Ετικέτες

, ,

Όσοι δεν έχετε ιδέα τι παίζει με το ΤΡΚ (Τρουκ=Τυχαρπασίες, Ραπ και Κάψιμο) τσεκάρετε το πρώτο Volume πρώτα και ξαναγυρίστε, θα περιμένω.

Έτοιμοι?

Πάμε.

Σήμερα το randomize κουμπάκι του iTunes μου μου διάλεξε να ακούσω τους ακόλουθους δίσκους (YouTube Playlists δεν βρήκα για κάνενα δισκάκι σοζ, αν υπάρχει στείλτε μου):

Διαόλου Φάλτσα – Βήματα στον Αιθέρα (2012) | [Download]
Reice – Ανορθόγραφο Γράμμα (2008) | [Download]
Remnants of Street – …Στα Χρόνια της Σαβούρας (2009) | [Download]

Έλα και καλή επιτυχία να ‘χουμε και σήμερις λέμε!


Διαόλου Φάλτσα – Βήματα στον Αιθέρα (2012)

cover

Το Βήματα στον Αιθέρα είναι η δεύτερη δουλειά των παιδιών μετά το Χνάρια Πορείας, κυκλοφορίας του 2010 (και ούτε εκείνο το έχω ακούσει).

Απ’ το εξώφυλλο κιόλας περίμενα ένα πολύ σκοτεινό δισκάκι. Και τελικά καλά έκανα. Ακούγοντας μου σκάγανε flashback απ’ την πρώτη μου ακρόαση από Τα Μάτια των Πνιγμένων. ΟΚ, ναι προφανώς και δεν είναι τόσο καλό άλμπουμ όσο ο Αόρατος Θίασος, όμως έχει πολύ παρόμοιο ύφος (και βγήκανε και κοντά-κοντά, οπότε παίζει να υπάρχουν και επιρροές, adunno). Γενικά αν και έχει ψιλοκλισέ και ελαφρώς 2edgy4me ρίμες (δάκρυ/άκρη, καταραμένοι/ξένοι, πόνος/χρόνος/μόνος/δρόμος και τα ρέστα) τα ραπς είναι τίμια, το ίδιο και τα μπίτια. Δεν ξέρω ποιος είναι ο beatmaker ή αν είναι instrumentals (δε θυμάμαι να αναγνώρισα κάποιο) αλλά ήταν όλα τιμιότατα. Επίσης στα αρνητικά παίζουν κάποια θεματάκια με την ηχογράφηση σε ορισμένα κουπλέ, αλλά τίποτα πολύ τραγικό οπότε ρίχνω μια απλή αναφορά.

Βαθμολογία: 3.5/5.
Γενικά ρε φίλε είχα πει δε θα το γαμήσω με τα .5 στις βαθμολογίες. Θα έπαιζε μόνο το 2.5 σαν αριθμός και όλα τα άλλα πούλο. Τουλάχιστον έτσι είχα πει. Αλλά εδώ η φάση σκάει 3.5. Μου άρεσε αρκετά ρε παιδίμ για να μην είναι 3, αλλά και για 4 δε μου κάνει σε καμία περίπτωση. Τεσπα, αυτά είναι δικά μου σκαλώματα.

Πολύ άνισο δισκάκι πάντως ρε παιδάκιμ. Έχει μερικά πολύ καλά κουπλέ (και κατ’ επέκταση κομμάτια) αλλά έχει και κάτι άλλα που είναι για σκιπ απ’ την πρώτη φορά. Δεγκζέρω. Μη σου πω 3άρι είναι τώρα που το σκέφτομαι.


Reice – Ανορθόγραφο Γράμμα (2008)

Reice_-_Anorthografo_Grammafront.jpg

2 απ’ τους βασικούς λόγους που δεν άκουγα όλες αυτές τις ράντομ κυκλοφορίες που κατέβαζα σωρηδόν (με τη σέσουλα) την περασμένη δεκαετία απ’ τα ίντερνετς αντικατοπτρίζονται σε αυτή την κυκλοφορία. Τρισάθλιο εξώφυλλο και χαζό όνομα ράππερ. Θα μου πεις εσένα ρε μάστορα σε λένε Ντάνι Φιντέλο πως τολμάς και μιλάς… Οκ. Έχεις ένα πόιντ δε λέω. Αλλά εδώ το παιδί το λένε Ρις (ή τουλάχιστον έτσι το διάβαζα εγώ πριν 9 χρόνια που το κατέβασα). Ή Ριέις όπως (σωστότερα) το λέει ο ίδιος που είναι ακόμα χειρότερο, γιατί σημαίνει «κάτι-σαν-πάγος-αλλά-όχι-ακριβώς-περίπου» Ε, όσο να πεις χειρότερο είναι. Γενικά πάντως αυτά τα δυο πράματα με προδιαθέτουν για μαλακία κυκλοφορία από τότε μέχρι και σήμερα.

