Ετικέτες

, , , ,

Ναααααααααααααααααααααααααααααααααι!

Το 7CDs γυρνάει να τα πάρει όλα (ε?)!

Για αρχή το format αλλάζει λίγο. Έχουμε not-so-honorable-mentions (CDάκια που με απογοήτευσαν), τα honorable mentions σκάνε στην αρχή (6-7 αξιόλογα δισκάκια that just missed the cut), και μετά η βασική 7άδα των καλύτερων δίσκων του 2017.

Οπότε….


The Not-So-Honorable-Mentions:

Επίλεκτοι – ΠΑΡΕ

ΠΑΡΕ

Γενικά μέτριο δισκάκι. Σίγουρα κακό δεν το λες, αλλά είνα η μεγαλύτερη απογοήτευση της περσινής χρονιάς για μένα, μιας και το Επίδραση ήταν δισκάρα. Μπαίνει στη λίστα σαν I expected more φάση.

Τα ακυκλοφόρητα πρόμο κομμάτια παίζει να ήταν καλύτερα απ’ αυτά του δίσκου. Γενικά πολύ storytelling ρε παιδί μου, και κατάντησε λίγο μονότονο. Ιβάν 2edgy4me, αλλά τίμιο, κάτι σαν το «Πληρωμένος Δολοφόνος» του Στίγμα σε πιο δήθεν (και με τα plot twists του και με τα όλα του), αλλά είπαμε τίμιο.

Ελπίζουμε στο επόμενο.

Α, και πόσο καλύτερος είναι ο Sonqo από τον Tony Raw Vocal?

Καλύτερα τραγούδια: «Ευχή και Κατάρα», «Noctum».

Iratus – Ωκεανοί

Ωκεανοί

«Ξέρω, δεν χαιρετάω πλέον αν βρεθούμε μάτι με μάτι
δε μας χωρίζει τίποτα, μα δεν μας ενώνει και κάτι.»

Δυστυχώς μονότονο. Έπρεπε να έχει κάποιο feat ή να αλλάζει και λίγο τα flows του ή να έχωνε λίγο περισσότερο battle, κάτι, δεν ξέρω

Είναι μόνο 40 λεπτά δισκάκι και με κουράζει κάθε φορά που το ακούω. Τα κομμάτια αν τ’ ακούσεις ένα-ένα κάθονται καλύτερα στ’ αυτί, αλλά μονοκοπανιά είναι λίγο αγγαρεία. Σε καμία περίπτωση κακό, απλά ο Iratus μπορεί πολύ καλύτερα οπότε κερδίζει δικαιωματικά μια θέση στα δισκάκια που με απογοήτευσαν το 2017.

Στα θετικά? Πανέμορφα beats. Πραγματικά με κέρδισαν και ανεβάζουν πολύ τους Ωκεανούς σαν σύνολο (ειδικά το «Δαρβίνος» και η «Ζούγκλα» είναι απίστευτες beatάρες). Μερικά κομμάτια που ξεχωρίζουν. Αλλά αυτά λίγο πολύ.

Α, και το ομώνυμο παίζει να είναι το χειρότερο κομμάτι του δίσκου.

Καλύτερα τραγούδια: «Ένα Απόγευμα Νωρίτερα», «Μουνόπανα Περνάμε Τέλεια στην Εξοχή», «Iratus».


The Honorable Mentions (Τυχαία σειρά):
SoulN.E.K. – Χαμένοι στο Διάστημα,
Tωm Unit – Is Man As Us,
theReunion – Μάνα τα Κατάφερα,
Smoky Ace – Level Up,
Eversor – Κάθειρξη.


Τα 7+1 Καλύτερα:

7. Κανόνας – Βίος και Αλητεία

Βίος και Αλητεία

«Καπνίζω θάνατο, σκοτώνω το στρες,
το βλέμμα ειν’ απλανές, η σκόνη στις Αχαρνές,
το σύστημα αχανές, οι μπάτσοι με μηχανές
και οι παρέες κακές, που ‘σαι ρε Lex?»

