Ετικέτες

, ,

Θα αναρωτιέσαι «Τι φάση? Τι τίτλος είναι αυτός? Τι θα μας πει πάλι ο κάγκουρας? Που έχει εξαφανιστεί εδώ και ένα μήνα?» Και θα σου απαντήσω στάκα «μωρή γκεστάπο χαλάρωσε τα μεμέ σου με τις ερωτήσεις».

Ο τίτλος είναι το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό όταν βρήκα το concept της νέας σειράς που ξεκινάει σήμερις (όποτε και να το διαβάζεις για πρώτη φορά, είναι σήμερις, να το θυμάσαι αυτό). Το concept είναι απλό. Σύντομα reviews άγνωστων κυκλοφοριών από (σχετικά ή εντελώς) άγνωστους MCs και συγκροτήματα επιλεγμένα τυχαία. Με λίγα λόγια παίζει να ακούσω πολύ σκατίλα και σας θέλω μαζί μου σ’ αυτό.

Για σήμερα λοιπόν επιλέχθηκαν τα εξίς δισκία (όχι αντιπυρετικά, μουσικά ρε χλιμχλιμ):

Bomb the System – Πλαστικό (2011) | [Download] | [YouTube Playlist]
Hoffman – Dark Illusion (Promo Tape) (2013) | [Download] | [YouTube Playlist]
Μελανά Στίγματα – Για το Κάποτε EP (2013) | [Download] | [YouTube Playlist]

Φεύγω λοιπόν να τ’ ακούσω και καπάκια γράφω γνώμη!


Bomb the System – Πλαστικό (2011)

_01-bts-plastic-front_1-6

Όπως λέει και το intro του δίσκου «Πλαστικό λέγετε το CD, τώρα κουλό μου ακούγεται αλλά… Νταξ’ κάτι θέλουνε να πούνε ρε φίλε είναι μια νότα απαισιοδοξίας είναι το CD τους είναι«. Dude that’s fucking meta. I dig.

Ξεκινάμε απ’ τα βασικά του δίσκου. Εξώφυλλο meh, αλλά υπάρχει concept οπότε το επιτρέπω. Μπίτια καλοδουλεμένα, κυρίως από Mr. Bonzo που ραπάρει κιόλας στο δίσκο, αλλά και από Tom Dzik. Στα πιο σημαντικά τώρα…

Μαλάκες είναι γαμώ τις δουλειές. Όχι μπέσα. Έκανα καλή αρχή. Όχι μπράβο μου. Και μπράβο τους. Το δεύτερο κομμάτι του δίσκου πετσώνει. Όπως και «Τα Νιάτα μου» (με συμμετοχή Θανάσιμου) είναι επικούρα. Όπως και γενικά το δισκάκι. Γενικά τα δυο δυνατότερα σημεία του άλμπουμ (όπως θα καταλάβετε και εσείς αν ακούσετε) είναι ο στίχος και το ύφος του. Ψιλοσκοτεινό αλλά χωρίς να κλαψομουνιάζει, θεατρικότητα στις φωνές, σωστή δόση νοσταλγίας και ισορροπημένα διάσπαρτες δόσεις battle καθώς και μπόλικος κοινωνικός στίχος (και λίγο storytelling για τα ρέστα). Γενικά το μόνο κομμάτι που με χάλασε λίγο ήταν το «Σαπίλα και Μπετόν», λόγω θεματολογίας.

Γενικά η φάση είναι:

«Παιδί μες τη γειτονιά, χαρά που χάθηκε απ’ τα μάτια μου
θυμόμαστε τα παλιά, δε χαραμίστηκαν έτσι τα νιάτα μου«

Βαθμολογία: 5/5.
Ίσως να είμαι λίγο υπερβολικός στο βαθμό αλλά ζμπούτσαμ. Εμένα μ’ άρεσε. Σε φάση μπαίνανε κομμάτια στο repeat ενώ άκουγα το δίσκο, όχι μαλακίες. Άκου το στο YouTube, κατέβασέ το, σταρχίδια μου, απλά άκου το.


Hoffman – Dark Illusion (Promo Tape) (2013)

front-2

Το εξώφυλλο τίμιο, η διάρκεια μικρή (πάνω-κάτω 20 λεπτάκια), τα beatια είναι instrumentals που κολλάνε στη θεματολογία του MC, και για μίξεις και μάστερινγκ μην περιμένετε να μιλήσω δεν έχω ιδέα απ’ αυτά τα πράματα δε μπορώ να σχολιάσω (αν κάτι είναι υπερβολικά κακό βέβαια θα το λέω, ε).

