Μεγαλώνεις Pt.3

Ετικέτες

, ,

Ξέρω ότι δεν σας έλειψα αλλά δεν βαριέσαι. Πάλι θα γκρινιάξω πάλι θα qqδίσω αλλά δεν βαριέσαι. Βασικά για μπεις εδώ να διαβάσεις βαριέσαι. Βαριέσαι πολύ. Σε σημείο που πήρες όλους τους φίλους σου τηλέφωνο και όλοι ήταν έξω…. Χωρίς να σου πούνε.

Καταλαβαίνεις ότι μεγάλωσες όταν γράφεις αυτό το άρθρο και βλέπεις τένις. Δεν θα προτιμήσεις ποτάρες, αλλά ούτε θα παραγγείλεις να φας από έξω γιατί λες όλο και κάτι θα φάω στο σπίτι.

Και είναι γελοίο το γεγονός ότι πας για μπάλα αλλά αυτό που λέγεται μέση και όχι Λιονέλ αρνείται κατσικείται και προβατείται μαζί.

Ναι ξέρω αγύμναστος είμαι, but mooooommmm???

Και αντί να χαζεύω κομενάκια, στο Instagram που δεν έχω κάθομαι και βλέπω τένις. ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΤΕΝΙΣ.

Μα δε βαριε…ερμ αναγνώστη? Που πήγες??? Μαν????

Pffffff forever alone….

Advertisements

Εισβολέας – Λιάκος vs Εισβολέας

Ετικέτες

, ,

a2872249155_10

Επ, τι λέει?

Καιρό είχαμε να κάνουμε αφιέρωμα σε νέα κυκλοφορία. Γενικά δεν είναι κάτι που κάνω συχνά, αλλά εδώ δεν κρατήθηκα. Άκουσα το δίσκο και μου γεννήθηκε η ακαταμάχητη επιθυμία να βγώ και να μιλήσω γι αυτή την κυκλοφορία.

Ας το πιάσουμε από λίγο νωρίτερα όμως. Ο συμπαθής Καλαματιανός πριν μερικές μέρες έβγαλε τούτο ‘δω το βίντεο-ανακοίνωση:

 

Οπότε δέχομαι την πρόκληση του Εισβολέα (από το Rap Challenge ήθελα να το πω αυτό) να ακούσω, κριτικάρω και εντάξω μουσικά κάπου τη νέα του κυκλοφορία.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 7 του Μάη σε Bandcamp, Spotify και λοιπές μουσικές πλατφόρμες (όπως του πουθενάδικο Deezer, για το οποίο δε θα βάλω καν λινκ γιατί έχω και μια αξιοπρέπεια). Ακολουθούν συγκεχυμένες σκέψεις Φιντέλου πάνω στην κυκλοφορία, καλό θα ήταν να προσδεθείτε, προβλέπονται νοητικοί κραδασμοί και νοηματικά κενά (ή το αντίστροφο).

Όντως είναι ένα μουσικό χυσαμόλι τυχαίων ήχων. Έχει δίκιο όμως ο Εισβολέας στο ότι δεν εντάσσεται εύκολα? Όχι. Ο δίσκος είναι hip-hop. Θες Fusion? Fusion. Αλλά Hip-Hop. Ξεκάθαρα. Ο Εισβολέας γράφει ραπ, πατάει πάνω σε beat και έχει κάποια τραγουδιστά σημεία στα τραγούδια του (εκτελεσμένα κατά βάση από άλλους). Δεν έχει κάτι ρηξικέλευθο. Οι μουσικές είναι ό,τι πιο Λιάκος μπορεί να περιμένει ένας ακροατής. Funkορεμπετοκατάσταση. Αν είσαι αυτής της φάσης θα γουστάρεις 100%.

Βέβαια αυτό το fusion δημιουργεί προβλήματα. Ο δίσκος είναι πολύ hip-hop για κάποιον που δεν ακούει το είδος και ταυτόχρονα πολύ out of touch με τη σημερινή πραγματικότητα του hip-hop (κάτι που δεν είναι βέβαια απαραίτητα κακό). Βέβαια δε μιλάω για trap/autotune και τέτοια. Μιλάω για τα πιο τεχνικά σημεία του rap. Τα rhyming schemes για παράδειγμα είναι κοινότυπα και ελαφρώς πεπερασμένα, κάποιο εντυπωσιακό flow δεν υπάρχει, wordplays, μεταφορές και τα λοιπά δεν υπάρχουν μιας και οι στίχοι είναι… Χμ. Απλά συμπαθητικοί? Αδιάφοροι? Σίγουρα πάντως αρκετά προσωπικοί. Ο battloκάγκουρας Γαλατσιώτης μπαφιάρης Tomahawk πέθανε, ζήτω ο κοινωνικά προβληματισμένος Λιάκος ή κάτι παρόμοια βαρετό. Τουλάχιστον τα ρεφρέν είναι ως επί το πλείστον χαριτωμένα (και προσωπικά κάθε φορά που έμπαινε κουπλέ του Είσβο περίμενα καρτερικά να τελειώσει για να ακούσω το ρεφρενάκι).

Το «Λιάκος vs Εισβολέας» δεν είναι κακός δίσκος. Και σίγουρα ο Εισβολέας δεν είναι κακός ράππερ (άλλωστε είναι ένας από τους υποψήφιους Έλληνες G.O.A.T.). Απλά δεν είναι για όλους πλέον. Σίγουρα, ο στόχος δεν ήταν να βγάλει ένα εύπεπτο δίσκο μαζικής κατανάλωσης απλά κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε να κυκλοφορήσει κάτι ελαφρώς πιο inclusive. Το θέμα με τον Ηλία είναι πως είναι καλός στο ραπ, αλλά πόσες φορές μπορείς να ακούσεις από το στόμα του καυστικά «χιουμοριστικούς» στίχους με καύσιμο τον κοινωνικό του προβληματισμό για τα social media? Πόσες φορές έχεις την αντοχή και την όρεξη να τον ακούσεις να «σατιρίζει» τους new era (t)rappers? Πόσο ακόμα να τον αντέξεις να φτύνει τους ρηχούς διδακτικούς στίχους του? Πόσο?

