Ετικέτες

, ,

a2872249155_10

Επ, τι λέει?

Καιρό είχαμε να κάνουμε αφιέρωμα σε νέα κυκλοφορία. Γενικά δεν είναι κάτι που κάνω συχνά, αλλά εδώ δεν κρατήθηκα. Άκουσα το δίσκο και μου γεννήθηκε η ακαταμάχητη επιθυμία να βγώ και να μιλήσω γι αυτή την κυκλοφορία.

Ας το πιάσουμε από λίγο νωρίτερα όμως. Ο συμπαθής Καλαματιανός πριν μερικές μέρες έβγαλε τούτο ‘δω το βίντεο-ανακοίνωση:

 

Οπότε δέχομαι την πρόκληση του Εισβολέα (από το Rap Challenge ήθελα να το πω αυτό) να ακούσω, κριτικάρω και εντάξω μουσικά κάπου τη νέα του κυκλοφορία.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 7 του Μάη σε Bandcamp, Spotify και λοιπές μουσικές πλατφόρμες (όπως του πουθενάδικο Deezer, για το οποίο δε θα βάλω καν λινκ γιατί έχω και μια αξιοπρέπεια). Ακολουθούν συγκεχυμένες σκέψεις Φιντέλου πάνω στην κυκλοφορία, καλό θα ήταν να προσδεθείτε, προβλέπονται νοητικοί κραδασμοί και νοηματικά κενά (ή το αντίστροφο).

Όντως είναι ένα μουσικό χυσαμόλι τυχαίων ήχων. Έχει δίκιο όμως ο Εισβολέας στο ότι δεν εντάσσεται εύκολα? Όχι. Ο δίσκος είναι hip-hop. Θες Fusion? Fusion. Αλλά Hip-Hop. Ξεκάθαρα. Ο Εισβολέας γράφει ραπ, πατάει πάνω σε beat και έχει κάποια τραγουδιστά σημεία στα τραγούδια του (εκτελεσμένα κατά βάση από άλλους). Δεν έχει κάτι ρηξικέλευθο. Οι μουσικές είναι ό,τι πιο Λιάκος μπορεί να περιμένει ένας ακροατής. Funkορεμπετοκατάσταση. Αν είσαι αυτής της φάσης θα γουστάρεις 100%.

Βέβαια αυτό το fusion δημιουργεί προβλήματα. Ο δίσκος είναι πολύ hip-hop για κάποιον που δεν ακούει το είδος και ταυτόχρονα πολύ out of touch με τη σημερινή πραγματικότητα του hip-hop (κάτι που δεν είναι βέβαια απαραίτητα κακό). Βέβαια δε μιλάω για trap/autotune και τέτοια. Μιλάω για τα πιο τεχνικά σημεία του rap. Τα rhyming schemes για παράδειγμα είναι κοινότυπα και ελαφρώς πεπερασμένα, κάποιο εντυπωσιακό flow δεν υπάρχει, wordplays, μεταφορές και τα λοιπά δεν υπάρχουν μιας και οι στίχοι είναι… Χμ. Απλά συμπαθητικοί? Αδιάφοροι? Σίγουρα πάντως αρκετά προσωπικοί. Ο battloκάγκουρας Γαλατσιώτης μπαφιάρης Tomahawk πέθανε, ζήτω ο κοινωνικά προβληματισμένος Λιάκος ή κάτι παρόμοια βαρετό. Τουλάχιστον τα ρεφρέν είναι ως επί το πλείστον χαριτωμένα (και προσωπικά κάθε φορά που έμπαινε κουπλέ του Είσβο περίμενα καρτερικά να τελειώσει για να ακούσω το ρεφρενάκι).

Το «Λιάκος vs Εισβολέας» δεν είναι κακός δίσκος. Και σίγουρα ο Εισβολέας δεν είναι κακός ράππερ (άλλωστε είναι ένας από τους υποψήφιους Έλληνες G.O.A.T.). Απλά δεν είναι για όλους πλέον. Σίγουρα, ο στόχος δεν ήταν να βγάλει ένα εύπεπτο δίσκο μαζικής κατανάλωσης απλά κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε να κυκλοφορήσει κάτι ελαφρώς πιο inclusive. Το θέμα με τον Ηλία είναι πως είναι καλός στο ραπ, αλλά πόσες φορές μπορείς να ακούσεις από το στόμα του καυστικά «χιουμοριστικούς» στίχους με καύσιμο τον κοινωνικό του προβληματισμό για τα social media? Πόσες φορές έχεις την αντοχή και την όρεξη να τον ακούσεις να «σατιρίζει» τους new era (t)rappers? Πόσο ακόμα να τον αντέξεις να φτύνει τους ρηχούς διδακτικούς στίχους του? Πόσο?

Ετυμηγορία: Δώσε μια ευκαιρία. Αν εξαιρέσουμε 2-3 κομμάτια τα υπόλοιπα δε μου έκαναν αίσθηση αλλά δε μπορώ να πω πως ήταν downright bad. Υπάρχουν παντού καλές ιδέες διάσπαρτες εδώ και εκεί αν και θα μπορούσαν να έχουν καλύτερη υλοποίηση. Το «Αμερικάνικα» ας πούμε θα μπορούσε να είναι ένα πραγματικά αστείο κομμάτι αλλά κάπου κάτι στράβωσε και το αποτέλεσμα βγήκε εξίσου cringe με τη μαλακία παρωδία των Ράδιο Αρβύλα για το «Μαμά». Τουλάχιστον σα σύνολο ομολογώ ήταν καλύτερο από το «Η Ανθρωπιά Σκοτώνεται».

Υ.Γ.: Το μόνο σίγουρο είναι πως τα λεφτά για τον ψυχολόγο δε θα με χάλαγαν, Λιάκο, αν η προσφορά ισχύει ακόμα το συζητάμε.

Advertisements