Στα πιο ουσιαστικά τώρα. Εεεεεεεεεχ, δενγκακό. Ψιλοανούσιο abstract battle ναρκωράπ (με επιρροές από Bong και ειδικά από Μάνι). Αντιπροσωπευτικός στίχος του δίσκου:

«Μπαινω-βγαίνω στο σώμα σου και δεν τρέχει θέμα
πίνω παπάδια που ‘ναι ποτισμένα μ’ αίμα

κρύβομαι απ’ τον ήλιο για να γράψω μπάρες
ειμ’ ό,τι μίσησες γι αυτό φτύνω κατάρες«

Νάχαμε ναλέγαμε αλλά οκ, εγώ τα γουστάρω αυτού του είδους τα ραμπζ. Flow αρκετά τίμιο (πατάει ρε παιδί μου το παιδί αλλά δεν κάνει και παπάδες). Γενικά το μόνο ματωμένο κομμάτι που με χάλασε μτωμένα ήταν το «Ματωμένη Πόλη», πολύ ματωμένος καριόλης ρε ματωμένο παιδάκι μου για τα ματωμένα γούστα μου. Σε χάλασε να διαβάζεις εκατό χιλιάδες φορές τη λέξη ματωμένο σε φαινομενικά άκυρα σημεία της πρότασης? Που να το ακούσεις και σε ραπ δηλαδή. Βασικά άκου το για να με καταλάβεις.

Βαθμολογία: 3/5.
Ελαφρώς πάνω απ’ το μέτριο. Με λίγα λόγια, άκου το, μικρό είναι. Μπορεί και να γουστάρεις.


Μελανά Στίγματα – Για το Κάποτε EP (2013)

a3080664667_16

Τα Μελανά Στίγματα αποτελούνται από τον Άνευ Λόγου και τον Ανένδοτο. Το ξέρω γιατί ξέρω και ανάγνωση. Και το γράφει στο εξώφυλλο. Τόσο μπροστά. Α, και κάπου εδώ τελειώνουν τα πράγματα που ξέρω για το συγκρότημα!

Λοιπόν στα του δίσκου τώρα.

Ακόμα ένα μικρής διάρκειας άλμπουμ (22 λεπτά και 42 δευτερόλεπτα ακριβώς). Τίμιο δισκάκι αλλά το βρήκα κάπως μονότονο (σ’ αυτό φταίω εγώ που δε μου άρεσε τόσο η θεματολογία του δίσκου, όχι τα παιδιά). Τα μπίτχα είναι τίμια, οι στίχοι σε καλό επίπεδο και τα φλόου ιδιαίτερα. Όχι ωραία. Ούτε άσχημα όμως. Απλά ιδιαίτερα. Περίεργο πάτημα ρε παιδί μου. Άκου και κρίνε, εμένα δε μου αρέσει πολύ αυτό το είδος πατήματος, αλλά τι να κάνουμε. Στα κομμάτια δεν ξεχωρίζει κανένα. Ναι, οκ, κανένα δεν είναι κακό, αλλά κανένα δεν κάνει τι διαφορά. Όλα στο ίδιο ύφος, με παρόμοια beats και ίδια φλόου. Γενικά ήταν λίγο λες και άκουγα το ίδιο (μεγάλης διάρκειας) κομμάτι, στο οποίο απλά άλλαζε ελαφρώς η μουσική, αλλά δε γαμείς? Καλό ήτανε.

Βαθμολογία: 3/5.
Είπαμε τίμιο. Αντικειμενικά να το δεις δηλαδή, δεγκακό. Απλά περίμενα κάτι καλύτερο εγώ προσωπικά. Πιστεύω πως βοήθησε λίγο πως είναι και μικρό σχετικά και δεν πρόλαβα να βαρεθώ. Ίσως να παίζει και αυτό το ρόλο του.


Αυτά για σήμερα. Γενικά καλά πήγε και δεν το περίμενα. Ειδικά το CDάκι των BTS γάμησε, τσεκάρετέ το 1001%. Τώρα σχετικά με το μέλλον της σειράς, πείτε μου αν σας αρέσει το concept, και αν θα θέλατε να παραμείνει random η επιλογή των δίσκων για παρουσίαση ή να βρω άλλο τρόπο, με ένα comment από κάτω, με μήνυμα στη σελίδα μας στο FB ή γενικά με όποιον τρόπο μπορείτε. Φιλιά στο κωλί!


Υ.Γ.: Η βαθμολογία πάει κάπως έτσι:
5/5: Γαμάει (μανούλες, ωσάν Παπακαλιάτης).
4/5: Πολύ καλό.
3/5: Τίμιο
2.5/5: Βάση. Ούτε κρύο ούτε ζέστη.
2/5: Με χάλασε.
1/5: Τουλάχιστον δεν είναι μηδέν.
0/5: ΜΗΝ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΠΛΙΖ, ΘΑ ΚΟΛΗΣΕΙΣ ΚΟΝΔΥΛΩΜΑΤΙΚΗ ΣΥΦΙΛΟΒΛΕΝΝΟΡΡΟΙΩΔΗ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ ΩΜΕΓΑ.

Advertisements