Καλό δισκάκι, αλλά δε μπορώ να το βάλω πιο ψηλά γιατί αντιγράφει Lex. Aλλά τουλάχιστον το κάνει καλύτερα απ’ τον Jamal.

Και αν αυτό δε μπορείς να το καταλάβεις, άκου το εισαγωγικό κομμάτι του δίσκου («Ξέρουνε Κανών») και άκου και τα δυο επόμενα (ή ακόμα καλύτερα το ρεφραίν το «Βίος και Αλητεία» που legit νόμιζα χώνει ο Lex) και τότε θα καταλάβεις.

Γι αυτόν ακριβώς το λόγο είναι λες και ακούω δυο CD σε ένα. Και απ’ τη μια αυτό έχει ενδιαφέρον ακουστικά και δεν κουράζει γιατί έχεις έντονες εναλλαγές σε ύφος και στυλ. Προσωπικά προτιμώ τον original Κανόνα και όχι το depraved Fusion του με τον Lex, αλλά πιστεύω πως οι περισσότεροι εκεί έξω θα γουστάρουν καλύτερα τον Κανόνεξ.

Καλύτερα τραγούδια: «Ξέρουνε Κανών», «Εκεί που Κυκλοφορείς» (παρά το απαίσιο ρεφραίν), «Μαύρη Μουσική», «Αστική Χίμαιρα», «Τα Μπλουζ της Οργής».

6. Θύτης – Αποστολή Αυτοκτονίας

Αποστολή Αυτοκτονίας

«Πόσο φορτίο να σηκώσουνε δύο ώμοι?
Σου ‘χει μείνει ψυχή για να αντέξεις λίγο ακόμη?
Εδώ κανείς δε ζει και δύσκολα επιβιώνει
αφήσαν μία κόλαση κι είμαστε οι κληρονόμοι»

Πριν ακούσω το Αποστολή Αυτοκτονίας (όπως και το Βίος και Αλητεία) είχα ακούσει πως ο Θύτης (και ο Κανόνας) «έπαθε Λεξ».

Εεεχ. Δεν το είδα πολύ έντονα εδώ. Υπάρχει σε μικρό βαθμο το συγκεκριμένο στοιχείο, αλλά νταξ, απλά είναι λίγο πιο ήρεμος απ’ αυτά που μας είχε συνηθίσει. He has toned down the gimmick που λένε και στα μέρη μου. Δεν άλλαξε και άρδειν τη θεματολογία του. Πάλι για δρόμους, τσαμπουκάδες, ναρκωτικά και τέτοια μιλάει. Απλά χωρίς πολλά-πολλά γαμωμανοσταυτοκαντηλίκια (αν και νταξ ακόμα έχουμε σπασμένες καπότες και τέτοια).

Τα beats όμορφα, ψιλό old school. Τα flows παραδοσιακά Θύτηκα. Γενικά καλή φάση, κατά πολύ ανώτερο απ’ το προηγούμενο for sure (αν και κατώτερο απ’ το Κομμάτια).

Καλύτερα τραγούδια: «Μόνοι», «Το Τελευταίο Κομμάτι», «Σέντρα».

6. JK1 – Φώναζέ με J. Waters

Φώναζέ με J. Waters

«Εξάρτηση και δέος, μετάξι και κρασί,
ελεύθερος, αιθέρας μέσα στην φυλακή
αυτοκρατορία χτισμένη στα χαλάσματα
άσματα επινίκια που γράψανε οι Θεοί»

Ακόμα ένα 6άρι στη λίστα μας για το 2017 κυρίως επειδή what the actual fuck, back 2 back χρονιές που ο JK1 βγάζει δισκάρα. Μπράβο, μπράβο.

Bluesοjazzοsamples κατάσταση. Γενικά αυτό το δισκάκι θέλει χιόνι, ουίσκι, τζάκι, δάσος και σε πάει αλλού. Βέβαια εγώ έχω πρόχειρο μόνο το ουίσκι, αλλά και πάλι εκτιμώ.

