελτίωση το καινούριο.

  • Το δέυτερο κουπλέ του Τάκι Τσαν στο «Τελειώνω Στυλο» από το Ρίμα για Χρήμα 2 είχε originally χρησιμοποιηθεί το 2003 στο κομμάτι του Μάντη «Τρελοτσαχπινογαργαλιάρικες Μεταφορές». Μάλιστα για κάποιο λόγο ο στίχος «να τ αποφύγεις είναι κάτι αναπόφευκτο, όταν έχω το κουτόχορτο, τυλιγμένο μέσα σε ριζόχαρτο, να βγει κάτι γαμάτο είναι επόμενο» άλλαξε σε «να τ αποφύγεις είναι κάτι αναπόφευκτο, όταν έχω το ρυθμό τον καλό, μίξη 3-9-6 ξέρεις τι εννοώ, να βγει κάτι γαμάτο είναι επόμενο«.
  • Επίσης απ’ το Ρίμα για Χρήμα 2 είναι και το κομμάτι «Είναι Αλήθεια» με τη συμμετοχή του Εισβολέα στο ρεφρέν. Και το beat του DJ ALX και το ρεφρέν του Είσβο προέρχονται απ’ το κομμάτι «Ό,τι και να Πω» του ελληνοαμερικάνου LP, που είχε πρωτοκυλοφορήσει το 2006 στο mixtape του ALX «Δεν Έχουν Στυλ».
  • Απ’ τους πρώτους έλληνες YouTubers με actual εκπομπή στο YouTube ήταν ο Solmeister και ο PaK με την εκπομπή ΤιΜαwρήTV πίσω στο 2010. Απ’ την εκπομπή είχε περάσει ο Μηδενιστής και ο DJ the Boy.

  • Ο γνωστός παραγωγός Nick Wiz (πρώην συνεργάτης των Cellas Dwellas, Shabaam Shadeeq & Rakim) είναι έλληνας (πραγματικό όνομα Νίκος Λοϊζίδης) και έχει κάνει και το beat στην κομματάρα του Shadeeq «Arabian Nights».
  • Επίσης έλληνας είναι και ο παραγωγός/DJ 7L (πραγματικό όνομα Γιώργος Ανδρινόπουλος), γνωστός απ’ τα χρόνια του σαν μέλος του γνωστού undergound duo 7LES με τον Esoteric αλλά και απ’ την ανάμιξή του στο project CZARFACE (με τον Esoteric και τον Inspectah Deck).
  • Το εξώφυλλο του Arkham Asylum βαζίσεται σε αυτή εδώ τη φωτογραφία των Bong da City:

bdc

  • Το κομμάτι «Mr. Torso» του Α.Υ. (μέλος των WrongFace) έχει πάρει τον τίτλο του από το ομώνυμο ακραίο body horror βιβλίο του Edward Lee.
  • Η Sadahzinia εκτός από raps έχει γράψει και καμιά 10αριά παιδικά παραμύθια. Τώρα αν και αυτά είναι ghostwritten από το Foxmoor… Πιθανό.
  • Το sample του «Κάποιος Πεθαίνει» από το θρυλικό Ρίμα για Χρήμα του Τσαν είναι απ’ το τραγούδι των Πελόμα Μποκιού «Κάποιος Πεθαίνει«. Πέρα απ’ το sample όμως Τάκης πήρε και τους στίχους «Μαζεύτηκαν μάγκες να δουν τι συμβαίνει/Ξαφνιάστηκαν όμως που κάποιος πεθαίνει» και τους χρησιμοποίησε σαν ρεφρέν (με μικρή αλλαγή).
  • Σε συναυλία του στην Αθήνα το 2012, ο MF Doom (για τον οποίο ποτέ δε μπορείς να είσαι 100% σίγουρος για το αν είναι όντως αυτός λόγο της αγαπημένης μπουρδελόμασκας) ξεκίνησε να λέει στο κοινό του (αυτολεξεί) «Δεν είμαι ο Doom». Δε με πιστεύεις? Πάρτο:

Τυχαρπασίες, Ραπ και Κάψιμο Vol. 15: Razamost, Skipable & Έκστνταση.

Ετικέτες

, , , , , ,

Αλόχα μουνάκια (*booooo you sexist fuck*).

Ας το ξαναπιάσουμε μια…

Αλόχα μουνάκια… Και τσουτσούνια. (*ok, το έσωσε ο βρωμιάρης*).

Συνηθίζω όταν γράφω ένα άρθρο να το προγραμματίζω να ανεβαίνει μόνο του. Στην ουσία δουλεύω με backlog. Σε φάση, αν δεν έχω έτοιμο και δεύτερο, το πρώτο δεν ανεβαίνει, και αυτό μου δίνει περισσότερο χρόνο να γράψω και 3ο ή και 4ο αφιέρωμα.

