Ετικέτες

, , , ,

Για όσους εκεί έξω θελήσουν να μου στείλουν σε Instagram/Facebook/comments από κάτω/σήματα καπνού πως άργησα να βγάλω το φετινό 7CDs, μη το στείλεις και το περσινό 7CDs Μάρτη βγήκε. Και αν αναλογιστούμε πόσες κυκλοφορίες βγήκαν στο τέλος της περασμένης χρονιά, και νωρίς το βγάζω.

Το 2018 για το ελληνικό ραπ (αλλά και για εξωτερικό tbh) ήταν από τις πιο μάχιμες χρονιές. Και ακόμα και τα albums που μπήκαν στα honorable mentions, ήταν μπόμπα και αν είχαν βγει το 2017 θα ήταν στην 7άδα (νταξ, τα περισσότερα τουλάχιστον).

The Honorable Mentions (Τυχαία σειρά):
AFEZZ – Γεύσεις Ωμού Φανκ
Σίφουνας – ΩρόρΑ
TheDead Style – Αποχρώσεις του Indigo
Το Μίασμα – Ξένος στη Ρώμη II: Φυλακή

Τα +3 (που αν ήμασταν normal άτομα και κάναμε 10άδα θα έμπαιναν):

ΛΕΞ – 2XXX

2XXX

Κοίτα να δεις τι έπαιξε. Είναι το 2XXX καλός δίσκος? Ναι προφανώς. Και στις πρώτες 2-3 ακροάσεις πίστευα πως θα τελειώσει στην τοπ τριάδα του 2018. Αλλά αυτό ήταν πάνω στο αρχικό hype. Ο δίσκος δεν έχει καμία ουσιαστική διαφορά από το Τ.Γ.Κ. και το sequel σχεδόν πάντα είναι χειρότερο από το original.

Και πάλι όμως, είναι ένας ατμοσφαιρικός δίσκος, πλούσιος σε εικόνες, ωραία (αλλά απλοϊκά) rhyming schemes και κλασσικές ΛΕΞικές ατάκες που οι φανς του θα κάνουν συνθήματα. Εξαιρετικός δίσκος αν είσαι γενικά ο μεγαλύτερος ΛΕΞ-stan out there, και πάλι πολύ δυνατός αν είσαι ένας απλός ακροατής.

Tsaki – Year One

Year One

Ο Tsaki νομίζω είναι ο αγαπημένος μου ράππερ εκεί έξω την τελευταία πενταετία (μαζί με τον Ταφ Λάθος).

Consistent υλικό, και ως προς την ποιότητα και ως προς την ποσότητα. Ε, και ένα από τα καλύτερα flow στην Ελλάδα. Τεχνικά ο πούστης είναι απίστευτος. Το Year One γαμάει σχεδόν ολόκληρο (αν και δεν μου άρεσε καθόλου το κομμάτι με τη Μαριλέττα) και το «Arkham» είναι απ’ τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς.

Ου.

Taburo Bota – Σπίρτα σε Πυρομανή

Σπίρτα σε Πυρομανή

Όταν ένας δίσκος σαν το «Σπίρτα σε Πυρομανή» μπαίνει απλά στα honorable, τότε καταλαβαίνεις πόσο δυνατή ήταν η περσινή χρονιά για το Ελληνόφωνο ραπ.

Από τους πολύ δυνατούς σοβαρούς δίσκους των τελευταίων ετών. Κυρίως κοινωνικός στίχος, τον οποίο γενικά δε λατρεύω, αλλά όταν γίνεται σωστά (όπως εδώ) δε μπορώ παρά να δώσω props. Old school ήχος (μην περιμένεις trapίλες), πάντρεμα με παράδοση, καλά flows (όχι τίποτα τρελό βέβαια) και όριμη σκέψη και οπτική. Α, και «Μαριλένα» και «Μιλάει και Λέει» Tοπ 15 κομμάτια του 2018 εύκολα. Το Μαριλένα ίσως και Tοπ 5. Κι ας βγήκε το 2017.

