Ετικέτες

,

Ας ξεκινήσουμε απ’ τα βασικά. Τι είναι το mainstream?
Αυτολεξεί σημαίνει «επικρατούσα τάση». Σε πιο απλά ελληνικά, mainstream είναι κάτι που παράγεται για τις μάζες. Για να γουστάρουν οι πολλοί. Και το mainstream ανάλλογα με τους καιρόυύς, προσαρμόζεται και αλλάζει αρκετά συχνά ώστε να μη μένει στάσιμο άρα και μη κερδοφόρο.

Η απαρχή του Mainstream
Λαμβάνωντας τον παραπάνω «ορισμό» υπ’ όψιν, και προσαρμόζωντάς τον στα ελληνικά ραπ δεδομένα, mainstream acts έχουν υπάρξει, απλά όχι πολλά.

Το πρώτο συγκρότημα που κατάφερε να αγγίξει (και εν συνεχεία να ξεπεράσει) τα όρια του mainstream στην Ελλάδα ήταν φυσικά τα Ημισκούμπρια, που απ’ το 1996 κιόλας ήταν γνωστοί και εκτός της (τότε μικρής) ραπ σκηνής. Κάνανε επιτυχίες, τα video clips τους προβάλλονταν στην τηλεόραση, είχαν τραγούδια «catchy» και φιλικά προς το ραδιόφωνο. Αλλά το θέμα είναι πως, μπήκανε στο mainstream κατά λάθος! Βλέπετε, κανείς πριν μια 20αετία δεν περίμενε πως ένα hip-hop σατιρικό συγκρότημα θα μπορούσε να αποκτήσει πλατινένιο δίσκο. Απλά έτυχε.

ae_gios_main1
Επίσης κατά λάθος γίνανε mainstream (απλά όχι για πολύ) οι Terror X Crew. Η μουσική τους ποτέ δεν ήταν στοχευμένη στο να αρέσει στην πλειοψηφία των ελλήνων. Ήτανε (pun somewhat intended) «Απλά Μουσική». Αλλά παρ’ όλα αυτά είχαν επιτυχία και απέκτησαν μάλιστα και 2 χρυσούς δίσκους μέχρι το 1999.

Λιγότερο επιτυχημένο εμπορικά αλλά πλήρως αναγνωρίσιμο από μεγάλη μερίδα κόσμου ήταν και το «low bap κίνημα» των Active Member. Παρ’ ότι δεν πούλαγαν όσο τα Ημίζ και οι TXC, το συγκρότημα απ’ το Πέραμα ήταν και το πρώτο με δικό του label (Freestyle Productions) απ’ το 1993 και το πρώτο που μπήκε σε πολυεθνική (wea) ενώ είχαν μάλιστα και δικό τους μουσικό φεστιβάλ, έχοντας στήσει έτσι την πρώτη αμιγώς hip-hop μπίζνα της φάσης.

Και κάπως έτσι, οι μουσική βιομηχανία της Ελλάδας, βλέποντας πως υπάρχουν φράγκα στο hip-hop έπεσε με τη μούρη. Όλο και περισσότερα σχήματα έπαιρναν συμβόλαια με εταιρείες (μικρές και μεγάλες) και έβγαζαν δίσκους, κάτι που μέχρι το 1995 ήταν σχεδόν ακατόρθωτο. Στις αρχές του 2000 όμως ήταν η στιγμή να γίνει το επόμενο βήμα για το Ελληνικό mainstream…

Honor-Goin-Through.jpg

Στοχευμένο Mainstream
Το «κατά λάθως εμπορικός» σταμάτησε να υφίστατε στις αρχές της περασμένης δεκετίας, όταν και το πείραμα των πολλών συγκροτημάτων απέτυχε. Για κάθε Ημισκούμπρια υπήρχαν από 10 Α.Κ.Ρ.Α. και για κάθε Terror X Crew από 10 Ένταση με αποτέλεσμα οι δισκογραφικές να κρατήσουν μόνο τα επιτυχημένα σχήματα και να κλείσουν τις πόρτες στους νεότερους καλλιτέχνες, οι οποίοι βρήκαν διέξοδο μέσω του αναπτυσσόμενου τότε στην Ελλάδα internet.

Κάπως έτσι ξεκινάει και στα μάτια του κοινού ο διαχωρισμός του mainstream με το underground. Όμως αυτή δεν ήταν η μόνη αλλαγή. Τα λίγα πετυχημένα σχήματα που παρέμειναν στη δισκογραφία έπρεπε να αρμεχτούν όσο ήταν ακόμα ζεστά. Έτσι την περίοδο 2001-2004, τα Ημίζ πήραν εκπομπή χιουμοριστικού περιεχομένου στο Star (με τίτλο Show Funkin’ What, απ’ την οποία το μόνο που θυμάμαι είναι τον Πρύτανη ντυμένο κοτόπουλο), ο Μηδενιστής των ΖΝ και ο Εισβολέας των Άλφα Γάμα κάνανε διαφήμιση για τον ΟΤΕ , οι Ρόδες (μεταξύ άλλων) βγήκαν στα Mad Awards και οι Goin’ Through αλλάξανε το (Gangstarrίζον) στυλ τους για να μοιάζουν περισσότερο με τα τότε πετυχημένα αμερικάνικα rap είδωλα (Eminem, 50 Cent, Game). Αφήσανε πίσω τους το «Σπρέι του Μυαλού» τους και ξεκίνησαν να μιλάνε για γκόμενες, λεφτά κλαμπάκια και τέτοια ενώ όλοι μα όλοι ξεκινήσαν να κάνουν crossover με καλλιτέχνες από άλλα μουσικά είδη (Ρόδες-Αρβανιτάκη, Goin’ Through-Πασχάλης, Τάκι Τσαν-Αννέτ Αρτάνι κ.α.).

