Bed Time Stories #2: The Manitou

Χηηηηηρς Τζόνιιιιιι! (Όχι πρέπει σοβαρά να δουλέψω τα intros μου)

Γεια σας λοιπόν, ξέρω πως έχω πολύ καιρό να γράψω αλλά βαριόμουν το πρόγραμμά μου ήταν πολύ φορτωμένο. ΔΕΝ ΣΑΣ ΞΕΧΑΣΑ ΟΜΩΣ (γιατί φωνάζω;)! Λοιπόν, σε αυτό το άρθρο, το 2ο της σειράς Bed Time Stories όπου μιλάω για βιβλία τρόμου, θα σας μιλήσω για ένα βιβλίο τρόμου.

danos

Όχι αυτουνού. Άλλο βιβλίο τρόμου.

Το βιβλίο για το οποίο θα γράψω σήμερα είναι το «Manitou» του Graham Masterton, το πρώτο στη σειρά Manitou που απαρτίζεται από 7 (νομίζω) βιβλία τα οποία δεν έχω διαβάσει. Επίσης η λέξη Manitou θα μου φαινόταν καλύτερη αν γραφόταν Manitu. Anyway.

Το Manitou κυκλοφόρησε το 1976 και είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα, ο οποίος μέχρι τότε εργαζόταν ως συντάκτης στο Mayfair και το Penthouse. Το βιβλίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία και το 1978 κυκλοφόρησε η ομώνυμη ταινία, βασισμένη σε αυτό.

3662148.jpg

Η ιστορία ξεκινάει όταν η Karen Tandy μια νεαρή κοπέλα, ανακαλύπτει έναν μυστηριώδη όγκο να μεγαλώνει κάτω από το δέρμα της. Οι γιατροί αδυνατούν να καταλάβουν τι είναι αυτό το εξόγκωμα καθώς μοιάζει να διογκώνεται τα βράδια και HOLY SHIT κουνιέται. Σε εκείνη τη φάση, ο Χορταρέας ένας απατεώνας μέντιουμ τελικά δεν είναι τόσο απατεώνας γιατί αρχίζει και βλέπει περίεργα πράγματα που τον κάνουν να καταλάβει πως η Karen, που είναι ανιψιά πελάτισσάς του, διατρέχει θανάσιμο κίνδυνο. Ο Harry Erskine, όπως είναι το όνομα του μέντιουμ, επικοινωνεί με τον γιατρό της κοπέλας τον Dr. Jack Hughes ο οποίος είναι πλέον πεπεισμένος πως αυτό που μεγαλώνει κάτω από το δέρμα της είναι κάποιου είδους έμβρυο και μαζί προσπαθούν να την βοηθήσουν ψάχνοντας την προέλευση του όγκου.

Από εδώ αρχίζουν τα spoilers. Ελάχιστα, αλλά είναι εκεί.

Το ανορθόδοξο δίδυμο ανακαλύπτει πως ο όγκος που μεγαλώνει στο δέρμα της Karen είναι το πνεύμα ενός  Ινδιάνου μάγου από το 1650, του Misquamacus (πεςτογρήγορατρειςφορές) ο οποίος έχει αποφασίσει σώνει και ντε να μετενσαρκωθεί στη σύγχρονη εποχή και σκοπεύει να σκοτώσει τον ξενιστή του προκειμένου να το πετύχει. Ο Harry και ο Jack ζητούν την βοήθεια του John Singing Rock, ενώς ινδιάνου (προφανώς) σαμάνου ο οποίος μπορεί, με τη βοήθεια των πνευμάτων που επικαλείται να σώσει την γυναίκα από τον θάνατο και να στείλει τον Nesquick πίσω στο 1650 όπου ανήκει.

Διαβάζοντας την περίληψη του βιβλίου… δεν ενθουσιάστηκα. Για να είμαι ειλικρινής το αγόρασα γιατί ήταν σε προσφορά στο Fantasticon. Ωστόσο, όσο περνούσαν οι σελίδες μου κίνησε πολύ το ενδιαφέρον, καθώς οι περιγραφές ήταν πολύ γλαφυρές και υπήρξαν και στιγμές που τα έκανα πάνω μου τρόμαξα αρκετά. Δυστυχώς δεν μπορώ να ισχυριστώ το ίδιο για το δεύτερο μισό του βιβλίου. Η ιστορία γίνεται τόσο υπερβολική που αρχίζεις να βαριέσαι, τα πνεύματα που καλούν οι μάγοι γίνονται όλο και πιο γελοία σελίδα με τη σελίδα και το τέλος δεν αξίζει την αναμονή.