Τα 7 (+1) Καλύτερα:

7. ΤΡΙ.Π.Α. Crew – 2280: Απόγονοι Εξωγήινων

2280_ Απόγονοι Εξωγήινων

«Ααααααααχ, είσαι πόρνος,
πες μου τι κάνεις σπίτι όταν μένεις μόνος,
πως γίνεται κρεβάτι με πέντε συγχρόνως,
σέξι γλέντι, Άρη λεβέντη, Ρόκο Σιφρέντι»

Το καλύτερο comedy album που βγήκε στην Ελλάδα από την «Επιστροφή του Βασίλη Μαυροτσούκαλου» του Μαυρήλου το 2012 και μετά.

Δυνατές ατάκες, αστείο χιούμορ, πολλά διαφορετικά στυλ, καλοφτιαγμένα beats, εύστοχες παρωδίες και φυσικά πάνω απ’ όλα ΑΡΟΥΛΗΣ ΚΑΠΛΑΝΙΔΗΣ ΠΟΥΤΑΝΕΣ.

Και ξες πιο είναι το δυνατότερο ατού του δίσκου? Ακόμα και αν το comedy rap δεν είναι απ’ τα αγαπημένα σου ακούσματα, και πάλι πιστεύω πως ο δίσκος έχει ακόμα πράγματα να σου δώσει.

Υ.Γ.: Λόγιος, αν το διαβάζεις, βγάλε σόλο. Όχι comedy. Θα γαμήσει.

Καλύτερα τραγούδια: «Παρ’ την Αγάπη», «Λατρεία μου», «Επανάσταση», «Τρικέφαλο Τέρας», «2280».

6. Σκιάχτρο – Circle 99

Circle 99 11

«Αδικημένος δίπλα απ’ το φως της Σελήνης
ο πιο φωτεινός πλανήτης μόλις ανατείλει σβήνει ο Αποσπερίτης…
Για αυτό βρες ένα τρόπο μη χαράξει αυτό το βράδυ Τρίτης.»

Ο δίσκος έκπληξη της χρονιάς για εμένα.

Εξαιρετικά δομημένο κράμα τεχνικής, ατμόσφαιρας, στίχου και ερμηνείας. Και όταν λέω ερμηνείας δεν εννοώ απλά το flow, αλλά και φωνή και θεατρικότητα. Τα beats αν και απλά σχετικά (και sample-based) δημιουργούν ένα ωραίο vibe αντίθεσης σε σχέση με τα ραπς του Σκιάχτρου.

Δεν έχω πολλά να πω. Απλά όταν το μοναδικό αρνητικό του δίσκους είναι πως ήταν πολύ μικρός σε διάρκεια, ε, κάτι πήγε πολύ σωστά.

Καλύτερα τραγούδια: «Αποσπερίτης», «Το Φως Μακριά απ’ τα Φώτα», «______», «Μαύρη Μαρμάγκα».

5. Στίχοιμα – Θάλασσα

Θάλασσα

«Εκείνο το πρωί θυμάμαι να μιλάς με πυγμή
και στην τηλεόραση δεν κοίταξες για μια στιγμή
γιατί αυτοί είναι όλοι ρουφιάνοι και το πήρες γραμμή
πως για να ζήσουμε εμείς όρθιοι θα πέσουν αυτοί
«

Κλασσικός δίσκος Στίχοιμα.

Όπως και στο προηγούμενό τους άλμπουμ, τις Μηχανές, οι Στίχοιμα φτιάχνουν ένα concept album, απλά αυτή τη φορά με λιγότερο tight concept και πιο κοντινό κόσμο στον πραγματικό, βασισμένο σε rock samples με κιθάρες και pitchαρισμένα φωνητικά, κοινωνικούς προβληματισμούς, πλούσια θεματολογία και σκέψεις και συνδετικά skits ανάμεσα στα τραγούδια.

Όπως και σε όλους του προηγούμενους δίσκους του σχήματος, η Θάλασσα έχει σα δυνατό της χαρτί το στίχο και το πάθος στην ερμηνεία του Xplicit. No offence στη Μαρίνα, μιας και είναι μια ικανή beatmaker και ντύνει αξιοπρεπώς τα ραπς του X, αν και παίζει λίγο… Safe. Δεν είναι κακό αυτό, αλλά πιο έυκολα αλλάζει delivery ο Βαλάντης παρά τη μουσική πεπατημένη της η Μαρίνα.

