Ετικέτες

, , , ,

possession_of_michael_king.jpg

ΓΕΝΙΚΑ:
Ταινία του 2014, επιλεγμένη στην τύχη, επειδή δεν ήξερα τι να δω και ήθελα να βάλω κάτι κι ας μου έβγαινε μαλακία. Σκηνοθέτης ο David Jung (ποιος?). Found footage stuff ‘n’ shit (καταραμμένο Pa-paranormal Activity κατουράω τους δημιουργούς σου στα φρύδια που έφερες αυτό το στυλ στη μόδα).

ΠΛΟΚΗ:
Πρωταγωνιστής μας ο Michael King (Shane Johnson), πρόσφατα χήρος μετά την απώλεια της γυναίκας του και επίδοξος filmmaker που λέμε και στα μέρη μου. Κλασσικά σε τέτοιες περιπτώσεις το ρίχνεις στο κλαψομούνι και για το θάνατο του δικού σου ανθρώπου κατηγορείς οποιονδήποτε άλλο μπορείς. Οπότε ο άπιστος Θωμάς (σύντομο ανέκδοτο: Τι είπε ο Χριστός στο Θωμά όταν έβαλε τα δάχτυλα στις πληγές? Άουτς. Γελάσαμε πάλι, σε καλό μου να βγει.) πρώτα κατηγορεί το μέντιουμ που τις έδινε συμβουλές και μετά λέει «ρε μαλάκα, δε βγάζουμε κανένα γκαφρό να παναγά με τα ανάπηρα όλα?» και ξεκινά να φτιάχνει ταινιάκι για να αποδείξει πως δεν υπάρχει Θεός και Διάολος.

Και ξεκινά λοιπόν να ψάχνει μέντιουμ, καφετζούδες και χαρτορίχτρες to prove his point. Το έχω γαμήσει με τα αγγλικά, το ξέρω, αλλά γάμα μας κι εσύ πέντε παρά τέταρτο το βράδυ. ΩΠΑ ΜΑΛΑΚΑ ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΒΑΛΩ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ. (Το έχω γαμήσει με τα αγγλικά, το ξέρω, αλλά γάμα μας κι εσύ πέντε παρά τέταρτο το βράδυ).

Καλύτερα λεπόν.

Πετυχαίνει κάτι τζιμάνια τα οποία τον βάζουν να ζωγραφίσει μια αηδία σε ένα χαρτί για να διαλέξουν δαίμονα. ΜΠΕΣΑ ΜΑΛΑΚΑ ΕΤΣΙ ΠΑΕΙ ΤΟ ΠΡΑΜΑ. Και μετά αντιστοιχούν το σχέδιο με κάποιο σύμβολο δαίμονα. Και μετά τον ντρογκάρουν και τον δένουν έτσι:

the_possession_of_michael_king_a_l.jpg

Και μετά πηδιόντε πάνω του.

Οκ, κομπλέ.

Ε, φυσικά ο τυπάρας αργά ή γρήγορα (πραγματικά δεγκζέρω αν σε μια ταινία 80 λεπτών το μισάωρο είναι πολύ ή λίγο σε διάρκεια) αρχίζει να πιστεύει πως κάτι παράξενο παίζει και ενώ πλησιάζουμε στην ώρα ο τυπάκος μας αρχίζει να κατρακυλά στην παράνοια και να αναζητά εξορκισ(άντε γαμήσου)μό.

Α, και αποκτά φετίχ με τα μυρμήγκια. Μη ρωτάς.

Demasgamas.jpg

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:
2/5
Μαλάκα γύρω στο μισάωρο πετάχτηκα από jumpscare! Ω ΝΑΙ ΔΙΑΟΛΕ ΚΙ ΟΜΩΣ. Οι σκηνές που τρεμοπαίζει η κάμερα και ο τύπος δαιμονίζεται είναι αρκετά όμορφες οπτικά και ο πρωταγωνιστής μας δεν είναι εντελώς απαράδεκτος ηθοποιός. Ίσα-ίσα. Επίσης θα αισθανθείς σίγουρα άβολα στη σκηνή με τη βελόνα στο δάχτυλο.

Α, και για πολλοστή φορά συνειδητοποιώ πόσο σιχαίνομαι τα μάτια. Νιώσε το Bono:

ΜΑΤΙ.jpg

Αλλά και πάλι… ΚΛΙΣΕ ΟΛ ΔΕ ΦΑΚΙΝΓΚ ΓΟΥΕΙ ΜΠΡΑΔΑ.

Ο πρωταγωνιστής που τα χάνει σιγά-σιγά, που κάνει κακό στον εαυτό του, που σέρνεται στα πατώματα και πετάει από εδώ κι από εκεί στους τοίχους σα φλιπεράκι με τιλτ, που δεμπιστεύει σε δαίμονες αλλά λυπάμαι υπάρχουν και τα λοιπά.

Γενικά δεν είναι τελείως μαλακία (εκτός απ’ το τέλος, που είναι), αλλά είναι λιγότερο πρωτότυπο απ΄τον τίτλο του (παλιού) blog μου (ωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω, τι μου είπα!).

Advertisements