Ετικέτες

, , ,

7. Tsaki/Στυλ Μω – Vertigo EP

cover (4).jpg

«Νότος-Βορράς? Δεν ξέρω μη με κολλάς
είναι πυξίδα το κεφάλι μου, γυρνάει όπου πας
ακόμα περιμένω μέρες για να γίνω λεφτάς
αναρωτιέσαι πως την είδα πλέον? Τσάκης Ρουβάς!»

«Danny Boy, τι αγάπη είναι αυτή με το J2F ρε μαλάκα?»

Dude το έχω εξηγήσει ήδη παλιότερα. Είναι battleάδες κάφροι με χιουμορ και gimmick. Υπάρχει κάτι εδώ να μην αγαπήσεις?

To Vertigo θα μπορούσες και λίγο να πεις πως είναι μια απ’ τα ίδια, και δε σε αδικώ. Αλλά το κάνουν τόσο καλά τα καριόλια που στο πέος μου κιόλας. Κλασσικά οι τύποι πατάνε beatάρες (όπως σε κάθε δίσκο τους, πάντα), πετάνε ατακάρες και σου βγάζουν καύλα που είχες να νιώσεις με ραπ απ’ τα 16 σου. Θες παράδειγμα? Κάτσε άκου 5 φορές απανωτά το «Σπασ’ το» και κάψου. Δεν θα το μουρμουράς από μέσα σου όλη τη μέρα όταν σαπίζεις με την παρέα, όχι. ΘΑ ΤΟ ΒΡΟΝΤΟΦΩΝΑΖΕΙΣ ΡΕ ΓΑΜΗΔΙ! ΣΠΑΣ’ ΤΟ! ΣΠΑΣ’ ΤΟ! ΣΠΑΣ’ ΤΟ!

Αγαπημένα κομμάτια: «Σπασ’ το», «Malibu», «Μη το Παίζεις Κάποια».

6. Θανάσιμος – Ξεχασμένα στο Συρτάρι

cover (2)

«Ήρθα να πάρω τους MCs με τα πολλά ντάπα ντούπα
όπως τη σκόνη απ’ το χαλί σου η ηλεκτρική σκούπα»

Ή αλλιώς μια πάρα πολύ ευχάριστη έκπληξη για μένα. Ο Θανάσιμος μου ήταν γνωστός από παλιότερα, όμως ποτέ δεν περίμενα να ενθουσιαστώ με κυκλοφορία του. Άλλωστε είχα ακούσει Το Παραμύθι και δεν είχα ξετρελαθεί κιόλας (αν και ήταν αξιοπρεπέστατη δουλειά). Βέβαια όπως λέει και ο ίδιος «Δεν νομίζεις πως ήρθε επιτέλους και η δική σου σειρά να σε κάνω να λες ο Θανάσιμος είναι φωτιά?».

Και όντως ήρθε η σειρά μου. Και ελπίζω να έρθει και η δική σου. Ο δίσκος έχει θεματολογικά απ’ όλα. Ερωτικό, κοινωνικό και (κυρίως) battle ύφος. Τα beats δένουν ωραία με τους στίχους αλλά και μεταξύ τους και ο Θάνα είναι (σίγουρα και με διαφορά) στα καλύτερά του.

Ο μόνος λόγος που ο δίσκος δεν είναι ψηλότερα είναι επειδή είναι μικρός σε διάρκεια (ουσιαστικά έχει μόνο 5 κομμάτια). «Ο μόνος Κυρ Danny?». Ναι. Ο ΜΟΝΟΣ.

Αγαπημένα κομμάτια: «Πίσσα και Πούπουλα», «Πες το και Φύγαμε», «Το Ραπ μου Είναι».

5. Razastarr – Αφού Σκοτώσω τη Δίψα μου

cover (6).jpg

«Ο τροχός της λύπης δεν υπάρχει. Εσύ ξέρεις πόσο θα μείνεις εδώ μέσα , εσύ γνωρίζεις το πότε θα φύγεις οικειοθελώς«

Και σκέψου δεν υπήρξα ποτέ ιδιαίτερος φαν του (θρυλικό βεβαίως) συγκροτήματος.