Βέβαια, όταν είσαι σάπιος τεμπέλης μαλάκας (και για ένα τριήμερο άρρωστος, να τα λέμε και αυτά), καταλήγεις να γράφεις το 3ο άρθρο την ημέρα που ήταν να βγει.

Οπότε όπως θα ένιωσες ήδη φίλε αναγνώστη, πρέπει να περάσουμε γρήγορα στα δισκάκια της ημέρας, γιατί πρέπει να το ανεβάσω σήμερα (8/12/2018) και ο χρόνος μας πιέζει. Για να δούμε, θα τα καταφέρω?


Χαμένες Προσδοκίες – Επί της Στροφής EP (2015) | [Download] | [YouTube Playlist]
Ένοπλος – Σταματάμε στα Ίδια Μέρη (2011) | [Download]
XDC – The EP (2016) | [Download] | [YouTube Playlist]


Χαμένες Προσδοκίες – Επί της Στροφής EP (2015)

φροντ

Οι Χαμένες Προσδοκίες είναι ένα σσχήμα 2 ατόμων (νομίζω). Τουλάχιστον 2 χώνουν. Ο Sonap και ο Flip. Και ο ένας μου φαίνεται κομπλέ αλλά αδιάφορος (Sonap), ο άλλος και μου αρέσει και όχι (Flip).

Κυρίως γιατί τραβάει λίγο τις συλλαβές του. Βασικά χώνει σαν εξώγαμο των Razastarr και του Hatemost. Και δε μπορώ να πω, κάτι τέτοιο ακούγεται ενδιαφέρον, αλλά τελικά είναι hit or miss. Σε κάποιους θα αρέσει, σε άλλους όχι. Εμένα και τα δυο ταυτόχρονα, γιατί έχω και προβλήματα.

Βαθμολογία: 3/5.

Aκόμα ένα δισκάκι απ’ τα πολλά έκει εξώ, που ενώ δεν υστερεί πουθενά ουσιαστικά, δεν κάνει και κάτι όμως για να ξεχωρίσει. Παρ’ όλα αυτά όμως, παραμένει μια καλή προσπάθεια που δεν κουράζει, και ενώ σίγουρα δεν είναι must-listen κυκλοφορία, δεν έχεις κάτι να χάσεις, δώσε μια ευκαιρία.

Ένοπλος – Σταματάμε στα Ίδια Μέρη (2011)

front cover

ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΜΠΟΥΣΤΗ ΓΑΜΩΛΟΓΟ ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΑΜΩΣΕΙΡΑ ΓΑΜΩ ΤΗ ΓΑΜΩΜΑΖΟΧΙΑΣΗ ΜΟΥ ΓΑΜΩ. x2

Μη τρομάζετε εσείς, κάτι δικά μου λέω. Απλά μου ανέβηκε λίγο η πίεση με το εξώφυλλο, δεν είναι τίποτα.

Μα τώρα σοβαρά, είνα εξώφυλλο αυτό ρε μπζηλέ… Τεσπα. Ας ελπίσουμε πως το δισκάκι είναι καλύτερο…

Για κάποιο αδιευρκίνηστο λόγο, δεν είναι ο μόνος δίσκος του καλλιτέχνη που έχω στην κατοχή μου. Είναι ένα από τρία (Στον Δικό μου Κόσμο, 2012 και Γίνομαστε Σκιές, 2014). Που σημαίνει πως έχουμε αρκετές πιθανότητες να ξαναπετύχουμε άλμπουμ του Ένοπλου (but not really, οι πιθανότητες πρέπει να είναι 2/777).

Ο δίσκος ξεκινάει με το χειρότερο πιθανό τρόπο. Το Intro είναι 4 λεπτά, και είναι απλά μια επαναλαμβανόμενη λούπα. Γιατί? What’s the point? Γενικά τα beat του δίσκου είναι πολύ απλοϊκά samples παιγμένα σε λούπα. Σε περίπτωση που ρωτάτε, ναι, οι παραγωγές είναι του ίδιου του Ένοπλου. Αν και στην αρχή της ακρόασης μου ήμουν οκ, σιγά σιγά ξεκίνησα να κουράζομαι. Μονοτονία, κακή μίξη/ηχογράφηση/mastering/πάτημα etc. Ο Ένοπλος δε φαίνεται να είναι το πιο άνετο άτομο που πάτησε σε μέτρο. Δε το χάνει ποτέ ακριβώς, αλλά βλέπεις το try-hard να μείνει on point. Τα ρεφρέν είναι όλα κακά. Στιχουργικά, ο Πρεβεζιότης φιλαράκος Ένοπλος κάνει ό,τι μπορεί αλλά δεν είναι αρκετό. Καψουροστίχοι 16άχρονου και κοινωνικοί προβληματισμοί της οκάς, χωρίς καν φαντεζί λεξιλόγιο να ψαρώσουμε λίγο. Μεχ.