Overall, δεν μετανιώνω που το διάβασα, ήταν διασκεδαστικό, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι αριστούργημα. Το διάβασα μέσα σε μια μέρα, πράγμα που σημαίνει πως ήταν ευανάγνωστο (ή πολύ μικρό, δεν ξέρω) και θεωρώ πως είναι αρκετά καλό ανάγνωσμα για διακοπές ή γενικά «για να περνάει η ώρα» αρκετά ευχάριστα.

Αυτά λοιπόν από εμένα σήμερα, θα προσπαθήσω να γράφω λίγο πιο συχνά για εσάς τους τρεις που με διαβάζετε. Σας αφήνω με το trailer της ταινία του 1978. Μέχρι την επόμενη φορά, αν κάτι στο σώμα σας κουνιέται ενώ δεν θα έπρεπε, χρησιμοποιείστε duct tape!

 

Bed Time Stories #1: Pet Sematary

Hello from the dark side αγαπητοί αναγνώστες, Nothing Is Colder Danai εδώ και σήμερα θα κάνω την πρώτη απόπειρα για μια νέα σειρά άρθρων. Είμαστε όλοι εδώ; Και οι τρεις; Γεια σου μαμά. Λοιπόν, πάμε να δούμε περί τίνος πρόκειται.

Θα σας πω κάτι για εμένα σήμερα. Λατρεύω το διάβασμα. Όχι για τη σχολή, προς Θεού, αλλά το casual διάβασμα. Τα βιβλία για εμένα ήταν πάντα μια διέξοδος από το πραγματικό, όσο κλισέ κι αν ακούγεται πάντα ήταν μια πόρτα για έναν άλλο κόσμο τον οποίο το μυαλό μου έπλαθε όπως ήθελε. Και φυσικά σε ποιον κόσμο θα ήθελε περισσότερο να βρίσκεται το δικό μου μυαλό; You guessed it, έχω ιδιαίτερη προτίμηση στα βιβλία τρόμου. Αυτό ξεκίνησε όταν στην τρυφερή ηλικία των 7 ετών έπεσε στα χέρια μου (άγνωστο το πως και δεν ξέρω πως διέφυγε από τη μάνα μου αυτό) ένα βιβλίο της σειράς «Ανατριχίλες» που ήταν βασικά παιδικά horror stories. Άρχισα να κλαίγομαι σε θείες, θείους και γιαγιάδες για να μου πάρουν κι άλλα και κάπως έτσι έγινε το κακό και τώρα είμαι αυτή που είμαι. Στη συνέχεια διάβασα το «It» (όταν ήμουν 12, το έκλεψα από το βιβλιοπωλείο της μάνας μου #shame) ε, και αγάπησα τον Stephen King. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη…

Αποφάσισα λοιπόν να κάνω αυτή τη σειρά άρθρων στην οποία θα σας μιλήσω για τα αγαπημένα μου horror books αλλά και για τα μη αγαπημένα μου. Κοινώς θα είναι κάτι σαν ερασιτεχνική κριτική βιβλίων. Και αν είστε από τους τύπους που βλέπουν βιβλίο και το κεφάλι τους γυρνάει σαν της μικρής από τον εξορκιστή ενώ εκτοξεύουν πράσινες ρουκέτες εμετού, θα σας πω αυτό που είπε η J.K. Rowling (η τύπισσα που έγραψε το Harry Potter ντε): «Αν δε σου αρέσει να διαβάζεις, δεν έχεις βρει το σωστό βιβλίο».

Πάμε λοιπόν μήπως το βρούμε μαζί!


Stephen King – Pet Sematary (1983)

Αποτέλεσμα εικόνας για pet sematary book

Για το πρώτο άρθρο της σειράς επέλεξα ένα βιβλίο που κατέχει ξεχωριστό κομμάτι στην καρδιά μου, το Pet Sematary (ή Νεκρωταφίο Ζώων – ο τίτλος είναι επίτηδες ανορθόγραφος). Το βιβλίο αυτό το διάβασα πρώτη φορά όταν ήμουν 18 ή 19 και ήδη είχα διαβάσει διάφορα βιβλία του King. Αυτό όμως μου έκανε ένα «κλικ», δεν ξέρω γιατί.