Απ’ όλους αυτούς μόνο οι οι Stavento και οι Goin’ Through και το label τους (Family) κατάφεραν να παραμείνουν top ονόματα της ελληνικής δισκογραφίας μετά τη περίοδο 2004-07, με τον υπόλοιπο ανταγωνισμό να αποβάλεται απ’ τους δισκογραφικούς κύκλους είτε κατ’ επιλογήν είτε όχι.

maxresdefault.jpg

Παράλληλα, η λεγόμενη «underground» σκηνή (δηλαδή όλη η ραπ σκηνή εκτός Family και Stavento) συνέχιζε να μεγαλώνει (και να περιχαρακώνεται) όσο μεγάλωνε και το internet. Σχήματα όπως τα Βόρεια Αστέρια και οι ΒΠεις κάνανε sold out συναυλίες παρ’ ότι δεν είχαν βγάλει ποτέ μέσω δισκογραφικής έστω ένα single. Και το κοινό είχε πλέον αποτάξει το mainstream ως μιασματικό και σύντομα ξεκίνησε να του βάζει ταμπέλες για να το διαχωρίσει απ’ το rap (άλλες φορές λέγοντάς το RnB, και άλλες απλά εμπορικό, πουλημένο ή πιο πρόσφατα Swag) ενώ ταυτόχρονα εξαπέλυαν μύδρους κατά του Foxmoor που έκανε το ίδιο ακριβώς πράγμα ΣΤΗΝ ΔΙΚΙΑ ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΗ. Άβυσσος η ψυχή του Έλληνα ακροατή!

Θα μου πείτε, πως αυτό το σχίσμα άσκησε επιρροή στο mainstream? Η απάντηση: Έμμεσα. Γιατί όπως αναφέρθηκε στην αρχή του άρθρου το mainstream αλλάζει για να μείνει κερδοφόρο, και όποιος δε μπορεί να προσαρμοστεί στις αλλαγές πάει σπίτι του. Όταν όμως έχεις αποκτήσει τη στάμπα του εμπορικού, είναι δύσκολο να την ξεπλύνεις απ’ το προφίλ σου. Και αυτό γίνεται ξεκάθαρο αν παρατηρήσει κανείς τις πορείες των μελών του Family μετά την αποχώρησή τους απ’ το label (Professional Sinnerz, Ταραξίας, Κόμης Χ, Θηρίο κ.α.). Ο μόνος που κατάφερε να συνεχίσει να κάνει επιτυχία σε mainstream κοινά ήταν ο OMINUS και αυτό γιατί έφερε τη μουσική του σε επίπεδο «Παρατράγουδα».

midenistis2.jpg

2010-…: Το νέο Mainstream(?)
Απ’ το 2010 και μετά τα πράγματα ξεκίνησαν να αλλάζουν τελείως και με ακόμα γρηγορότερους ρυθμούς. Το ίντερνετ πλέον είναι πιο δημοφιλές μέσω ψυχαγωγίας για τους νέους απ’ ότι η τηλεόραση ή το ραδιόφωνο με αποτέλεσμα το νταβατζιλίκι και το image making των εταιρειών να είναι πλέον λίγο-πολύ αχρίαστο. Το Family σταμάτησε να υφίσταται, ο TUS συνεργάστηκε με το Φοίβο, έκανε επιτυχία, ξέκοψε και έγινε κι αυτός παρατράγουδο και ο Μήδε (παρ’ ότι ακόμα ενεργό μέλος της Panik) «επέστρεψε» στο underground χωρίς πολλές αντιρρήσεις απ’ το κοινό.

Αυτή η αλλαγή βέβαια είχε ως αποτέλεσμα η κοινότητα του ελληνικού hip-hop να μπερδευτεί για το τι παραμένει στο «κυρίως ρεύμα» της μουσικής σκηνής και να αναζητά το νέο του εχθρό. Πρώτα στοχοποίησαν τον Υποχθόνιο που βγάζει δωρεάν μουσική μέσω του YouTube και έχει το δικό του label (Capital) για να κανονίζει τα lives του ενώ αργότερα στοχοποίησαν γενικότερα τον Αμερικάνικο trap ήχο (γραφικά χαρακτηρίζοντας τον ως «Αμερικανιές» λες και το ραπ δημιουργήθηκε στα Σούρμενα ή κάτι τέτοιο) ο οποίος ξεκίνησε να κατακλύζει την Ελληνική αγορά τα τελευταία χρόνια.

maxresdefault.jpg

Αυτή είναι η σύντομη(?) ιστορία του ελληνικού rap mainstream και η εξέλιξή του μέσα στα χρόνια. Τώρα το τι αλλαγές μας επιφυλάσσει το μέλλον και πως θα είναι η «επικρατούσα τάση» της hip-hop σε λίγα χρόνια είναι δύσκολο να το προβλέψει κανείς, ειδικά αν αναλογιστούμε το πόσο συχνά αλλάζει πλέον.

Ένα είναι σίγουρο… Mainstream is dead, long live the mainstream!

Advertisements