Βαθμολογία: 1/5.

Δε θα μου φανεί περίεργο αν το κλείσεις απ’ το 4ο τραγούδι. Το ίδιο θα έκανα αν δεν ήμουν αναγκασμένος απ’ τον εαυτό μου να το ακούσω ολόκληρο (αχ, οι θυσίες που κάνω για τους αναγνώστες μου). Neeeeeeeeeeeeeeeext.

XDC – The EP (2016)

THE EP

Δεν ξέρω τίποτα για τα παιδιά. Βασικά άκυρο, ξέρω πως έχω κατεβάσει ένα ακόμα LP τους, το «Άδεια Πόλη» του 2014, το οποίο είχε πολύ καλύτερο εξώφυλλο. Όχι επειδή ήταν τίποτα σπουδαίο, αλλά επειδή αυτό είναι οπτικός καρκίνος. Α, και πως χώνουν παραπάνω από ένας. Αυτά.

Το EP έχει 6 κομμάτια, και μπορώ να πω πως μου έφτασαν. Δεν ήταν κακή εμπειρία για να είμαι ειλικρινής, αλλά δεν ήταν και ο δίσκος που ήρθε να μου αλλάξει τη ζωή. Ο ένας απ’ τα παιδιά (Koz νομίζω) μου άρεσε αρκετά, και το σόλο του ήταν και το καλύτερο του EP («Βράδια και Βράδια»). Έχει καλό flow, ωραία χροιά και μου βγάζει και μια θεατρικότητα η φωνή του. Άκουγα έυκολα κάτι σόλο δικό του.

Το μεγάλο πρόβλημα του EP είναι οι θεματολογίες. Τα παιδιά κάνουν κατά βάση κοινότυπο generic battle. Είστε ψεύτικοι, είμαστε αληθινοί, πάρκα, πλατείες, νύχτες κτλ.

Βαθμολογία: 3/5.

Passable, δώσ’ του μια ευκαιρία. Αν έχεις λίγο χρόνο. Αν δεν έχεις, δε χάνεις και τίποτα, ειδικά αν είσαι 20+.


Υ.Γ.: Η βαθμολογία πάει κάπως έτσι:
5/5: Γαμάει (μανούλες, ωσάν Παπακαλιάτης).
4/5: Πολύ καλό.
3/5: Τίμιο
2.5/5: Βάση. Ούτε κρύο ούτε ζέστη.
2/5: Με χάλασε.
1/5: Τουλάχιστον δεν είναι μηδέν.
0/5: ΜΗΝ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΠΛΙΖ, ΘΑ ΚΟΛΗΣΕΙΣ ΚΟΝΔΥΛΩΜΑΤΙΚΗ ΣΥΦΙΛΟΒΛΕΝΝΟΡΡΟΙΩΔΗ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ ΩΜΕΓΑ.

#1 Κώστας το περιστέρι

Ετικέτες

Γοουυυααααα. Πω ξημέρωσε πάλι. Σαν να έβαλε κρύο. Αν δεν πέρναγε αυτό το αυτοκίνητο θα άνοιγα τα μάτια μου πιο μετά. Δεν βαριέσαι. Έχω όλη την ημέρα μπροστά μου.

Κάτσε να πεταχτώ μέχρι τη γειτόνισσα δίπλα να δω τι κάνει.

Ναι, ναι νομίζω εδώ καλά είναι να σταθώ. Που είναι δεν την βλέπω μέσα. Κάτσε να την φωνάξω. Σούλα!!! Σουυλλααααα!!!! Μπα πανάθεμα τα σπόρια που είναι??? Καλά δεν πειράζει θα πάω από μπροστά να δω μήπως είναι στο άλλο μπαλκόνι.

Ναι ρε φίλε βρήκα και το Γιώργο.

– που σαι μανμου τι λέει?

– έλα ρε Κωστή τι κάνεις???

– όλα καλά φίλε εσύ? Τι βλέπω παίρνουμε το πρωινό μας μπανάκι?

– ε ναι ρε φίλε επιβάλλεται. Καλά είμαι αλλά ξέρεις είναι χειμώνας και δεν τραγουδάω

– δεν πειράζει. Θα έρθει η άνοιξη και θα δώσεις τη καλύτερη heavy seed συναυλία που έχεις δώσει ποτέ

– νααααιιιιιιιι !!!!!

– ξέρεις μήπως που είναι η Σούλα?

– ναι είναι έξω. Λογικά να κυνηγήσει την τροφή της.

– σκατά διάολε!!! Έλεγα μήπως είχε ψωμί να μου δώσει γιατί εδώ τριγύρω δεν έχει κανένας.