Ετυμηγορία: Δώσε μια ευκαιρία. Αν εξαιρέσουμε 2-3 κομμάτια τα υπόλοιπα δε μου έκαναν αίσθηση αλλά δε μπορώ να πω πως ήταν downright bad. Υπάρχουν παντού καλές ιδέες διάσπαρτες εδώ και εκεί αν και θα μπορούσαν να έχουν καλύτερη υλοποίηση. Το «Αμερικάνικα» ας πούμε θα μπορούσε να είναι ένα πραγματικά αστείο κομμάτι αλλά κάπου κάτι στράβωσε και το αποτέλεσμα βγήκε εξίσου cringe με τη μαλακία παρωδία των Ράδιο Αρβύλα για το «Μαμά». Τουλάχιστον σα σύνολο ομολογώ ήταν καλύτερο από το «Η Ανθρωπιά Σκοτώνεται».

Υ.Γ.: Το μόνο σίγουρο είναι πως τα λεφτά για τον ψυχολόγο δε θα με χάλαγαν, Λιάκο, αν η προσφορά ισχύει ακόμα το συζητάμε.

Bed Time Stories #2: The Manitou

Ετικέτες

, , , , ,

Χηηηηηρς Τζόνιιιιιι! (Όχι πρέπει σοβαρά να δουλέψω τα intros μου)

Γεια σας λοιπόν, ξέρω πως έχω πολύ καιρό να γράψω αλλά βαριόμουν το πρόγραμμά μου ήταν πολύ φορτωμένο. ΔΕΝ ΣΑΣ ΞΕΧΑΣΑ ΟΜΩΣ (γιατί φωνάζω;)! Λοιπόν, σε αυτό το άρθρο, το 2ο της σειράς Bed Time Stories όπου μιλάω για βιβλία τρόμου, θα σας μιλήσω για ένα βιβλίο τρόμου.

danos

Όχι αυτουνού. Άλλο βιβλίο τρόμου.

Το βιβλίο για το οποίο θα γράψω σήμερα είναι το «Manitou» του Graham Masterton, το πρώτο στη σειρά Manitou που απαρτίζεται από 7 (νομίζω) βιβλία τα οποία δεν έχω διαβάσει. Επίσης η λέξη Manitou θα μου φαινόταν καλύτερη αν γραφόταν Manitu. Anyway.

Το Manitou κυκλοφόρησε το 1976 και είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα, ο οποίος μέχρι τότε εργαζόταν ως συντάκτης στο Mayfair και το Penthouse. Το βιβλίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία και το 1978 κυκλοφόρησε η ομώνυμη ταινία, βασισμένη σε αυτό.

3662148.jpg

Η ιστορία ξεκινάει όταν η Karen Tandy μια νεαρή κοπέλα, ανακαλύπτει έναν μυστηριώδη όγκο να μεγαλώνει κάτω από το δέρμα της. Οι γιατροί αδυνατούν να καταλάβουν τι είναι αυτό το εξόγκωμα καθώς μοιάζει να διογκώνεται τα βράδια και HOLY SHIT κουνιέται. Σε εκείνη τη φάση, ο Χορταρέας ένας απατεώνας μέντιουμ τελικά δεν είναι τόσο απατεώνας γιατί αρχίζει και βλέπει περίεργα πράγματα που τον κάνουν να καταλάβει πως η Karen, που είναι ανιψιά πελάτισσάς του, διατρέχει θανάσιμο κίνδυνο. Ο Harry Erskine, όπως είναι το όνομα του μέντιουμ, επικοινωνεί με τον γιατρό της κοπέλας τον Dr. Jack Hughes ο οποίος είναι πλέον πεπεισμένος πως αυτό που μεγαλώνει κάτω από το δέρμα της είναι κάποιου είδους έμβρυο και μαζί προσπαθούν να την βοηθήσουν ψάχνοντας την προέλευση του όγκου.

Από εδώ αρχίζουν τα spoilers. Ελάχιστα, αλλά είναι εκεί.

Το ανορθόδοξο δίδυμο ανακαλύπτει πως ο όγκος που μεγαλώνει στο δέρμα της Karen είναι το πνεύμα ενός  Ινδιάνου μάγου από το 1650, του Misquamacus (πεςτογρήγορατρειςφορές) ο οποίος έχει αποφασίσει σώνει και ντε να μετενσαρκωθεί στη σύγχρονη εποχή και σκοπεύει να σκοτώσει τον ξενιστή του προκειμένου να το πετύχει. Ο Harry και ο Jack ζητούν την βοήθεια του John Singing Rock, ενώς ινδιάνου (προφανώς) σαμάνου ο οποίος μπορεί, με τη βοήθεια των πνευμάτων που επικαλείται να σώσει την γυναίκα από τον θάνατο και να στείλει τον Nesquick πίσω στο 1650 όπου ανήκει.

Διαβάζοντας την περίληψη του βιβλίου… δεν ενθουσιάστηκα. Για να είμαι ειλικρινής το αγόρασα γιατί ήταν σε προσφορά στο Fantasticon. Ωστόσο, όσο περνούσαν οι σελίδες μου κίνησε πολύ το ενδιαφέρον, καθώς οι περιγραφές ήταν πολύ γλαφυρές και υπήρξαν και στιγμές που τα έκανα πάνω μου τρόμαξα αρκετά. Δυστυχώς δεν μπορώ να ισχυριστώ το ίδιο για το δεύτερο μισό του βιβλίου. Η ιστορία γίνεται τόσο υπερβολική που αρχίζεις να βαριέσαι, τα πνεύματα που καλούν οι μάγοι γίνονται όλο και πιο γελοία σελίδα με τη σελίδα και το τέλος δεν αξίζει την αναμονή.

Overall, δεν μετανιώνω που το διάβασα, ήταν διασκεδαστικό, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι αριστούργημα. Το διάβασα μέσα σε μια μέρα, πράγμα που σημαίνει πως ήταν ευανάγνωστο (ή πολύ μικρό, δεν ξέρω) και θεωρώ πως είναι αρκετά καλό ανάγνωσμα για διακοπές ή γενικά «για να περνάει η ώρα» αρκετά ευχάριστα.

Αυτά λοιπόν από εμένα σήμερα, θα προσπαθήσω να γράφω λίγο πιο συχνά για εσάς τους τρεις που με διαβάζετε. Σας αφήνω με το trailer της ταινία του 1978. Μέχρι την επόμενη φορά, αν κάτι στο σώμα σας κουνιέται ενώ δεν θα έπρεπε, χρησιμοποιείστε duct tape!