Σε αντίθεση όμως με τα προηογούμενες τους κυκλοφορίες, ο Xplicit είναι λιγότερο Lebron από ποτέ. Λιγότερο κράξιμο, λιγότερο battle, περισσότερο διδαχή, μεγαλύτερη ψυχραιμία, ωριμότητα και καθαρότητα σκέψης.

Το μόνο που μπορώ να προσάψω στη Θάλασσα είναι πως η αισθητική ταινίας που θέλησαν να περάσουν εκπυρσοκρότησε άτσαλα, τουλάχιστον για εμένα, μιας και εκτός της αισθητική, έχει και τη διάρκεια ταινίας (μιάμιση ώρα) ενώ ταυτόχρονα είναι άνισος ποιοτικά και 2-3 tracks θα μπορούσαν να μείνουν εκτός τελικής κυκλοφορίας.

Καλύτερα τραγούδια: «Δίπλα Μαξιλάρι», «Κραυγή των 9», «Μέρα που Σκεφτήκαμε Εμάς», «Τα Νερά του Γάγγη», «Βαγόνι».

5. Μικρός Κλέφτης – Βασιλιάδες του Τίποτα

Βασιλιάδες του Τίποτα

«7 μέρες τη βδομάδα, φέρνω ζαλάδα,
μες την Ελλάδα, στα Ισπανικά για μένα είναι nada
η ομάδα μου μονάδα, μόνος μου μια ομάδα
που μοναδικά εκφράζει τον ελληνικό Καιάδα.»

Ο Μικρός Κλέφτης πρέπει να είναι ο μοναδικός ράππερ εκεί έξω με πάνω από 5 σόλο που δεν έχει βγάλει ποτέ κακή κυκλοφορία. Και το «Βασιλιάδες του Τίποτα» δεν αποτελεί εξαίρεση.

Τεχνικά ο δίσκος γαμάει. Τα feats δένουν ωραία με τον Μι Κάπα (ένα μπράβο στον Ζήνων, στο Εμιράτα, απλά αψεγάδιαστος), τα beats ενώ είναι πολύ δυνατά (και με new era ηχόχρωμα) δεν επισκιάζουν ποτέ τον Πιλότο, ενώ και στιχουργικά ο δίσκος κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα, γεμάτος εικόνες αν και παραμένει ως επί το πλείστον νοηματικά κάπως ασαφής. Τι αποτρέπει όμως το δίσκο απ’ το να καθιερωθεί σαν instant classic? Τα ρεφραίν είναι hit or miss και ο δίσκος ηχητικά ακούγεται πάρα πολύ ομοιογενής. Δεν υπάρχει κάποιο τρακ να ξεχωρίζει σαν άκουσμα από τα άλλα και ίσως αυτό να κουράσει μερικούς ακροατές. Απουσιάζει επίσης και κάποιο ιδιαίτερα πρωτότυπο concept track.

Όπως και να ‘χει αυτά είναι μικροπράγματα και ο δίσκος παραμένει μάχιμος σε όλα τα επίπεδα και ένας απ’ τους καλύτερους της περασμένης χρονιάς.

Καλύτερα τραγούδια: «9», «Εμιράτα», «Ο Ιός», «Vertigo» (αν και κάποιους τους χαλάει το ρεφραίν), «Βρέχει».

4.  tωm unit – γεύματα

cover

«Οπότε πατώ ξεκάθαρα απλά για παιχνίδι
κι απλά τυχαίνει που και που να πω καμία εξυπνάδα
Δεν έχω αρχίδια σαν MC, μα δεν είμαι κι αρχίδι
το ραπ το ‘μαθα από ένα πειρατικό La Sagrada»

Ο πιο underrated δίσκος της λίστας από τον πιο underrated MC της λίστας.

Δυστυχώς δεν ακούστηκε όσο θα έπρεπε όμως και πάλι μιλάμε για ένα υπερπλήρες, εξαιρετικό άλμπουμ. Εναλλαγές σε delivery, παιχνίδια με flow, obscure references (Arjan Beqaj για πάντα), wordplay λογοπαίγνια (καλά και κάκά), σουρεαλιστικό χιούμορ με εμφανείς επιρροές Κωστάκη Ανάν.