– ρε Κώστα ξέρεις θα σου έδινα, αλλά είμαι πάνω στον όγκο και αυτά που τρώω δεν μπορείς να τα φας.

– ναι ρε άραξε. Ρε μαλακά ο Σπύρος είναι αυτός που τρέχει σα τρελός?

– ναι ρε φίλε, ο χαζός θα πέσει σε κάνα δέντρο.

– Σπύροοοοοοο!!!! Εεεεεεε.

– έλα Κώτσο!!!! Τι έγινε?

– τι έπαθες και τρέχεις έτσι ρε?

– δεν τα έμαθες? Η ελευθερία μας δίνει τσουρέκι και πάω να φωνάξω και τα παιδιά.

– το αγαπημένο μου. Μαν Γιώργη, τη κάνω πάω να φάω.

– ναι ρε. Πάω να δοκιμάσω να κάνω τις πρόβες μου πάνω στη σκηνή.

– έλα τα λέμε.

Πανέμορφα ρε φίλε θα πάω θα φάω τη τσουρεκάρα μου και μετά θα αράξω σε κάνα κλαδί να χαζέψω το κώλο της Δήμητρας. Αν και έχω ακούσει πως είναι ψυχοπαθής δολοφόνος και θέλει να σκοτώσει το Γιώργο και το Σπύρο. Αχ και να με έδενε με κάνα κλαρί ρε φίλε, να κάναμε κόλπα βρόμικα. Βέβαια έχει ενοχλητική φωνή. Αλλά ίσως να είναι αυτό που με ερεθίζει. Προς το παρόν τσουρέκι!

Όπα όπα τι έγινε όλοι οι Σπύροι μαζεμένοι?? Όπα

– έλα μάγκες τέλος η μάσα για σας. Σειρά μου και είμαι και νηστικός από το πρωί.

– ρε Κώτσο εμείς το είδαμε πρώτοι.

– ναι αλλά εγώ δεν έχω φάει. Θες μήπως να σε σπάσω στο ξύλο?

– καλά καλά. Άραξε. Φάε και άμα θες άσε και σε εμάς τίποτα.

– ναι ρε για το Σπύρο το φίλο μου ότι γουστάρει. Αφού το θυμάσαι ότι μου χρωστάς από τότε που πήγες να παίξεις ξύλο με αυτή τη γάτα. Σε συμπαθώ ρε μαλακιζμένο.

– και εμείς αλλά όταν θες γίνεσαι βλάκας.

– έλα μαν άραξε να φάμε.

Ααααχχχ ρε φίλε ωραία φάση είναι να είσαι περιστέρι. Δεν είσαι πολύ κοντός για να σου μιλάνε άσχημα, δεν είσαι πολύ μεγάλος για να σε κοροϊδεύουν όλοι. Είσαι όπως πρέπει. Μετά λέω να σηκώσω κάνα κλαρί για να φτιάξω ωραία τρίγωνα φτερά. Και ας μου λένε πως δεν υπάρχουν τρίγωνα φτερά. Εγώ το ξέρω. Υπάρχουν.

Τυχαρπασίες, Ραπ και Κάψιμο Vol. 14: Liverpool, Interspecies & Ραπσίδας το κραπμύδι.

Ετικέτες

, , , ,

Επ. Τι λέει?

Όλα καλά? Τα παιδιά? Η γυναίκα?

Μπράβο μπράβο. Πάντα τέτοια. Ναι μωρέ, κι εμείς εδώ όλα καλά. Νταξ, ένα τράβηγμα είχα στη μέση και με είχε πάει γαμιώσαντο, αλλά σε ένα απόγευμα μου πέρασε. Ναι προφανώς και κουμπώθηκα. Να σου πω, να σε κλείσω λίγο? Ναι, ναι, πρέπει να γράψω κάτι στο Νάνο. Ναι για το Τυχαρπασίες. Όχι όχι. Ναι και σήμερα βαριέμαι να γράψω εισαγωγή. Να σου πω, λέω να βάλω αυτό εδώ αντί εισαγωγής… Δεν πιστεύω να σε πειράζει?


Everton – Θέλω να Φύγω EP (2015) | (δεμπόρεσα να βρω links, μου πέταγε πράγματα για τη φυγή του Lukaku από την Everton lulz)
Άλκιμος – Αυτοβιογραφία (2011) | [Download]
Pikos Rapikos – Procrastinator’s Memoir (2013) | [YouTube Playlist]


Everton – Θέλω να Φύγω EP (2015)

cover (3).jpg

Τρία μόνο tracks. Δεν είναι σπάνιο να μου βγει μικρής διάρκειας κυκλοφορία από τον τυχαιοποιητή αλλά αυτό παραπάει. Τεσπα.