 

Είδηση ΣΟΚ!!!!!1!!1!!!11: Νάνος αγνοείται

Ετικέτες

Είδηση ΣΟΚ. Νάνος αγνοείται κατόπιν καταγγελίας συγγενών του.

Το πασίγνωστο Μπλογκ αγνοείται εδώ και πολλές μέρες. Αρκετοί φίλοι διαπίστωσαν την απουσία του, ενώ ξένοι έστησαν σκηνές έξω από τη Βουλή απαιτώντας από τους βουλευτές να φέρουν στη δημοσιότητα το θέμα.

Αστικές φήμες εικάζουν πως εθεάθη τελευταία φορά στις Σπέτσες. Άλλες πάλι λένε πως βρίσκεται σε ένα μικρό σπίτι στη Καλογρέζα. Μερικοί υποψιάζονται πως μπορεί να είναι στα βουνά πίσω από την Κομοτηνή ή σε παραθαλάσσιο μέρος στο Κιάτο.

Σε κάθε περίπτωση εγώ ο ίδιος με προσωπικές μου πηγές ένα μπορώ να σας δηλώσω με σιγουριά.

Το Βlog ippotinane, σας εύχεται καλές γιορτές και σας ευχαριστούμε για τη στήριξη όλα αυτά τα χρόνια.

Η χολή μου. Greg!

7 CDs για ν’ Ακούς #0: 1993-1998

Ετικέτες

, , ,

Κυρίες και κύριοι…

Καλησπέρα.

Όταν πρωτοξεκίνησα αυτή τη στήλη πίσω στις πρώτες μέρες ζωής του Νάνου (ένα βροχερό απόγευμα τον Σεπτέμβρη του 2015) κατέληξα πως το ιδανικό σημείο έναρξής της ήταν το 1999. Άλλωστε το 1999 είναι η πρώτη πραγματικά γεμάτη από κυκλοφορίες χρονιά του ελληνικού hip-hop και κατά συνέπεια η πρώτη που μια λίστα με 7 CD δε θα ήταν άνιση ως προς το περιεχόμενό της.

Παρ’ όλα αυτά τα τελευταία 4 χρόνια πάντα σκεφτόμουν πως έπρεπε να γυρίσω πίσω και να καλύψω το κενό των πρώτων ημερών που άφησα, ε, και σήμερα ήρθε η ώρα να το κάνω. Το χρονικό πλαίσιο είναι από το 1993 που βγήκαν οι πρώτες 3 αμιγώς hip-hop κυκλοφορίες της χώρας (Διαμαρτυρία, Σκληροί Καιροί, R.E.A.L.) μέχρι και την τελευταία χρονιά που δεν έχω καλύψει στις λίστες μου (1998).

Αφού λοιπόν βγάλαμε από τη μέση τα eligibility κριτήρια, ας προχωρήσουμε χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση στα honorable και εν συνεχεία στη λίστα:


Honorable mentions: FF.C – Η Απειλή, Dr. Dreez – Αμφιθυμία, Ημισκούμπρια – 30 Χρόνια Επιτυχίες, Active Member – Από τον Τόπο της Φυγής.


7. Ζωντανοί Νεκροί – ΖΝ Εντολές/Στη Χώρα των Καλύτερων MCs (1997)

Το ΖΝ Εντολές ήταν απλά ένα ορεκτικό πριν απ’ το κυρίως γεύμα του Πρώτου Τόμου.

Οι ανώριμοι κάγκουρες που κάποιοι αγαπάμε και άλλοι αγαπάνε να μισούνε κάνουνε το ντεμπούτο τους με το EP να κυκλοφορεί απ’ την ΗΧΟΚΡΑΤΟΡΙΑ και την FM Records και να είναι ουσιαστικά οι εισαγωγικές εξετάσεις στη ΖΝ σχολή.

Το ξεχωριστό του EP είναι πως τα δυο ίσως καλύτερα του κομμάτια («Στη Χώρα των Καλύτερων MCs» και «Η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών») δε συμπεριλαμβάνονται σε καμία τυπωμένη (σε CD) εκδοχή του Πρώτου Τόμου.

Καλύτερα τραγούδια: «Η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών», «Στη Χώρα των Καλύτερων MCs», «ΖΝ Εντολές».

6. Xray & Prohja – Umicah (1998)

Umicah ή αλλιώς «utopic state of mind with the mic in my hand».

Η Umicah ήταν συνεργασία του Νικήτα και των Prohja, ενός low bap συγκροτήματος σχετικά άγνωστου σήμερα. Παρ’ όλα αυτά μη νομίζεις πως ο δίσκος δεν έχει παντού πάνω του τα δατυλικά αποτυπώματα του Foxmoor, μιας και ο Μυτακίδης γράφει στίχους, κάνει φωνητικά, κλέβει beats και φυσικά ραπάρει.

Το τελευταίο track του δίσκου διαρκεί 13 λεπτά, αλλά μη φοβού, δεν είναι ένα τραγούδι! Περιλαμβάνει το «Radicalistic Freestyle», κομμάτι στα αγγλικά που ηχογραφήθηκε το 1993, καθώς και demo τραγούδια από 3 συγκροτήματα της Freestyle Productions, τους Ακρίτες, τους Sidarta (μέλος των οποίων ήταν ο Ζανής των Master Tempo) και τους Κακά Μαντάτα (μέλη των οποίων ήταν ο Totem και ο Killah P).

Καλύτερα τραγούδια: «Μάσκα», «Ασ’ τους Εκεί Περνάνε Ωραία», «Άστεγη Μπαλάντα».

5. Βαβυλώνα – Αρχή επί Τέλους (1997)

1995. Κάπου στην Αθήνα έχει σχηματιστεί οι Quark Breakers, ένα συγκρότημα αποτελούμενο από 3 μέλη. Τους DJ Marble, DJM 4.18 και Da Prince. Οι τρεις τους τον Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς ηχογράφησαν ένα remix του «Άκου Μάνα» των Active Member ενώ λίγους μήνες αργότερα ηχογράφησαν το κομμάτι «Ναρκωτικά=Θάνατος».