Αλλά το Αφού Σκοτώσω… παίζει να είναι το καλύτερο άλμπουμ τους. Άλλωστε και τεχνικά (που είχαν τους επικριτές τους πάντα -και όχι απαραίτητα άδικα-) είναι βελιτωμένοι, δείχνοντας μεγαλύτερη άνεση και αυτοπεποίθηση

Δίσκος ώριμος και σοβαρός. Απόψεις και πιστεύω ατόμων σκεπτόμενων και ταλαντούχων. Δίσκος κοινωνικός μα ήρεμος, καθώς οι Raza αποφεύγουν τις υπερβολές και τον πανικό. Δε νομίζω πως έχω τίποτα ακόμα να πω. Απλά βρες το και άκου το.

Καλύτερα κομμάτια: «Ο Τροχός της Λύπης», «Παρευρίσκομαι», «Μακρύς Δρόμος»,

4. Eversor – Κλειστό Κύκλωμα

12828417_1690835844497258_3079835186094164372_o.jpg

«Βασικά μάγκες…
Είμαστε σάρκα κι οστά μ’ ίδιες ανάγκες…
Έρχονται τα χειρότερα λέτε ή εμείς πηγαίνουμε?

Εύχονται τ’ αστέρια όταν πεθαίνουμε?»

Καιρό είχα να βάλω συλλογή. Βασικά κάτσε σκάλωσα, έχω ξαναβάλει συλλογή? Μισό να τσεκάρω… Ναι τελικά έχουν ξαναμπεί άλλες τρεις φορές. Η Χαρμολύπη και το Hip-Hop Ζωντανά το 2001 και το Η ΗΧΟΚΡΑΤΟΡΙΑ Παρουσιάζει: Μέρος Α το 2000. Γενικά όχι ιδιαίτερα πρόσφατα.

Και αυτό είναι ένα πρόβλημα που έχουμε εδώ στην Ελλάδα. Δεν κάνουμε συλλογές. Και είναι κρίμα γιατί είναι καλή φάση. Κάποτε είχα κάνει κι εγώ μια συλλογή σε συνεργασία με διάφορους MCs καθώς και με το hiphop.gr. Την οποία μπορείτε να βρείτε και να κατεβάσετε σαμπέτος από εδώ. Καλή φάση, ψήνομαι να το ξανακάνω αν ενδιαφέρεστε.

Ξεφύγαμε λίγο και το γάμησα στο γλυφοκώλι του εαυτού μου και στο selfish promotion, το παραδέχομαι, πίσω στο θέμα μας.

Το Κλειστό Κύκλωμα πετσώνει. Τα beats είναι όλα (προφανώς) του Eversor και ως γνωστών δεν είναι και κανένας τυχαίος beatmaker. Το σύνολο της δουλειάς του είναι υπερβολικά καλό. Στις συμμετοχές τώρα. Ένας σκασμός κόσμου, και μεταξύ αυτών και αρκετοί ξένοι: Saigon, Joe Fucking Budden, Killah Priest και μια προσωπική παλιά λατρεία, ο Mr. Arabian Nights Shabaam Sahdeeq. Και παρ’ όλα αυτά την παράσταση κλέβουν 2 κομμάτια από Έλληνες! Το Πάρτυ, ένα γαμηστερό slasherostorytelling κομμάτι από Xplicit και Anser και το (επίσης γαμηστερό) Air Force του Μικρού Κλέφτη. Ο ΜΚ, ο Xplicit και ο Anser κλέψανε την παράσταση. Σε άλλα νέα, ο ουρανός είναι μπλε, η Ανταρκτική κρύα και οι αρκούδες χέζουν στο ύπαιθρο.

Καλύτερα κομμάτια: «Το Πάρτυ», «Air Force», «The Orchard», «Αυτό Είναι Χρέος», «Ένα Αστέρι από Τσιμέντο».

3. JK1 & Θοδωρής Καρέλλας – Ένας Όρθιος Άνθρωπος

cover (3)

 

«Όσοι περάσαν μ’ άφησαν εδώ, όμως εγώ λαχτάραγα να βγω,
και συνεχώς μου φώναζε η ψυχή χωρίς ταξίδι δεν είναι ζωή»

Έντεχνο+Ραπ. Η πρώτη εμφάνιση. Θα καταλάβετε αργότερα τι λέω.

