Ετικέτες

, ,

Τι παίζει με το Κοινωνικοπολιτικό Ραπ?

Αυτό είναι μια απορία που έχω χρόνια στο μυαλό μου. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τόσος καημός, ειδικά στην Ελλάδα με το κοινωνικοπολιτικό ραπ. Πόσες φορές έχεις ακούσει άλλους ακροατές εκεί έξω να μειώνουν έναν καλλιτέχνη που ασχολείται με το battle ή με ερωτικό ραπ, και πόσες απ’ αυτές τις φορές έχει χρησιμοποιηθεί το επιχείρημα «τόσα προβλήματα υπάρχουν εκεί έξω και ο παπάρας ασχολείται με μαλακίες.». Τι παίζει με αυτό? Γιατί υπάρχουν άτομα που το θεωρούν ανώτερης μορφής ραπ? Γιατί αρέσει τόσο?

…Η αλήθεια είναι πως δεν αρέσει τόσο. Σκέψου συγκροτήματα που έχουν ασχοληθεί με αυτό το είδος. Το ‘χεις? Ωραία, τώρα σκέψου τα καλύτερα/πιο γνωστά τους κομμάτια. Πόσα απ’ αυτά έχουν όντως πολιτικοκοινωνικό στίχο?

maxresdefault.jpgΤο Παραμύθι και?

Γενικά το πρόβλημα με το conscious rap είναι πως είναι απλοϊκό και επαναλαμβανόμενο. Ναι οκ, ξέρω πως αυτή μου την άποψη πολλοί εκεί έξω δεν την ασπάζονται, όμως δώστε μου λίγο χρόνο να αναλύσω την παραπάνω σκέψη μου πριν με κάψετε ζωντανό.

Στο conscious rap καλώς ή κακώς δεν μπορείς να βάλεις μέσα «σάλτσες». Το καλό conscious rap πρέπει να αντικατοπτρίζει την κοινωνία γύρω σου. Απαιτεί ρεαλισμό. Και δυστυχώς η πραγματική ζωή είναι βαρετή, σκληρή και αλλάζει δύσκολα. Ανεργία, ναρκωτικά, χαμηλό βιοτικό επίπεδο, διεφθαρμένοι θεσμοί, προπαγάνδα, πόλεμοι, πείνα είναι μερικά απ’ τα προβλήματα εκεί έξω. Και ξέρουμε πως είναι εκεί έξω. Δεν χρειάζεται να μας το πει ο εκάστοτε ράππερ, ειδικά απ’ τη στιγμή που τα λόγια χωρίς τα έργα, είναι σαν τα like σε φωτογραφίες με τρίποδα σκυλάκια στο facebook. Διακοσμητικά, άσκοπα και άσχετα με την επίλυση του προβλήματος.

Και εδώ για να σε προλάβω πρν μου το πεις φίλε αναγνώστη, ναι όντως υπάρχουν άτομα που δεν ξέρουν τι παίζει εκεί έξω. Ξέρεις πια είναι αυτά? Οι νέοι έφηβοι και τα παιδιά. Και αυτό δεν το λέω για να μειώσω τις συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες. Το λέω απλά για να το έχεις στο πίσω μέρος το μυαλού σου την επόμενη φορά που θα πεις πως το battle είναι «για τα δεκαεξάχρονα».

Πραγματικά τώρα, το κοινωνικοπολιτικό ραπ είναι δεσμά στα χέρια του καλλιτέχνη που ασχολείται με αυτό. Δεν χρειάζεται φαντασία για να γίνει, είπαμε, θέλει ρεαλισμό. Δεν χρειάζεται να έχει από πίσω του μια larger-than-life προσωπικότητα για να μπορεί να το στηρίξει. Δεν είναι μορφή τέχνης. Είναι μορφή δημοσιογραφίας. Απλά βλέπεις τι παίζει εκεί έξω και το γράφεις με ομοιοκαταληξία. Ακόμα και στον τομέα skillzZz το conscious είναι εκεί για να σε σαμποτάρει. Σκέψου τώρα έναν MC να μιλάει για την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας. Πόσες απ’ τις τεχνικές του ικανότητες μπορεί να επιδείξει? Άντε το πολύ-πολύ να το πάει λίγο πιο γρήγορα.

Δε λέω πως δε μπορεί να γίνει καλό ραπ με στοιχεία κοινωνικοπολιτικού στίχου. Απλά αν γίνει θα πάρει άλλη ταμπέλα. Πχ, ένα απ’ τα συγκροτήματα με τον καλύτερο τέτοιου είδους στίχο ήταν τα Ημισκούμπρια. Οι οποίοι όμως έντυναν το στίχο τους με χιούμορ (σε αντίθεση με άλλους κλαψομουνιάριδες εκεί έξω), το κάναν storytelling και κατέληγαν παρεξηγημένοι ως «ανάλαφροι» και «εμπορικοί». Παρ’ ότι το μόνο ίσως σωστό κομμάτι στην Ελλάδα που περιγράφει την αδιαφορία, την γραφειοκρατία και την σάπια διάρθρωση του ελληνικού κράτους είναι το «Δημόσιο Forevah».

Στενές Επαφές με 3ς Τύπους.jpg

Με λίγα λόγια, ξεκολλάτε λίγο ρε μαλάκες. Πόσα είδη μουσικής εκεί έξω έχουν κοινό που να λέει «α το μαλάκα τον τάδε πάλι γιακαψούρες λέει»? Ή «α οι μαλάκες οι Eagles όλο ψέματα λένε στα τραγούδια τους, δεν υπάρχει υπάρχει ξενοδοχείο του Σατανά στην Καλιφόρνια, πότε θα ασχοληθούν με σοβαρά προβλήματα όπως η πείνα στη Μπαντάρ Σεριμπεγκαβάν«? Δεν έχει λογική.

Αυτά από μένα για σήμερις. Δεν ξέρω πόσοι διαφωνείτε/συμφωνείτε ή αν εξέφρασα κατάλληλα τις σκέψεις μου για να μην παρεξηγηθούν, όμως θα χαρώ να ακούσω και τις δικές σας γνώμες επί του θέματος. Αφήστε ένα σχόλιο από κάτω, ή στη σελίδα μας στο Facebook εδώ.

ΧΟΧΟ,
Fidelos.

Advertisements