Ο Everton είναι ένας τυπάκος για τον οποίο δεν ξέρω πολλά. Νομίζω ήταν στους Chemical B στην αρχή του? Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος, αλλά έτσι νομίζω.

Το EP δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα αν και δεν έχει τίποτα κακό. Η διάρκειά του σίγουρα δεν το βοηθά να ξεχωρίσει, μιας και τα 3 κομμάτια μαζί κρατάνε περίπου πέντε λεπτά!

Όπως και να έχει, είναι μια φιλότιμη προσπάθεια, και ειδικά το ομώνυμο τραγούδι μου έκανε καλή εντύπωση. Με έψηνε με λίγα λόγια να ακούσω και πιο ολοκληρωμένη κυκλοφορία του καλλιτέχνη (και με μια πρόχειρη ματιά βρήκα στο σκληρό μου δίσκο μια, με τίτλο Το Ημίφως).

Βαθμολογία: 2,5/5

Δεν είναι κακό αλλά ούτε και κάποια τρομερή ακουστική εμπειρία. Ακριβώς στη βάση.

Άλκιμος – Αυτοβιογραφία (2011)

Front

Ε, λοιπόν. Αυτό το δισκάκι είναι διατριβή πάνω στο πως να χαντακώσεις το ραπ σου.

Τι εννοώ? Ο τυπάκος δεν είναι κακός. Πατάει, έχει ωραία χροιά, έχει καλό λεξιλόγιο, συμπαθητικό στίχο… Αλλά όλα τα άλλα είναι σκατά. Mastering σκατά. Μίξη σκατά. Skit σκατά. Beat σκατά. Feat σκατά (sorry Εβελίνα, όποια και να είσαι). Δεύτερες σκατά. Εξώφυλλο σκατά. Και μιας και είπα για το εξώφυλλο, τι φάση μάστορα? Καλά βλέπω? Είναι ένας μέρμηγκας που γαμάει ένα μυρμηγκοφάγο? Αν ναι, γιατί? Και μάλιστα σε ένα δίσκο που λέγετε Αυτοβιογραφία. Τι θες να μας πεις για τη ζωή σου μέσα απ’ την τέχνη σου φίλε μου?

Βαθμολογία: 2/5.

Είναι πρόχειρο και κουραστικό το αποτέλεσμα. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον, αλλά κατά τη γνώμη μου ο δίσκος αυτός δεν αξίζει ούτε μισής ακρόασης. Πάντως άμα το κυνηγήσει κάπως σοβαρά μπορεί να βγάλει 100% κάτι πολύ καλύτερο.


Pikos Rapikos – Procrastinator’s Memoir (2013)

Procrastinator's Memoir

Αυτός εδώ ο τύπος έχει το καλύτερο κακό όνομα έλληνα MC ever. Είναι σίγουρα ένα χαζοχαρούμενο pun. Δε το αμφισβητώ αυτό. Αλλά έχει τη φάση του. Και θέλει αρχίδια να βγεις εκεί έξω σαν Pikos Rapikos και να περιμένεις να έχεις κοινό. Όπως και το να βγεις σαν Ιππότη Νάνε και να περιμένεις να έχεις κοινό.

Πάντως είμαι χαρούμενος που μου έτυχε αυτό εδώ το δισκάκι μιας και επιτέλους σας παρουσιάζω 2 full fledged LP σε ένα Volume. Όχι για να δείτε πως δεν το κάνω επίτηδες.

Μια σκέψη που μου πέρασε απ’ το μυαλό απ’ τα δυο πρώτα κομμάτια του δίσκου, είναι πως ο Pikos ακούγεται λίγο σαν PaK (εδώ μουνόπανα) από εκπτωτικό χωριό. Ειδικά στο «Savant’s Grace» μου είναι ξεκάθαρο. Αν και είναι λογικό ξέρω γω να υπάρχουν επιρροές, άλλωστε ο PaK (όπως και ο Solmeister) είναι συμμετοχές του δίσκου. Το ίδιο και κάποιος Dorian. Που δεν τον ξέρω. Και δεν τον ξέρω γιατί είναι underground. Και το εννοώ. Με την κυριολεκτική έννοια, μιας και το κουπλέ του ακούγεται λες και έχει ηχογραφηθεί όντως σε υπόνομο.

Βαθμολογία: 2,5/5.

Το δισκάκι, αν και τεχνικά είναι πλήρες, δε μου έκανε κλικ. Αναγνωρίζω την προσπάθεια, αλλά τον πατήσανε όλα του τα feat στον ίδιο του το δίσκο. Ναι και ο Dorian.