Από τους βασικούς λόγους που θεωρώ πως ο δίσκος ανήκει σε αυτή τη λίστα είναι η διαφορετικότητά και η μοναδικότητα της αισθητικής του. Δεν έχω ακριβώς λόγια πρόχειρα για να το περιγράψω, αλλά θα το προσπαθήσω. Λοιπόν. Ο tωm κάνει anti-braggadocio meta battle rap. Σατιρίζει το ραπ του, το flow και τις ομοιοκαταληξίες του όταν είναι κοινότυπες, σκάει plot twists, κράζει ή και όχι, ή μάλλον ναι αλλά όχι απαραίτητα αυτούς που περιμένεις. Η προσέγγισή του στη φάση είναι αποδόμιση της κλασσικής αντιμετώπισης του πατροπαράδοτου battle και αυτό γαμάει.

Καλύτερα τραγούδια: «Puke Poo», «Μεσημεριανό», «Γιατί Κάνω Ραπ», «Πρωινό».

3. Μηδενιστής – Μεγάλος Ήρωας 2: Part 1

Μεγάλος Ήρωας II_ Part 1

«Αφού η Ζωγραφιά ακούγεται hardcore μπροστά στα ραπ τους
αφού μόλις ξεπήδηξαν από την αγκαλιά της μαμάς τους
αφού ήμουν ο γαμιάς της main γκόμενάς τους
αφού είμαι μπροστά τους με άλλο status άσ’ τους να πουν τα δικά τους, yaw»

Άρτια κυκλοφορία, και κλασσικό δείγμα μυθολογίας Μηδενιστή. Πολύ battle, κάμποσο απ’ αυτό στοχευμένο με τη μορφή diss, ΖΝ θεματολογία, καριολίκι φουλ αλλά απ’ την άλλη 1-2 διάσπαρτα προσωπικά/κοινωνικά deep κομμάτια που δείχνουν στο κοινό του το άλλο του μισό (άλλωστε αυτό ήταν και το concept του προηγούμενού του δίσκου). Τα feats αν και προσωπικά στην πλειοψηφία τους τα diggαρα κάργα, υπάρχουν άλλοι που θεωρούν πως μερικά εξ’ αυτών δεν ταίριαζαν απόλυτα με το ύφος του δίσκου.

Παραγωγικά μιλάμε για ένα πολύ προσεγμένο δίσκο. Η αλήθεια είναι πως περίμενα πολύ πιο «new era trap style» μουσικές αλλά τα beats του Evan Spikes με εξέπληξαν ευχάριστα και είναι πιο κοντά στο ηχόχρωμα που έχει ο Μήδε στα underground tracks του εδώ και 10+ χρόνια πλέον. Τώρα αν δε σ’ αρέσει το ΖΝ στυλ battle rap ο δίσκος δε θα σου αρέσει. Αλλά απ’ την άλλη αν δε σ’ αρέσει το ΖΝ στυλ battle rap, τι ακριβώς κάνεις στο Νάνο?

Καλύτερα τραγούδια: «Hannibal», «Χωρίς Φίλτρα», «Μην το Κάνουμε Θέμα», «Στην Κόψη», «Να σε Φοβούνται».

2. Τρίτος Οφθαλμός – Φάμπρικα

Φάμπρικα

«Απομιμήσεις από κινήσεις από μιμήσεις εκείνων επίσης οι μίμοι
ανοιγοκλείνουνε χείλη με ξύλινο λόγο μετά πριονίδι
επί σκηνής οι γυμνοί στο σανίδι με δίχως επιχειρήματα στίχοι συνήθως
αυτό καταλήγει να γίνει προσάναμμα»

Είμαι απ’ αυτούς (τους πολλούς ομολογουμένως) που θέλαν από πάντα σόλο Άσαρκου. Και το 2018 μας έκανε αυτό το δώρο. Είμαι όμως και απ’ τους λίγους ίσως εκεί έξω που πιστεύουν πως αν έβγαινε κάπου το 2005-2008 θα ήταν ακόμα καλύτερο.