Κάποια στιγμή λοιπόν στις αρχές του 1997, μετά από μια συναυλία των Active Member στην οποία είχαν παρευρεθεί σύσσωμοι οι Quark Breakers ο Foxmoor κάλεσε τον DJM 4.18 (Παράφρων) στο τηλέφωνο του σπιτιού του. Κάπως έτσι οι Quark Breakers ενημερώθηκαν πως οι Active Member τους θέλουν για ένα νέο σχήμα που φτιάχνουν, τους Βαβυλώνα, και αναλάμβαναν παραγωγή και στίχους για το δίσκο τους που θα κυκλοφορούσε το Σεπτέμβρη απ’ τη Minos-EMI!

Ο δίσκος έμελε να γίνει το καλύτερο μη-Active Member Low Bap album ever… Όχι και άσχημα για ένα συγκρότημα που δημιουργήθηκε από παιδιά που στην πλειοψηφία τους δε γνωρίζονταν καν μεταξύ τους μέχρι και λίγους μήνες πριν.

Καλύτερα τραγούδια: «Πείραμα/Τερατογέννεση», «Η Φυλή της Φωτιάς», «Παράφρων», «Βέβηλος».

4. Ημισκούμπρια – Ο Δίσκος που Διαφημίζετε (1997)

Ένα κοριτσάκι στο βυθό με το χταπόδ…

Ένα μόλις χρόνο μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου, 30 Χρόνια Επιτυχίες (που έγινε και χρυσός), τα Ημισκούμπρια βγάζουν την καλύτερή τους κυκλοφορία σε CD, κασσέτα και βινύλιο μέσα απ’ την FM Records (και εγένετο πλατίνα!).

Στην tracklist του δίσκου συναντάμε κομμάτια όπως το «Je Suis Bossu» (με τη συμμετοχή του Φοίβου Δεληβοριά), το έπος «Εγγόνι Vs. Γιαγιά», την γνωστή «Ντισκοτέκ» που είναι και μια απ’ τις μεγαλύτερες επιτυχίες των Ημίζ μέχρι και σήμερα, το «Ο Διάβολος Κατέβηκε», «Ο Κύρης του Σπιτιού» καθώς και την «Γάτα της Σκεπής» που είναι και ένα απ’ τα πρώτα diss της φάσης.

Καλύτερα τραγούδια: «Ο Κύρης του Σπιτιού», «Εγγόνι Vs. Γιαγιά», «Ο Διάβολος Κατέβηκε», «Je Suis Bossu».

3. Ζωντανοί Νεκροί – Πρώτος Τόμος (1998)

Ααααααααχ, το Πρώτο Έτος της ΖΝ σχολής!

Ανώριμοι εφηβοι κάγκουρες που μιλάνε για βία, μπάφους, αλητείες και μουνιά. Η φόρμουλα είναι γνωστή και χιλιοφορεμένη, αλλά τότε δεν το είχε ξανακάνει κανείς στην Ελλάδα (τουλάχιστον σε ραπ πλαίσια). Δίσκος classic, δίσκος που ξεκίνησε για τα καλά το ΖΝ φαινόμενο (αν και το γιγαντώθηκε αργότερα με το Ρίμα για Χρήμα και το Μεγάλος Ήρωας) και που φυσικά δέχθηκε μεγάλη κριτική αλλά και λογοκρισία, μιας και απ’ την πρώτη έντυπη έκδοση του δίσκου στη δεύτερη αφαιρέθηκαν όπως το «Π.Ρ.Ε.Ζ.Α.» και το «Αν Όλα τα Παιδιά» λόγω της σχετικής με τα ναρκωτικά θεματολογίας τους.

Ο Πρώτος Τόμος το 2006 κυκλοφόρισε σε 100 περιορισμένα και αριθμημένα αντίτυπα βινυλίου. Το βινύλιο περιλαμβάνει όχι μόνο τα original κομμένα κομμάτια της πρώτης έκδοσης, αλλά και αρκετά κομμάτια απ’ το ΖΝ Εντολές (και είναι προφανώς η superior έκδοση και επίσης πανάκριβη).

Καλύτερα τραγούδια: «ΖΝ Εντολές», «Το Έντεχνο του Δρόμου Στυλ», «Το Rap μου Είναι Πρόκληση», «Καρδιά από Πέτρα».

2. Active Member – Μύθοι του Βάλτου (1998)

Στη δεύτερη θέση της λίστας έχουμε τον καλύτερο Low Bap δίσκο που βγήκε ποτέ.

Οι Μύθοι του Βάλτου είναι ένα album με μερικά απ’ τα πιο γνωστά και επιτυχημένα κομμάτια των Active Member («Μύθοι του Βάλτου», «Ο Αδιάφορος», «Νύχτωσε Απόψε Νωρίς», «Κοσμογωνιά» κ.α.) και μια γαμάτη dark ατμόσφαιρα, την οποία πετυχαίνει με τις στιχάρες του και τις beatάρες (όχι απαραίτητα δίκες του ή της κλίκας του αλλά αυτό είναι συζήτηση για άλλα άρθρα).

Πραγματικά το peak και της καλλιτεχνικής αλλά και της εμπορικής πορείας των Active Member οι Μύθοι το Βάλτου παραμένουν δισκάρα ακόμα και 21 χρόνια αργότερα.

Καλύτερα τραγούδια: «Μύθοι του Βάλτου», «Ο Αδιάφορος», «Εγώ Φταίω», «Νύχτωσε Απόψε Νωρίς», «Η Μελωδία της Παρακμής».

1. Terror X Crew – Η Πόλις Εάλω (1997)

Boom-boom booyaka boom!

Στη πρώτη θέση ένας όχι απλά απ’ τους καλύτερους αλλά και απ’ τους πιο iconic hip-hop δίσκους που κυκλοφόρησαν ποτέ στην Ελλάδα.

Το «Η Πόλις Εάλω» ήταν ο πρώτος δίσκος των Terror X Crew αλλά και της ΗΧΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ που κυκλοφόρησε μέσω της FM Records, ξεκινώντας έτσι μια θρυλική συνεργασία που θα κράταγε για μια ολόκληρη δεκαετία. Θεματολογικά οι TXC βρίσκονται σε μια ελαφρώς πιο ήρεμη κατάσταση απ’ ότι στο ομώνυμό τους EP αν και έχουν περισσότερο battle στοιχείο στα ραπς τους (οξύμωρο), ενώ μουσικά α) οι επιρροές από Βρετανικά συγκροτήματα όπως οι Hijack και οι II Tone Committee ήταν λιγότερο φανερές και β) ο DJ ALX ήταν ήδη ο καλύτερος παραγωγός στη χώρα και έβγαζε αβέρτα classic instrumentals (I❤«Ο DJ ALX στον Τεκέ»).