Υ.Γ.: Η βαθμολογία πάει κάπως έτσι:
5/5: Γαμάει (μανούλες, ωσάν Παπακαλιάτης).
4/5: Πολύ καλό.
3/5: Τίμιο
2.5/5: Βάση. Ούτε κρύο ούτε ζέστη.
2/5: Με χάλασε.
1/5: Τουλάχιστον δεν είναι μηδέν.
0/5: ΜΗΝ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΠΛΙΖ, ΘΑ ΚΟΛΗΣΕΙΣ ΚΟΝΔΥΛΩΜΑΤΙΚΗ ΣΥΦΙΛΟΒΛΕΝΝΟΡΡΟΙΩΔΗ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ ΩΜΕΓΑ.

Bed Time Stories #1: Pet Sematary

Ετικέτες

, , , , ,

Hello from the dark side αγαπητοί αναγνώστες, Nothing Is Colder Danai εδώ και σήμερα θα κάνω την πρώτη απόπειρα για μια νέα σειρά άρθρων. Είμαστε όλοι εδώ; Και οι τρεις; Γεια σου μαμά. Λοιπόν, πάμε να δούμε περί τίνος πρόκειται.

Θα σας πω κάτι για εμένα σήμερα. Λατρεύω το διάβασμα. Όχι για τη σχολή, προς Θεού, αλλά το casual διάβασμα. Τα βιβλία για εμένα ήταν πάντα μια διέξοδος από το πραγματικό, όσο κλισέ κι αν ακούγεται πάντα ήταν μια πόρτα για έναν άλλο κόσμο τον οποίο το μυαλό μου έπλαθε όπως ήθελε. Και φυσικά σε ποιον κόσμο θα ήθελε περισσότερο να βρίσκεται το δικό μου μυαλό; You guessed it, έχω ιδιαίτερη προτίμηση στα βιβλία τρόμου. Αυτό ξεκίνησε όταν στην τρυφερή ηλικία των 7 ετών έπεσε στα χέρια μου (άγνωστο το πως και δεν ξέρω πως διέφυγε από τη μάνα μου αυτό) ένα βιβλίο της σειράς «Ανατριχίλες» που ήταν βασικά παιδικά horror stories. Άρχισα να κλαίγομαι σε θείες, θείους και γιαγιάδες για να μου πάρουν κι άλλα και κάπως έτσι έγινε το κακό και τώρα είμαι αυτή που είμαι. Στη συνέχεια διάβασα το «It» (όταν ήμουν 12, το έκλεψα από το βιβλιοπωλείο της μάνας μου #shame) ε, και αγάπησα τον Stephen King. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη…

Αποφάσισα λοιπόν να κάνω αυτή τη σειρά άρθρων στην οποία θα σας μιλήσω για τα αγαπημένα μου horror books αλλά και για τα μη αγαπημένα μου. Κοινώς θα είναι κάτι σαν ερασιτεχνική κριτική βιβλίων. Και αν είστε από τους τύπους που βλέπουν βιβλίο και το κεφάλι τους γυρνάει σαν της μικρής από τον εξορκιστή ενώ εκτοξεύουν πράσινες ρουκέτες εμετού, θα σας πω αυτό που είπε η J.K. Rowling (η τύπισσα που έγραψε το Harry Potter ντε): «Αν δε σου αρέσει να διαβάζεις, δεν έχεις βρει το σωστό βιβλίο».

Πάμε λοιπόν μήπως το βρούμε μαζί!


Stephen King – Pet Sematary (1983)

Αποτέλεσμα εικόνας για pet sematary book

Για το πρώτο άρθρο της σειράς επέλεξα ένα βιβλίο που κατέχει ξεχωριστό κομμάτι στην καρδιά μου, το Pet Sematary (ή Νεκρωταφίο Ζώων – ο τίτλος είναι επίτηδες ανορθόγραφος). Το βιβλίο αυτό το διάβασα πρώτη φορά όταν ήμουν 18 ή 19 και ήδη είχα διαβάσει διάφορα βιβλία του King. Αυτό όμως μου έκανε ένα «κλικ», δεν ξέρω γιατί.

Η ιστορία που εξελίσσεται στις σελίδες του δεν ακούγεται ιδιαίτερα τρομακτική. Ο Louis Creed, ένας γιατρός από το Chicago, μετακομίζει σε ένα παλιό σπίτι στην εξοχή του Maine, προκειμένου να αναλάβει τα νέα του καθήκοντα ως γιατρός στο πανεπιστήμιο της περιοχής. Μαζί του βρίσκονται η γυναίκα του, Rachel και τα δύο τους παιδιά Ellie και Gage αλλά και ο Church, ο γάτος της οικογένειας. Εκεί γνωρίζουν τον νέο τους γείτονα, τον ηλικιωμένο Jud Crandall με τον οποίο ο Louis σύντομα γίνεται καλός φίλος. Ο Jud μαθαίνει στην οικογένεια την ιστορία της περιοχής και μάλιστα σε μια εξερεύνηση της περιοχής, δείχνει στον Louis το «νεκρωταφίο ζώων» που είχαν στήσει τα παιδιά της περιοχής (γι’ αυτό κι ο τίτλος είναι ανορθόγραφος, η πινακίδα ήταν γραμμένη από παιδιά) για να θάβουν τα κατοικίδιά τους καθώς οι δρόμοι εκεί είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι λόγω των φορτηγών που τους διασχίζουν και πολλά ζωάκια συνάντησαν εκεί το πρόωρο τέλος τους. Αυτή ήταν και η μοίρα του Church, λίγες μέρες μετά. Ο Louis αποφασίζει να τον θάψει στο pet sematary, όμως λίγο αργότερα ο γάτος επιστρέφει στο σπίτι. Μα κάτι είναι διαφορετικό…