Το «Απόψε» είναι κομματάρα και ένα απ’ τα λίγα κομμάτια τα τελευταία χρόνια που μ’ αρέζει full ο Supreme (το ανεβάζει πολύ το track, θα ‘πρεπε να έχει και κουπλέ). Αν και γενικά τα feats είναι μάχιμα, έκανε καλές επιλογές ο JK1.

Καλύτερα τραγούδια: «Απόψε», «Τα Παιδιά του Ιλίγγου», «Ανάστημα Ορθό».

5. Μπελάφον – Big Mpely

Big Mpely

«Μου λέει δεν πίνω μπόμπες το ‘παιζε πρωτευουσιάνα
τη σούρωσα με Γρεβενιώτικο ποτό από κράνα,
το beat την ανατρίχιασε κι ούρλιαξε σαν Ινδιάνα
λες κι άκουγε Skaribas και σήκωσε μοϊκάνα!»

Ακούγοντας το Big Mpely ξέρεις ποιο είναι το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό? ΠΟΣΟ ΚΑΤΩ ΚΡΑΤΑΝΕ ΤΟΝ ΜΠΕΛΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ 2 ΣΤΟΥΣ PINDOS ATLETICO ΓΑΜΩ?

Κλασσικός Μπέλυ πάντως εδώ, μπάσα (creepy όπως την αποκαλεί ο ίδιος) φωνάρα, ωραία φλόου, μπάσες μπιτάρες, ατάκες, auto-tune σε σωστές δόσεις, χωριό και Μακεδονικά λικέρ είναι η φάση.

Αρνητικά: Έχει αρκετά generic και αδιάφορα κομμάτια, που δε μπορούν να σου κολλήσουν με τίποτα, αλλά κλάιν, μικροπράματα.

Καλύτερα τραγούδια: «Πικρό Capuccino», «Big Mpely», «Η Αλήθεια δεν Απέχει Πολύ».

4. Bloody Hawk – Κομπλεξικό

Κομπλεξικό

«Μα δε γυρνάω στο χώμα μπαίνω σπάω,
το μνήμα με κρατάει και το κρατάω,

λουλούδια γύρω-γύρω να θυμίζουν πως ήμουν ο καλύτερος
και γω νεκρός τ’ ακούω και ξερναω»

Not a huge Bloody Hawk fan by any means, αλλά έβγαλε πολύ δυνατή δουλειά (και δεν το περίμενα και μπράβο του). Γενικά? Απλά πολύ ανεβασμένος απ’ τις προηγούμενες αδιάφορες κυκλοφορίες του.

Πολύ καλή ισορροπία μεταξύ θεματολογιών, flow και στίχου. Δίσκος μπουφές, έχει κάτι για όλα τα γούστα και είναι και τσαμπέ. Γενικά ακόμα και αν δε σου αρέσανε οι προηγούμενες του κυκλοφορίες, στο Κομπλεξικό πρέπει να δώσεις μια ευκαιρία.

Στα αρνητικά? ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ. Αλλά νταξ, σ’ αυτό δε φταίει ο Bloody, εγώ είμαι κομπλεξικός με τις φωνές.

Καλύτερα τραγούδια: «Βαρύ», «Κομπλεξικό», «7.000 Κάσες».

3. KooZ – Σκάντζα

Σκάντζα.jpg

«Παράγουμε κατάθλιψη με μπάφους και μπύρες
και εξάγουμε αμόρφωτους μαμόθρεφτους πτυχιοθήρες»

Θυμίζει λίγο Μέγα ο KooZ σε λιγότερο ποιητικό, περισσότερο πολιτικό (η σύγκριση με τον Μέγα είναι κομπλιμέντο παρεμπιπτόντως). Πολύ ωραία δουλειά, καλύτερο απ’ την προηγούμενή του σόλο κυκλοφορία. Ξεκάθαρα ο δίσκος έχει σαν βασικό του ατού τους στίχους. Low Bapοκατάσταση, με αξιοπρεπέστατο και ώριμο κοινωνικοπολιτικότατο περιεχόμενο, χωρίς εφηβικές αντιλήψεις.