Ο δίσκος έγινε χρυσός και έβγαλε video clips όπως το «Ο Έλληνας που Έχεις Συνηθήσει» και το «Hip-Hop Hooligan»).

Καλύτερα τραγούδια: «Ο Έλληνας που Έχεις Συνηθήσει», «Hip-Hop Hooligan», «Η Εκδίκηση του Αληθινού», «Κάντε Χώρο», «Δε με Σταματάς».

Trivial Pursuit: Greek Hip-Hop Edition (Άγνωστα, Άχρηστα και Παράξενα) Pt. X

Ετικέτες

, ,

  • Εσείς εκεί έξω που αναρωτιέστε τι έχει απογίνει ο Dask (ΒΠεις, GIANTS), μάλλον έχει αφήσει εντελώς πίσω του το ραπ, αλλά όχι γενικά τη μουσική. Το 2014 ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Punk/Oi! μπάντας The Locals, οι οποίοι μάλιστα κυκλοφόρησαν το Σεπτέμβρη του 2018 τον πρώτο τους δίσκο All Rights Reserved.

  • Τα δυο EP του Solmeister, «Say Goodbye» & «Mistakes» θα αποτελούσαν τα 2/3 μιας τριλογίας που κανονικά θα έκλεινε με την κυκλοφορία ενός ακόμα EP με τίτλο «Memory Lane».
  • Ο Τάκι Τσαν, εκτός από G.O.A.T. της ελληνικής σκηνής, είναι και μια πηγή ανεξάντλητων obscure references που περνάνε πάνω από το κεφάλι πολλών ακροατών. Μια από αυτές βρίσκετε στο κομμάτι «Με Λένε Τάκι Τσαν». Μιλάω φυσικά για το «Θα καταλήξετε σε κάδο που θα γράφει απ’ έξω SULO». Τι είναι SULO ρωτάς? Ε:

SULO

  • Ακόμα μια τέτοια αναφορά είναι και το «ακόμα αναρωτιέσαι γιατί κλαίει η Λεϊλά» στο κομμάτι των Τιγρέ «Στα Κόλπα από Μικρός». Και όχι, δεν είναι αναφορά στη Layla του Clapton, αλλά σε αυτή της Λίτσας Γιαγκούση:

  • Στο στίχο του Υποχθόνιου «Δεν έχω χρόνο πουτάνα πάρε τον Mao» ο Mao είναι ο «manager» του, Tony Mao.
  • Τους Modus Vivendi τους θυμάστε? Αν όχι πιθανότατα να ξέρετε ένα μέλος τους, τον Weird. Ε, οι Modus Vivendi έκαναν την αρχή τους με το όνομα Μορφές.
  • Α, ναι, είχαν και μια από τις πρώτες ανεξάρτητες δισκογραφικές που πούλαγε CD κανονικά σε δισκάδικα. Η εταιρεία λεγόταν Minded Rap Records και είχε κυκλοφορήσει δίσκους από Modus Vivendi, B.N.W., Evnus και Μέγα ενώ για ένα μικρό διάστημα στο ρόστερ της ήταν και ο Μηδενιστής.
  • Ο Snik έχει υπάρξει Hearthstone streamer στο Twitch.

snikwinskles

  • Το Κοράκι των Βαβυλώνα συνεχίζει την ενασχόλησή του με τη μουσική ως sigmataf.
  • Το «Φαινόμενο» των Βαβυλώνα το έχετε ακούσει? Ε τελικά αυτός που χώνει με την πειραγμένη φωνή είναι ο Παράφρων.
  • Μετά την αποχώρισή του από τους ΝΕΒΜΑ και το Family the Label, ο Αλέξης Δ ήταν να κυκλοφορήσει ένα mixtape με τίτλο «Στα Γαμήλια».
  • Αντίστοιχα, πριν μπει στους ΝΕΒΜΑ και το Family the Label, ο Αλχημιστής ήταν να κυκλοφορήσει ένα mixtape με τίτλο «Η Σιώπη δεν Είναι Χρυσός».

7 CDs για ν’ Ακούς #20: 2018 (Καλύτεροι hip-hop δίσκοι της χρονιάς)

Ετικέτες

, , , ,

Για όσους εκεί έξω θελήσουν να μου στείλουν σε Instagram/Facebook/comments από κάτω/σήματα καπνού πως άργησα να βγάλω το φετινό 7CDs, μη το στείλεις και το περσινό 7CDs Μάρτη βγήκε. Και αν αναλογιστούμε πόσες κυκλοφορίες βγήκαν στο τέλος της περασμένης χρονιά, και νωρίς το βγάζω.

Το 2018 για το ελληνικό ραπ (αλλά και για εξωτερικό tbh) ήταν από τις πιο μάχιμες χρονιές. Και ακόμα και τα albums που μπήκαν στα honorable mentions, ήταν μπόμπα και αν είχαν βγει το 2017 θα ήταν στην 7άδα (νταξ, τα περισσότερα τουλάχιστον).

The Honorable Mentions (Τυχαία σειρά):
AFEZZ – Γεύσεις Ωμού Φανκ
Σίφουνας – ΩρόρΑ
TheDead Style – Αποχρώσεις του Indigo
Το Μίασμα – Ξένος στη Ρώμη II: Φυλακή

Τα +3 (που αν ήμασταν normal άτομα και κάναμε 10άδα θα έμπαιναν):

ΛΕΞ – 2XXX

2XXX

Κοίτα να δεις τι έπαιξε. Είναι το 2XXX καλός δίσκος? Ναι προφανώς. Και στις πρώτες 2-3 ακροάσεις πίστευα πως θα τελειώσει στην τοπ τριάδα του 2018. Αλλά αυτό ήταν πάνω στο αρχικό hype. Ο δίσκος δεν έχει καμία ουσιαστική διαφορά από το Τ.Γ.Κ. και το sequel σχεδόν πάντα είναι χειρότερο από το original.