Οτιδήποτε παραπάνω θα μπορούσα να πω θα ήταν spoiler και γι’ αυτό θα σταματήσω εδώ. Ξέρω πως το concept «γάτες-zombie» δεν ακούγεται φοβερό, αλλά το βιβλίο δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Ο Stephen King κάνει αναφορές στα ψυχικά τραύματα που δεν λένε να κλείσουν, στον φόβο του θανάτου και από ένα σημείο και μετά θέτει ένα τρομερό ηθικό δίλημμα στον ήρωα και παράλληλα στον αναγνώστη. Η σύγχυση και η αγωνία του χαρακτήρα γίνεται και δικό μας βίωμα και στο τέλος μένει το ερώτημα «εγώ τι απόφαση θα έπαιρνα;».

Συνιστώ ανεπιφύλακτα το βιβλίο. Με τρόμαξε και με διασκέδασε, με έκανε να σκεφτώ και παράλληλα να πετάγομαι όρθια με κάθε θόρυβο που άκουγα. Give it a try.

(Για εσάς που δεν έπεισα, υπάρχει η ταινία του 1989 με τον ίδιο τίτλο. Είναι μέτρια, αλλά η ατμόσφαιρα είναι αρκετά καλή και θα καταλάβετε και για ποιο δίλημμα έλεγα παραπάνω)

Αυτά για σήμερα, ελπίζω να σας άρεσε το άρθρο και κυρίως ελπίζω να διαβάσετε το βιβλίο. Τα λέμε την επόμενη φορά με ένα ακόμα μυθιστόρημα. Θα είναι καλό; Θα είναι κακό; Ούτε εγώ δεν ξέρω… Ξέρω μόνο πως θα σας αφήσω με το έπος των Ramones που γράφτηκε για την ταινία. Μέχρι την επόμενη φορά… stay alive (ή stay dead, πάντως μην αλλάξετε κατάσταση, δεν είναι καλό.).

 

I don’t want to be buried in a Pet Sematary, I don’t want to live my life again…

Τυχαρπασίες, Ραπ και Κάψιμο Vol. 13: Συμπαντικός Ιούδας, 2005 & ΕΠΑΛ.

Ετικέτες

, , , ,

Καλησπέρα! Ή καλημέρα, ή καληνύχτα, δεν ξέρω πότε ακριβώς το διαβάζεις αυτό αγαπητέ αναγνώστη. Και το αγαπητέ το εννοώ. Και για να δεις πόσο σε αγαπώ και σε σέβομαι, θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σου. Και θα είμαι. Βαριέμαι να γράψω εισαγωγή. Ναι το παραδέχομαι. Οπότε το τρέχω.

Τα CDάκια μας fo’ today:


Jumping Judas – ΣΥ=ΠΑΝ (EP ίπεδο 1) (2013) | [Download] | [YouTube Playlist]
Illogicals – Εγκλωβισμένος σε μια Πόλη (2012) | [Download]
Λυρικές Κάψουλες – Από το Φως EP (2017) | [YouTube Playlist]


Jumping Judas – ΣΥ=ΠΑΝ (EP ίπεδο 1) (2013)

cover

EP. 4 κομμάτια, 16:30.

Το project Jumping Judas το ξέρω. Είναι ένας beatmaker o Υοxoy (για τον οποίο δεν ξέρω κάτι άλλο) και από την Ad-Libia, γυναίκα ελληνίδα MC που ήταν και μέλος των Psyclowns/Fulleffekt παλιότερα (σημείωση στον εαυτό μου: κάνε ένα αφιέρωμα σε Ελληνίδες rappers). Ένα χρόνο μετά από αυτό το EP βγάλανε και το ΣΥ=ΠΑΝ (EP ίπεδο 2) το οποίο επίσης δεν έχω ακούσει αλλά έχω κατεβάσει από όταν βγήκε.