Στα του δίσκου… Μεχ. Μαλακία δεν ήτανε. Αλλά τί το άκουσα τί δεν το άκουσα ένα και το αυτό. Δεν είναι κακό. Δεν είναι καλό. Είναι ένα απ’ το σωρό των κυκλοφοριών που βγήκαν εκείνη την περίοδο. Τελείωσα την ακρόαση πριν 10 λεπτά και δε μου έχει μείνει σχεδόν τίποτα. Θυμάμαι να μου αρέσει το ομώνυμο κομμάτι και… Αυτά. Μεχ και πάλι μεχ.

Βαθμολογία: 2.5/5
Αυτά που είπα παραπάνω ντουντ. Δεν έχω να προσθέσω κάτι πραγματικά.


Remnants of Street – …Στα Χρόνια της Σαβούρας  (2009)

cover

Επιτηδευμένα early90s φάνκι ολντσκουλιά (όχι αυτή) που βγήκε στις αρχές της άνθισης του trap παγκοσμίως.

Γενικά 5 κομμάτια με το ίδιο concept. Το τωρινό hip-hop γαμιέται και έχει πάρει την κατηφόρα. Το early 90s γαμούσε, σας κατουράει αλλά σέβομαι και τις ρίζες του 70 & του 80. Α, και γενιές του 2000 μην το παίζεται ραπάδες. Γενικά πόσο σιχαίνομαι αυτή τη λογική ρε πούστη. ΡΕ ΓΑΜΙΟΛΗ ΑΡΑΞΕ ΤΑ ΜΕΜΕ ΣΟΥ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΜΕΙΩΝΕΙΣ ΑΤΟΜΑ ΕΤΣΙ. Σε φάση θα το δεχόμουν αν ήταν τουλάχιστον battle. Όμως δεν είναι. Ο σκοπός τους δεν είναι να κάνουν μπατλ παιδιά. Ο σκοπός είναι να κάνουν ένα έντονο και παθιασμένο νοσταλγικό γλυφοκώλι στην εφηβική τους ηλικία που έχουν ωραιοποιήσει και εξιδανικεύσει. Βγάζουν μια μιζέρια μαλάκα. Σε φάση σύμφωνα μ’ αυτούς, το σήμερα (τα χρόνια της σαβούρας που λένε ντε) δε γαμιέται γιατί έχουμε άνθιση του φασισμού και του ρατσισμού, ή γιατί η ανεργία και η φτώχεια είναι στα ύψη, ή γιατί πνίγονται αθώα παιδιά στις Ελληνικές ακτές ή γιατί παιδιά πεινάνε. Σύμφωνα μ’ αυτά τα παλικάρια το σήμερα γαμιέται γιατί το ραπ δεν είναι όπως ήταν το 1996. Σε φάση what gives dude??? Και αν θέλετε να ακούσετε πως γίνεται σωστά αυτό το στυλ ραπ στο σήμερα απλά ακούστε AFEZZ που το παλικάρι γαμάει. Με λίγα λόγια… Fuck off και rant off γιατί με κούρασαν…

Βαθμολογία: 1/5.

Με χάλασε. Δεν είναι καν κακό, ούτε παραγωγικά, ούτε σε ραμπζ, ούτε πουθενά. Αλλά γενικά μου γυρίσανε τα άντερα οι τύποι. Και αν έχεις διαβάσει άλλα άρθρα μου κακό λόγο για τους καλλιτέχνες δε λέω ποτέ ρε μαλάκα, γιατί δε γουστάρω, κρίμα είναι να λέω μαλακίες που ίσως και να μην ισχύουν για άτομα που δεν ξέρω, αλλά αυτοί εδώ οι δυο και η αιώνια εφηβεία τους γαμιούντε.


Τέλος για σήμερα. Προφανώς στο πρωτο μέρος το σύνολο που έσκασε στο αυτί μου ήταν πολύ καλύτερο, από σήμερα κρατάω μόνο το CDάκι από Διαόλου Φάλτσα που ήταν legit. Τα λέμε σύντομα. Και κάντε και κανένα like εδώ για συνεχή και άμεση ενημέρωση μη σας γαμήσω κι εσάς. Όχι άκυρο σας αγαπώ εσάς. Είμαι σγχυζμένος σχωράτ’με.


Υ.Γ.: Η βαθμολογία πάει κάπως έτσι:
5/5: Γαμάει (μανούλες, ωσάν Παπακαλιάτης).
4/5: Πολύ καλό.
3/5: Τίμιο
2.5/5: Βάση. Ούτε κρύο ούτε ζέστη.
2/5: Με χάλασε.
1/5: Τουλάχιστον δεν είναι μηδέν.
0/5: ΜΗΝ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΠΛΙΖ, ΘΑ ΚΟΛΗΣΕΙΣ ΚΟΝΔΥΛΩΜΑΤΙΚΗ ΣΥΦΙΛΟΒΛΕΝΝΟΡΡΟΙΩΔΗ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ ΩΜΕΓΑ.

Advertisements