Και πάλι όμως, είναι ένας ατμοσφαιρικός δίσκος, πλούσιος σε εικόνες, ωραία (αλλά απλοϊκά) rhyming schemes και κλασσικές ΛΕΞικές ατάκες που οι φανς του θα κάνουν συνθήματα. Εξαιρετικός δίσκος αν είσαι γενικά ο μεγαλύτερος ΛΕΞ-stan out there, και πάλι πολύ δυνατός αν είσαι ένας απλός ακροατής.

Tsaki – Year One

Year One

Ο Tsaki νομίζω είναι ο αγαπημένος μου ράππερ εκεί έξω την τελευταία πενταετία (μαζί με τον Ταφ Λάθος).

Consistent υλικό, και ως προς την ποιότητα και ως προς την ποσότητα. Ε, και ένα από τα καλύτερα flow στην Ελλάδα. Τεχνικά ο πούστης είναι απίστευτος. Το Year One γαμάει σχεδόν ολόκληρο (αν και δεν μου άρεσε καθόλου το κομμάτι με τη Μαριλέττα) και το «Arkham» είναι απ’ τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς.

Ου.

Taburo Bota – Σπίρτα σε Πυρομανή

Σπίρτα σε Πυρομανή

Όταν ένας δίσκος σαν το «Σπίρτα σε Πυρομανή» μπαίνει απλά στα honorable, τότε καταλαβαίνεις πόσο δυνατή ήταν η περσινή χρονιά για το Ελληνόφωνο ραπ.

Από τους πολύ δυνατούς σοβαρούς δίσκους των τελευταίων ετών. Κυρίως κοινωνικός στίχος, τον οποίο γενικά δε λατρεύω, αλλά όταν γίνεται σωστά (όπως εδώ) δε μπορώ παρά να δώσω props. Old school ήχος (μην περιμένεις trapίλες), πάντρεμα με παράδοση, καλά flows (όχι τίποτα τρελό βέβαια) και όριμη σκέψη και οπτική. Α, και «Μαριλένα» και «Μιλάει και Λέει» Tοπ 15 κομμάτια του 2018 εύκολα. Το Μαριλένα ίσως και Tοπ 5. Κι ας βγήκε το 2017.

Τα 7 (+1) Καλύτερα:

7. ΤΡΙ.Π.Α. Crew – 2280: Απόγονοι Εξωγήινων

2280_ Απόγονοι Εξωγήινων

«Ααααααααχ, είσαι πόρνος,
πες μου τι κάνεις σπίτι όταν μένεις μόνος,
πως γίνεται κρεβάτι με πέντε συγχρόνως,
σέξι γλέντι, Άρη λεβέντη, Ρόκο Σιφρέντι»

Το καλύτερο comedy album που βγήκε στην Ελλάδα από την «Επιστροφή του Βασίλη Μαυροτσούκαλου» του Μαυρήλου το 2012 και μετά.

Δυνατές ατάκες, αστείο χιούμορ, πολλά διαφορετικά στυλ, καλοφτιαγμένα beats, εύστοχες παρωδίες και φυσικά πάνω απ’ όλα ΑΡΟΥΛΗΣ ΚΑΠΛΑΝΙΔΗΣ ΠΟΥΤΑΝΕΣ.

Και ξες πιο είναι το δυνατότερο ατού του δίσκου? Ακόμα και αν το comedy rap δεν είναι απ’ τα αγαπημένα σου ακούσματα, και πάλι πιστεύω πως ο δίσκος έχει ακόμα πράγματα να σου δώσει.

Υ.Γ.: Λόγιος, αν το διαβάζεις, βγάλε σόλο. Όχι comedy. Θα γαμήσει.

Καλύτερα τραγούδια: «Παρ’ την Αγάπη», «Λατρεία μου», «Επανάσταση», «Τρικέφαλο Τέρας», «2280».

6. Σκιάχτρο – Circle 99

Circle 99 11

«Αδικημένος δίπλα απ’ το φως της Σελήνης
ο πιο φωτεινός πλανήτης μόλις ανατείλει σβήνει ο Αποσπερίτης…
Για αυτό βρες ένα τρόπο μη χαράξει αυτό το βράδυ Τρίτης.»

Ο δίσκος έκπληξη της χρονιάς για εμένα.

Εξαιρετικά δομημένο κράμα τεχνικής, ατμόσφαιρας, στίχου και ερμηνείας. Και όταν λέω ερμηνείας δεν εννοώ απλά το flow, αλλά και φωνή και θεατρικότητα. Τα beats αν και απλά σχετικά (και sample-based) δημιουργούν ένα ωραίο vibe αντίθεσης σε σχέση με τα ραπς του Σκιάχτρου.

Δεν έχω πολλά να πω. Απλά όταν το μοναδικό αρνητικό του δίσκους είναι πως ήταν πολύ μικρός σε διάρκεια, ε, κάτι πήγε πολύ σωστά.

Καλύτερα τραγούδια: «Αποσπερίτης», «Το Φως Μακριά απ’ τα Φώτα», «______», «Μαύρη Μαρμάγκα».

5. Στίχοιμα – Θάλασσα

Θάλασσα

«Εκείνο το πρωί θυμάμαι να μιλάς με πυγμή
και στην τηλεόραση δεν κοίταξες για μια στιγμή
γιατί αυτοί είναι όλοι ρουφιάνοι και το πήρες γραμμή
πως για να ζήσουμε εμείς όρθιοι θα πέσουν αυτοί
«

Κλασσικός δίσκος Στίχοιμα.

Όπως και στο προηγούμενό τους άλμπουμ, τις Μηχανές, οι Στίχοιμα φτιάχνουν ένα concept album, απλά αυτή τη φορά με λιγότερο tight concept και πιο κοντινό κόσμο στον πραγματικό, βασισμένο σε rock samples με κιθάρες και pitchαρισμένα φωνητικά, κοινωνικούς προβληματισμούς, πλούσια θεματολογία και σκέψεις και συνδετικά skits ανάμεσα στα τραγούδια.

Όπως και σε όλους του προηγούμενους δίσκους του σχήματος, η Θάλασσα έχει σα δυνατό της χαρτί το στίχο και το πάθος στην ερμηνεία του Xplicit. No offence στη Μαρίνα, μιας και είναι μια ικανή beatmaker και ντύνει αξιοπρεπώς τα ραπς του X, αν και παίζει λίγο… Safe. Δεν είναι κακό αυτό, αλλά πιο έυκολα αλλάζει delivery ο Βαλάντης παρά τη μουσική πεπατημένη της η Μαρίνα.