Τώρα τα του δισκάκι (ΤΙ ΑΠΤΑΙΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΙΛΑΩ ΤΟ ΜΠΑΣΤΑΡΔΟ). Έχει ενδιαφέρον. Κυρίως στο μουσικό του κομμάτι, μιας και ο Yoxoy κάνει πειραματικά popoDnBoelectronica beatχια. Η Ad-Libia λέει εκεί από πάνω τα δικά της, νταξ, δεν ενοχλεί και κανένα η κοπέλα, αλλά δεν κάνει και τη διαφορά, είναι πολύ hit or miss (hit στο «Xrtc» και miss στο «Είναι το Χάος» π.χ.). Και είναι κρίμα γιατί κατά την όχι και τόσο ταπεινή μου γνώμη κρατάει πίσω το σύνολο, και καταλήγει να μας στερεί ένα καλό πειραματικό EP.

Βαθμολογία: 2.5/5

Γενικά props για την προσπάθεια αλλά θα μπορούσαν και καλύτερα. Αν και με την πρώτη ευκαιρία θα ακούσω και την επόμενη τους δουλειά γιατί με έχει ιντριγκάρει. Να, πα΄ρε άκου και το καλύτερο track του EP για να έχεις κι εσύ περίπου μια ιδέα:


Illogicals – Εγκλωβισμένος σε μια Πόλη (2012)

Εγκλωβισμένος σε μια Πόλη

Πάλι EP. 5 tracks, 14 λεπτά.

Αυτό το είχα ακούσει όταν είχε βγει, και δε με είχε ακριβώς καθηλώσει. Και η αλήθεια είναι πως 6 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, και πάλι δε με καθήλωσε. Το κάθε άλλο. Τα raps είναι λίγο outdated. Αν και να πω την αλήθεια μου, και για το 2012 πάλι outdated πρέπει να ήταν, ειδικά ο φίλος Farem μυρίζει 2005 hiphop.gr download section από χιλιόμετρα. Τα beats μου είναι αδιάφορα (αυτό στο τελευταίο τραγούδι με ενόχλησε), κάποιες ρόλες αστείες, κάποια ρεφραίν είναι διασκεδαστικά, ο ένας απ’ τους δυο έχει ωραία χροιά… Αυτά λίγο πολύ. Δεν είναι δίσκος που σου μένει εντυπωμένος στο μυαλό ούτε για καλούς ούτε για κακούς λόγους.

Βαθμολογία: 2/5.

Δεν είναι τόσο κακό για να πάρει πολύ κάτω απ’ τη βάση. Είναι όμως βαρετό. Και είναι 14 λεπτά. Σίγουρα δε με έψησε να ακούσω την «Αρχή του Τέλους», δίσκο τους που βγήκε το 2014 και διαρκεί μισαωράκι.


Λυρικές Κάψουλες – Από το Φως EP (2017)

cover (2)

4 tracks, 10 λεπτά. ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΜΕ ΤΑ EP ΣΗΜΕΡΑ.

I mean, my work is cut out for me, which is fine, αλλά νομίζω πως κάνω περισσότερη ώρα να γράψω το άρθρο παρά να ακούσω τα albums.

Εφηβικά «προσωπικά» φτηνά ραπζ που βρωμάνε ΕΠΑΛ και κακής ποιότητας μπαφίδι της πούτσας (χώνουν σε στυλ Κακοήθη για να σου δώσω να καταλάβεις, απλά σε άμπαλο). Άμα το προσπαθήσουν μπορεί να βγάλουν μια οκ δουλειά μελλοντικά (τουλάχιστον ο ένας απ’ αυτούς έχει potential και σε flow και στιχουργικά) αλλά εδώ… Δεν. Και τα τεχνικά μέρη του δίσκου υστερούν. Το «Βυθός» ας πούμε χτυπάει άσχημα στο αυτί μιας και το beat πνίγεται από τις φωνές των παιδιών. Και γενικά εδώ που τα λέμε νομίζω πως κάτι πήγε στραβά στη μίξη.

Βαθμολογία: 2/5.

Κάτω από τη βάση αλλά δεν είναι και εντελώς σκουπίδι. Ίσως κάποιοι 15άχρονοι εκεί έξω να γουστάρουν.


Υ.Γ.: Η βαθμολογία πάει κάπως έτσι:
5/5: Γαμάει (μανούλες, ωσάν Παπακαλιάτης).
4/5: Πολύ καλό.
3/5: Τίμιο
2.5/5: Βάση. Ούτε κρύο ούτε ζέστη.
2/5: Με χάλασε.
1/5: Τουλάχιστον δεν είναι μηδέν.
0/5: ΜΗΝ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΠΛΙΖ, ΘΑ ΚΟΛΗΣΕΙΣ ΚΟΝΔΥΛΩΜΑΤΙΚΗ ΣΥΦΙΛΟΒΛΕΝΝΟΡΡΟΙΩΔΗ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ ΩΜΕΓΑ.