Flow οκ, τίποτα τρελό, όταν δοκιμάζει ρόλλες κάποιες φορές ακόγονται μπομπέ (πχ. στο «Τα Ξέφτια»), κάποιες άλλες meh (πχ. «Οραματιστές»). Από τα beats, tbh, δε μου έμεινε κάποιο ιδιαίτερα, which is nice I guess, γιατί μιλάμε για δίσκο με έμφαση στο ραπ. Τα feats κολλάνε και δεν επισκιάζουν τον καλλιτέχνη (α, και μεταλλεργάτερ σ’ αγαπάμε, βγάλε δίσκο).

Και κάτι ακόμα, μάρεζαν τα τραγουδιαστά σημεία. Το «Αποτεφρωτήρας» είναι το αγαπημένο μου κομμάτι μόνο και μόνο για το τραγουδιστό ρεφραίν.

Καλύτερα Τραγούδια: «Αποτεφρωτήρας», «Διαφυγή απ’ τα Τσακάλια», «Κανένας», «Τα Ξέφτια».

2. Tsaki/Στυλ Μω – ARIGATO

ARIGATO

«Γράφω και σπάνε οστά
όσοι μ’ ακολουθούνε θα το κάνουν πίστα
όσοι θέλουν τα λεφτά μου θα τα πάρουν πλαστά
ήρθα να διώξω μέσα από το μυαλό σας τον σατανά»

Λίγο πολύ ίδιο με τα προηγούμενα J2F. Δεν υπάρχει ιδιαίτερη εξέλιξη, κάνουν ό,τι έκαναν και το κάνουν καλά. Το πρώτο τους collabo παραμένει η καλύτερή τους κυκλοφορία, όμως παραμένουν σε σταθερά καλό επίπεδο.

Στον τομέα beats, όλα καλά, παραδοσιακά μπιστάνε μπιτάρες οι μπούστιδες.

Στα αρνητικά, αν δε σου άρεσε ποτέ το J2F δε θα σου αρέσει ούτε αυτό.

Καλύτερο τραγούδι: «Τη Σελήνη Πήγαμε πιο Πάνω», «Lunatic», «Σύμβολα Γραμμικά», «Δεν Μιλάνε Όταν Ρωτάνε για μας».

1. Above the Hood – Π Α Ν Δ Ω Ρ Α

Π Α Ν Δ Ω Ρ Α

«Εγώ είμαι αυτός που σας έκαιγε στα ξυδια
αυτός που έλεγες μια σοβαρή κουβεντα
και για να πω του μεθυσμένου την αλήθεια
ακόμα κάποιους από εσάς σας λέω αδέρφια»

Μαλάκες, τι? Είναι γαμώ τα δισκάκια. Αν και αντί για Above the Hood θα ήταν καλύτερα να το λέγανε Hawk x Smuggler, γιατί εκτός απ’ το ό,τι τα περισσότερα κομμάτια είναι δικά τους, κουβαλάνε και γενικά τη φάση Above the Hood και η Π Α Ν Δ Ω Ρ Α δεν αποτελεί εξαίρεση.

Σίγουρα πολλοί θα έχετε αντιρρήσεις με την επιλογή, but IDGAF, είναι σίγουρα το δισκάκι που άκουσα περισσότερο απ’ τα περσινά, οπότε ήταν λίγο αυτονόητη επιλογή για μένα. Δυνατά beats, όμορφα raps, δεν κουράζει καθόλου και έχει και replay value.

Big ups!

Καλύτερα τραγούδια: «Π Α Ν Δ Ω Ρ Α», «Μην», «Ταινίες Δρόμου», «Φεύγω την Κάνω», «Πολεμικά».


Αυτά για το 7CDs του 2017, μέχρι την επόμενη φορά ρίχτε μια ματιά (κι ένα subscribe) στο YouTube μας, και κάντε και κανένα like στο Facebook μας για να έχετε καλύτερη ενημέρωση σχετικά με το τι ανεβάζουμε!

Το νου!

 

Advertisements