Έξυπνος, καλογραμμένος, σοβαρός βαρύς δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος του, με φανερή έμφαση στο στίχο (χωρίς να υστερεί σε άλλους τομείς βέβαια). Για μένα που είμαι πουτανάκι των flows, εξακολουθώ να πιστεύω πως το άλμπουμ θα ήταν καλύτερο το 2007, γιατί τότε ακόμα ο Άσαρ είχε όρεξη να κάνει ρηχά κομμάτια-επίδειξη ατόφιου φλόου αλλά αυτό είναι ξεκάθαρα στις ηχητικές προτιμήσεις του καθενός.

Μοναδικό αρνητικό? Κρατάει για πάντα και δεν έχει feat. Και μπορώ να καταλάβω πως ένας τόσο προσωπικός δίσκος ίσως δεν χώραγε κάποιο feat αλλά… Έχοντας ακούσει το δίσκο πάνω από 10 φορές ολόκληρο, πλέον μου είναι δύσκολο να ακούσω από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς να με κουράσει. Κρατάει το ίδιο πομπώδες delivery, ενώ οι μουσικές διαφέρουν σε μικρό βαθμό ηχητικά η μια από την άλλη και ίσως ένα feat να έδινε μια ξεχωριστή νότα στο σύνολο. Αλλά νταξ, δε θέλω να είμαι αυτός ο τύπος, οπότε κάνε πως δεν το άκουσες διάβασες ξέρω γω.

Καλύτερα τραγούδια: «Scripta Manent», «Κλειδαρότρυπα», «Φυλακή», «Παράλληλο Σύμπαν», «Υπό το Μηδέν».

1. Βέβηλος – Το Βιβλίο των Τεσσάρων Στοιχειών

Το Βιβλίο των Τεσσάρων Στοιχειών

«Αν φύγω ξαφνικά ένα πρωί, για παραβατική θα με δικάσουν συμπεριφορά
μα εγώ στα ίσια έπαιξα τη ζωή και αρνούμαι αυτούς που πέθαναν μονάχα μία φορά,
Αν φύγω ξαφνικά ένα πρωί, θα γίνω άπλα ένας αριθμός στο ποσοστό τους
μα εγώ στα ίσια έπαιξα τη ζωή, τι να μου πει ο θάνατος τους?»

Βέβηλος κυρίες και κύριοι.

Άκου να δεις πως πάει. Καλοί οι νεοτερισμοί και το trap και τα 808s και τα βαριά μπάσα και το triplet flow και τα ρέστα αλλά πάντα όταν θα ακούω τη λέξη hip-hop θα μου έρχεται υποσυνείδητα πρωτύστος ηχόχρωμα σαν και τούτου εδώ του δίσκου.

Το Βιβλίο των Τεσσάρων Στοιχειών είναι ο πιο παραδοσιακός hip-hop δίσκος που κυκλοφόρησε το 2018. Μιλάμε για μια κυκλοφορία που ενώ είναι απόλυτα προσγιωμένη στο σήμερα και στα δεδομένα του, φέρνει κομμάτια και ήχους του χθες μέσα της. Samples, old school πατήματα, θεατρική ατμόσφαιρα και scratch. ΜΑ ΤΗ ΜΠΑΝΑΓΙΑ παίζει να είναι ο μόνος δίσκος της λίστας με scratch. Είναι πολύ εύκολο για κάποιον που δεν έχει το ταλέντο του Βέβηλου στην προσπάθειά του να βγάλει σε κυκλοφορία μια παρόμοια θεματολογικά και υφολογικά δουλειά να αποτύχει παταγωδώς και να βγάλει τελικά μια γραφική καρικατούρα.

Το Κόκκινο βιβλίο σε αντίθεση με το Λευκό, είναι ένας δίσκος πιο ώριμος, πιο πλήρης και κατά τη γνώμη μου πιο αισιόδοξος. Ο Βέβηλος μιλάει για την αγάπη, για αλληλεγγύη, για την ελευθερία, για φίλους και ακροατές. Και είναι και ο καλύτερος δίσκος του 2018.

Καλύτερα τραγούδια: «Να Έρθεις Απόψε να με Βρεις», «Άμα Ρωτήσουν που Χάθηκα», «Σεζάριο», «Άρθρο 84».

Advertisements