Γενικά παράξενος δίσκος. Θέλει 2-3 ακροάσεις να μπεις στο κλίμα. Και αυτό γιατί δεν έχει ούτε απίστευτους στίχους, ούτε τρελά φλόου, ούτε μουσικάρες ούτε τίποτα εξωπραγματικό. ΑΛΛΑ (πρφανώς και θα υπήρχε αλλά). Είναι ΔΙΣΚΟΣ. Λειτουργεί σαν ενιαίο κομμάτι. Αν το ακούσεις κομμάτι-κομμάτι θα είσαι σε φάση «ΟΚ, τίποτα τρελό». Και αυτό ισχύει. Απλά όλο μαζί δουλεύει άψογα. Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί, αλλά έτσι είναι. Είναι κάτι που είχα ξαναπάθει (για όσους θυμάστε) το 2014 με το F του Fλεκτου.

Επίσης, δεν ξέρω γιατί αλλά ο Καρέλλας μου θυμίζει Θανάση Γκαϊφύλλια. Επίσης δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί.

Αγαπημένα κομμάτια: «Ιθάκη», «Ο Μεγάλος Δικτάτορας», «Όρθιος Άνθρωπος».

2. Solmeister – Cool Kids Never Die

Cool Kids Never Die

«Τη μισώ γιατί τόσο την είχα αγαπήσει
πιο πολύ απ’ όσο τόλμησα ποτέ να παραδεχτώ
την είχα μούσα και τη χρησιμοποιούσα
ώσπου στην πτώση μου μ’ έκανε να εθιστώ – με το φως κλειστό«

Ένα απ’ τα δυο CD που βρίσκονται στη δεύτερη θέση. Έτσι, επειδή δεμπορούσα να ξεχωρίσω.

Το CKND είναι δίσκος που για να τον εκτιμήσεις πρέπει να έχεις ένα πολύ συγκεκριμένο mindset. Πρέπει ή να περνάς φάση καψούρα, ή να έχεις περάσει την εφηβεία σου περίπου την ίδια περίοδο με τον Solmeister.

Αυτό που γαμάει στο δίσκο είναι ο πειραματισμός στον τομέα του ήχου (καλώς -για μένα- ή κακώς -για κάποιους άλλους εκεί έξω- απέχει αρκετά απ’ το hip-hop όπως το έχουμε στο μυαλό μας στην Ελλάδα.

Όσο απο θεματολογία? 1 battle κομμάτι («Σκάσε»), και τα υπόλοιπα είναι λίγο-πολύ αφιερωμένα στην χρόνια της χαμένης εφηβείας μας. Και πριν προλάβεις να πεις «μαλακία ιδέα», η καλύτερη Ελληνική ταινία ever είχε το ίδιο concept στον πυρήνα της (Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα, duh).

Αγαπημένα κομμάτια: «Σελήνη», «Μαθήματα Πτώσης», «Το Παλιό μου Τετράδιο», «Safespace», «Θυρίδα Ανασφάλειας».

2. Βίοι Παράλληλοι – Κήποι Κρεμαστοί

cover600x600

«Κάποιος μου είπε τούτη η πόλη σκάβει μέσα στα τσιμέντα ξετρυπώνει επαναστάτες και τους φτύνει
τους πετάει πάνω στα κράσπεδα, τους ενηλικιώνει τους ταΐζει και τους βγάζει για κυνήγι»

Παλιότερα είχα αναφέρει τους Βίους ως ένα απ’ τα συγκροτήματα που δεν έβγαλαν ποτέ δίσκο. Αλλά ευτυχώς κυκλοφόρησαν τελικά τους Κήπους 2 χρόνια μετά τη σύστασή τους.

Ξεκαθαρίζω κάτι. Είμαι κουλτουλούγκρα και ψιλοακούω έντεχνο. Και κάτι τέτοια παντρέματα (κατά τη γνώμη μου πάντα) πετσώνουν. Οι Κήποι Κρεμαστοί είναι το Χαρμολύπη done right.