Σε αντίθεση όμως με τα προηογούμενες τους κυκλοφορίες, ο Xplicit είναι λιγότερο Lebron από ποτέ. Λιγότερο κράξιμο, λιγότερο battle, περισσότερο διδαχή, μεγαλύτερη ψυχραιμία, ωριμότητα και καθαρότητα σκέψης.

Το μόνο που μπορώ να προσάψω στη Θάλασσα είναι πως η αισθητική ταινίας που θέλησαν να περάσουν εκπυρσοκρότησε άτσαλα, τουλάχιστον για εμένα, μιας και εκτός της αισθητική, έχει και τη διάρκεια ταινίας (μιάμιση ώρα) ενώ ταυτόχρονα είναι άνισος ποιοτικά και 2-3 tracks θα μπορούσαν να μείνουν εκτός τελικής κυκλοφορίας.

Καλύτερα τραγούδια: «Δίπλα Μαξιλάρι», «Κραυγή των 9», «Μέρα που Σκεφτήκαμε Εμάς», «Τα Νερά του Γάγγη», «Βαγόνι».

5. Μικρός Κλέφτης – Βασιλιάδες του Τίποτα

Βασιλιάδες του Τίποτα

«7 μέρες τη βδομάδα, φέρνω ζαλάδα,
μες την Ελλάδα, στα Ισπανικά για μένα είναι nada
η ομάδα μου μονάδα, μόνος μου μια ομάδα
που μοναδικά εκφράζει τον ελληνικό Καιάδα.»

Ο Μικρός Κλέφτης πρέπει να είναι ο μοναδικός ράππερ εκεί έξω με πάνω από 5 σόλο που δεν έχει βγάλει ποτέ κακή κυκλοφορία. Και το «Βασιλιάδες του Τίποτα» δεν αποτελεί εξαίρεση.

Τεχνικά ο δίσκος γαμάει. Τα feats δένουν ωραία με τον Μι Κάπα (ένα μπράβο στον Ζήνων, στο Εμιράτα, απλά αψεγάδιαστος), τα beats ενώ είναι πολύ δυνατά (και με new era ηχόχρωμα) δεν επισκιάζουν ποτέ τον Πιλότο, ενώ και στιχουργικά ο δίσκος κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα, γεμάτος εικόνες αν και παραμένει ως επί το πλείστον νοηματικά κάπως ασαφής. Τι αποτρέπει όμως το δίσκο απ’ το να καθιερωθεί σαν instant classic? Τα ρεφραίν είναι hit or miss και ο δίσκος ηχητικά ακούγεται πάρα πολύ ομοιογενής. Δεν υπάρχει κάποιο τρακ να ξεχωρίζει σαν άκουσμα από τα άλλα και ίσως αυτό να κουράσει μερικούς ακροατές. Απουσιάζει επίσης και κάποιο ιδιαίτερα πρωτότυπο concept track.

Όπως και να ‘χει αυτά είναι μικροπράγματα και ο δίσκος παραμένει μάχιμος σε όλα τα επίπεδα και ένας απ’ τους καλύτερους της περασμένης χρονιάς.

Καλύτερα τραγούδια: «9», «Εμιράτα», «Ο Ιός», «Vertigo» (αν και κάποιους τους χαλάει το ρεφραίν), «Βρέχει».

4.  tωm unit – γεύματα

cover

«Οπότε πατώ ξεκάθαρα απλά για παιχνίδι
κι απλά τυχαίνει που και που να πω καμία εξυπνάδα
Δεν έχω αρχίδια σαν MC, μα δεν είμαι κι αρχίδι
το ραπ το ‘μαθα από ένα πειρατικό La Sagrada»

Ο πιο underrated δίσκος της λίστας από τον πιο underrated MC της λίστας.

Δυστυχώς δεν ακούστηκε όσο θα έπρεπε όμως και πάλι μιλάμε για ένα υπερπλήρες, εξαιρετικό άλμπουμ. Εναλλαγές σε delivery, παιχνίδια με flow, obscure references (Arjan Beqaj για πάντα), wordplay λογοπαίγνια (καλά και κάκά), σουρεαλιστικό χιούμορ με εμφανείς επιρροές Κωστάκη Ανάν.

Από τους βασικούς λόγους που θεωρώ πως ο δίσκος ανήκει σε αυτή τη λίστα είναι η διαφορετικότητά και η μοναδικότητα της αισθητικής του. Δεν έχω ακριβώς λόγια πρόχειρα για να το περιγράψω, αλλά θα το προσπαθήσω. Λοιπόν. Ο tωm κάνει anti-braggadocio meta battle rap. Σατιρίζει το ραπ του, το flow και τις ομοιοκαταληξίες του όταν είναι κοινότυπες, σκάει plot twists, κράζει ή και όχι, ή μάλλον ναι αλλά όχι απαραίτητα αυτούς που περιμένεις. Η προσέγγισή του στη φάση είναι αποδόμιση της κλασσικής αντιμετώπισης του πατροπαράδοτου battle και αυτό γαμάει.

Καλύτερα τραγούδια: «Puke Poo», «Μεσημεριανό», «Γιατί Κάνω Ραπ», «Πρωινό».

3. Μηδενιστής – Μεγάλος Ήρωας 2: Part 1

Μεγάλος Ήρωας II_ Part 1

«Αφού η Ζωγραφιά ακούγεται hardcore μπροστά στα ραπ τους
αφού μόλις ξεπήδηξαν από την αγκαλιά της μαμάς τους
αφού ήμουν ο γαμιάς της main γκόμενάς τους
αφού είμαι μπροστά τους με άλλο status άσ’ τους να πουν τα δικά τους, yaw»

Άρτια κυκλοφορία, και κλασσικό δείγμα μυθολογίας Μηδενιστή. Πολύ battle, κάμποσο απ’ αυτό στοχευμένο με τη μορφή diss, ΖΝ θεματολογία, καριολίκι φουλ αλλά απ’ την άλλη 1-2 διάσπαρτα προσωπικά/κοινωνικά deep κομμάτια που δείχνουν στο κοινό του το άλλο του μισό (άλλωστε αυτό ήταν και το concept του προηγούμενού του δίσκου). Τα feats αν και προσωπικά στην πλειοψηφία τους τα diggαρα κάργα, υπάρχουν άλλοι που θεωρούν πως μερικά εξ’ αυτών δεν ταίριαζαν απόλυτα με το ύφος του δίσκου.