Μουσικάρες, έμπνευση, φωνάρα του Ιωσήφ και Μέγας. Και ξέρεις, ο Μέγας για μένα είναι σημαντικότατο κεφάλαιο για το ελληνικό hip-hop. Βασικά γάμα το ελληνικό hip-hop. Ο τύπος είναι γενικά κεφάλαιο και προσωπικά τον θεωρώ σπουδαίο νέο Έλληνα ποιητή. Δε θες χαρακτηρισμό ποιητή στο ραπ σου? Γάμα κι αυτό. Όπως και να έχει ο τύπος είναι στιχουργός με κάτι αρχιδάρες ΝΑ μαλάκα. Άσε που είναι απ’ τους λίγους έλληνες ραπάδες που αν και έχουν ιδιόμορφο και ασύνηθες πάτημα, όχι απλά ακούγεται αλλά γαμάει (οι περισσότεροι βγάζουν ζόρια, αντικειμενικά).

Γενικά ψάξτε, βρείτε και fucking ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΤΟ σε κάποιο απ’ τα παρακάτω λινκς:

iTunes: http://apple.co/2fHzgSH
Google Play: http://bit.ly/2fWzTuZ
Spotify: http://spoti.fi/2fyASO3
Apple Music: https://itun.es/gr/MS9bgb
Deezer: http://bit.ly/2eYtPgE.

Αγαπημένα κομμάτια: Λυκαβηττός, Τόνια, Διαδρομή, Φως, Το Κορίτσι.

1. Βέβηλος – Το Βιβλίο των Ηρώων του Δρόμου

cover (5)

«Γυρέψαμε και οι δυο την ίδια φυλακή,
ιδανική να δραπετεύουμε απ’ τα ρολόγια
μα εσύ φοβήθηκες δειλή και κρύφτηκες εκεί
που την αγάπη τη σκοτώνουν φόβοι και μοιρολόγια…
Κλείσε την πόρτα και άσε με και πέτα το κλειδί
μπαίνω παιδί και γέρασα λίγο πριν κοιμηθώ
δεν εχω ακούσει τίποτα και τίποτα δε δει
κάνε το ραβδί σου ρόπαλο μα δεν θα θυμηθώ…»

«Γεμίσαμε τα χέρια μας σημάδια, κι απ’ τη ζωή όλο και ξεμακραίνουμε
όχι δεν είναι μεγαλύτερα τα βράδια, συγγνώμη που το λέω απλά πεθαίνουμε»

Βέβηλος κυρίες και κύριοι.

Πρώτος σόλο δίσκος μετά από 20 σχεδόν παρουσίας στην ελληνική ραπ σκηνής. Και ξέρεις από ποιο σημείο με κέρδισε? ΑΠ’ ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ INTRO. Ναι κιόλας. Φίλε παίζει να είναι ένα απ’ τα καλύτερα intro δίσκου στην ελληνόφωνη ιστορία του hip-hop. Μπέσα. Το sample φίλε… Αχ αυτό το γαμημένο sample. Εκτέλεση της Φάτα Μοργκάνα του Καββαδία από τη ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΦΩΝΗ της Μαρίζας Κωχ. «Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά, μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.» ΝΑΙ ΡΕ ΒΕΒΗΛΑΡΑ, ΕΤΣΙ ΞΕΚΙΝΑΣ ΕΝΑ ΔΙΣΚΟ ΓΑΜΩ ΤΟ ΧΑΟΣ.

Δισκάρα. Ξεκάθαρα. Ο δίσκος πετσώνει. Ο Βέβηλος ρε φίλε είναι για μένα ο τύπος που έχει ζήσει και έχει δει πράγματα που θέλω να μάθω. Αλλά δε θα ήθελα να ζήσω. Και αυτός ο δίσκος είναι κάτι σαν τα απομνημονεύματά του και μια διήγηση ανασκόπηση της ζωής του. Και είναι τόσο μα τόσο καλός στη διήγηση τον εμπειριών του…

Btw, «Εθισμός» ρε μαλάκα. Αποδόμηση της ναρκωκουλτούρας μέσα σε 3 και κάτι λεπτά.

Καλύτερα κομμάτια: «Μήνυμα στο Μπουκάλι», «Fata Morgana (Για την Αρχή)», «Ooh la la», «Εθισμός»

Honorable mention: TheDead Style – Οι πιο Φρέσκοι Νεκροί, Slogan – 1988, RNS – ΛΜΚ: Λόχος Μαζικών Καταστροφών, Ορθολογιστές – Vanguard, Μουσικοί Ισοβήτες – Λίθινη Εποχή, MC Yinka – Από τη Σκιά της Πόλης.

 

Advertisements