Παραγωγικά μιλάμε για ένα πολύ προσεγμένο δίσκο. Η αλήθεια είναι πως περίμενα πολύ πιο «new era trap style» μουσικές αλλά τα beats του Evan Spikes με εξέπληξαν ευχάριστα και είναι πιο κοντά στο ηχόχρωμα που έχει ο Μήδε στα underground tracks του εδώ και 10+ χρόνια πλέον. Τώρα αν δε σ’ αρέσει το ΖΝ στυλ battle rap ο δίσκος δε θα σου αρέσει. Αλλά απ’ την άλλη αν δε σ’ αρέσει το ΖΝ στυλ battle rap, τι ακριβώς κάνεις στο Νάνο?

Καλύτερα τραγούδια: «Hannibal», «Χωρίς Φίλτρα», «Μην το Κάνουμε Θέμα», «Στην Κόψη», «Να σε Φοβούνται».

2. Τρίτος Οφθαλμός – Φάμπρικα

Φάμπρικα

«Απομιμήσεις από κινήσεις από μιμήσεις εκείνων επίσης οι μίμοι
ανοιγοκλείνουνε χείλη με ξύλινο λόγο μετά πριονίδι
επί σκηνής οι γυμνοί στο σανίδι με δίχως επιχειρήματα στίχοι συνήθως
αυτό καταλήγει να γίνει προσάναμμα»

Είμαι απ’ αυτούς (τους πολλούς ομολογουμένως) που θέλαν από πάντα σόλο Άσαρκου. Και το 2018 μας έκανε αυτό το δώρο. Είμαι όμως και απ’ τους λίγους ίσως εκεί έξω που πιστεύουν πως αν έβγαινε κάπου το 2005-2008 θα ήταν ακόμα καλύτερο.

Έξυπνος, καλογραμμένος, σοβαρός βαρύς δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος του, με φανερή έμφαση στο στίχο (χωρίς να υστερεί σε άλλους τομείς βέβαια). Για μένα που είμαι πουτανάκι των flows, εξακολουθώ να πιστεύω πως το άλμπουμ θα ήταν καλύτερο το 2007, γιατί τότε ακόμα ο Άσαρ είχε όρεξη να κάνει ρηχά κομμάτια-επίδειξη ατόφιου φλόου αλλά αυτό είναι ξεκάθαρα στις ηχητικές προτιμήσεις του καθενός.

Μοναδικό αρνητικό? Κρατάει για πάντα και δεν έχει feat. Και μπορώ να καταλάβω πως ένας τόσο προσωπικός δίσκος ίσως δεν χώραγε κάποιο feat αλλά… Έχοντας ακούσει το δίσκο πάνω από 10 φορές ολόκληρο, πλέον μου είναι δύσκολο να ακούσω από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς να με κουράσει. Κρατάει το ίδιο πομπώδες delivery, ενώ οι μουσικές διαφέρουν σε μικρό βαθμό ηχητικά η μια από την άλλη και ίσως ένα feat να έδινε μια ξεχωριστή νότα στο σύνολο. Αλλά νταξ, δε θέλω να είμαι αυτός ο τύπος, οπότε κάνε πως δεν το άκουσες διάβασες ξέρω γω.

Καλύτερα τραγούδια: «Scripta Manent», «Κλειδαρότρυπα», «Φυλακή», «Παράλληλο Σύμπαν», «Υπό το Μηδέν».

1. Βέβηλος – Το Βιβλίο των Τεσσάρων Στοιχειών

Το Βιβλίο των Τεσσάρων Στοιχειών

«Αν φύγω ξαφνικά ένα πρωί, για παραβατική θα με δικάσουν συμπεριφορά
μα εγώ στα ίσια έπαιξα τη ζωή και αρνούμαι αυτούς που πέθαναν μονάχα μία φορά,
Αν φύγω ξαφνικά ένα πρωί, θα γίνω άπλα ένας αριθμός στο ποσοστό τους
μα εγώ στα ίσια έπαιξα τη ζωή, τι να μου πει ο θάνατος τους?»

Βέβηλος κυρίες και κύριοι.

Άκου να δεις πως πάει. Καλοί οι νεοτερισμοί και το trap και τα 808s και τα βαριά μπάσα και το triplet flow και τα ρέστα αλλά πάντα όταν θα ακούω τη λέξη hip-hop θα μου έρχεται υποσυνείδητα πρωτύστος ηχόχρωμα σαν και τούτου εδώ του δίσκου.

Το Βιβλίο των Τεσσάρων Στοιχειών είναι ο πιο παραδοσιακός hip-hop δίσκος που κυκλοφόρησε το 2018. Μιλάμε για μια κυκλοφορία που ενώ είναι απόλυτα προσγιωμένη στο σήμερα και στα δεδομένα του, φέρνει κομμάτια και ήχους του χθες μέσα της. Samples, old school πατήματα, θεατρική ατμόσφαιρα και scratch. ΜΑ ΤΗ ΜΠΑΝΑΓΙΑ παίζει να είναι ο μόνος δίσκος της λίστας με scratch. Είναι πολύ εύκολο για κάποιον που δεν έχει το ταλέντο του Βέβηλου στην προσπάθειά του να βγάλει σε κυκλοφορία μια παρόμοια θεματολογικά και υφολογικά δουλειά να αποτύχει παταγωδώς και να βγάλει τελικά μια γραφική καρικατούρα.

Το Κόκκινο βιβλίο σε αντίθεση με το Λευκό, είναι ένας δίσκος πιο ώριμος, πιο πλήρης και κατά τη γνώμη μου πιο αισιόδοξος. Ο Βέβηλος μιλάει για την αγάπη, για αλληλεγγύη, για την ελευθερία, για φίλους και ακροατές. Και είναι και ο καλύτερος δίσκος του 2018.

Καλύτερα τραγούδια: «Να Έρθεις Απόψε να με Βρεις», «Άμα Ρωτήσουν που Χάθηκα», «Σεζάριο», «Άρθρο 84».