Η ιστορία που εξελίσσεται στις σελίδες του δεν ακούγεται ιδιαίτερα τρομακτική. Ο Louis Creed, ένας γιατρός από το Chicago, μετακομίζει σε ένα παλιό σπίτι στην εξοχή του Maine, προκειμένου να αναλάβει τα νέα του καθήκοντα ως γιατρός στο πανεπιστήμιο της περιοχής. Μαζί του βρίσκονται η γυναίκα του, Rachel και τα δύο τους παιδιά Ellie και Gage αλλά και ο Church, ο γάτος της οικογένειας. Εκεί γνωρίζουν τον νέο τους γείτονα, τον ηλικιωμένο Jud Crandall με τον οποίο ο Louis σύντομα γίνεται καλός φίλος. Ο Jud μαθαίνει στην οικογένεια την ιστορία της περιοχής και μάλιστα σε μια εξερεύνηση της περιοχής, δείχνει στον Louis το «νεκρωταφίο ζώων» που είχαν στήσει τα παιδιά της περιοχής (γι’ αυτό κι ο τίτλος είναι ανορθόγραφος, η πινακίδα ήταν γραμμένη από παιδιά) για να θάβουν τα κατοικίδιά τους καθώς οι δρόμοι εκεί είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι λόγω των φορτηγών που τους διασχίζουν και πολλά ζωάκια συνάντησαν εκεί το πρόωρο τέλος τους. Αυτή ήταν και η μοίρα του Church, λίγες μέρες μετά. Ο Louis αποφασίζει να τον θάψει στο pet sematary, όμως λίγο αργότερα ο γάτος επιστρέφει στο σπίτι. Μα κάτι είναι διαφορετικό…

Οτιδήποτε παραπάνω θα μπορούσα να πω θα ήταν spoiler και γι’ αυτό θα σταματήσω εδώ. Ξέρω πως το concept «γάτες-zombie» δεν ακούγεται φοβερό, αλλά το βιβλίο δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Ο Stephen King κάνει αναφορές στα ψυχικά τραύματα που δεν λένε να κλείσουν, στον φόβο του θανάτου και από ένα σημείο και μετά θέτει ένα τρομερό ηθικό δίλημμα στον ήρωα και παράλληλα στον αναγνώστη. Η σύγχυση και η αγωνία του χαρακτήρα γίνεται και δικό μας βίωμα και στο τέλος μένει το ερώτημα «εγώ τι απόφαση θα έπαιρνα;».

Συνιστώ ανεπιφύλακτα το βιβλίο. Με τρόμαξε και με διασκέδασε, με έκανε να σκεφτώ και παράλληλα να πετάγομαι όρθια με κάθε θόρυβο που άκουγα. Give it a try.

(Για εσάς που δεν έπεισα, υπάρχει η ταινία του 1989 με τον ίδιο τίτλο. Είναι μέτρια, αλλά η ατμόσφαιρα είναι αρκετά καλή και θα καταλάβετε και για ποιο δίλημμα έλεγα παραπάνω)

Αυτά για σήμερα, ελπίζω να σας άρεσε το άρθρο και κυρίως ελπίζω να διαβάσετε το βιβλίο. Τα λέμε την επόμενη φορά με ένα ακόμα μυθιστόρημα. Θα είναι καλό; Θα είναι κακό; Ούτε εγώ δεν ξέρω… Ξέρω μόνο πως θα σας αφήσω με το έπος των Ramones που γράφτηκε για την ταινία. Μέχρι την επόμενη φορά… stay alive (ή stay dead, πάντως μην αλλάξετε κατάσταση, δεν είναι καλό.).

 

I don’t want to be buried in a Pet Sematary, I don’t want to live my life again…

Halloween. (Ναι, μόνο αυτό).

Να σημειωθεί πως το παρόν άρθρο έχει γραφτεί από τον Ιούνιο. (Σημείωση αρχισυντάκτη: OY WAS THAT A DISS?)

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ Ο,ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΕΧΟΥΜΕ TRAILER. ΑΙ ΡΗΠΗΤ. ΕΧΟΥΜΕ TRAILER. ΔΙΣ ΙΖ ΝΟΤ Α ΝΤΡΙΛ.

Λοιπόοοον. Όταν κάποιος ακούει για horror films είναι κάποιοι χαρακτήρες που του σκάνε στο μυαλό επιτόπου. Freddy Krueger, Michael Myers, Jason Vorrhees, Pinhead, Leatherface. Και εντάξει, πολλοί άλλοι. Τι κοινό όμως έχουν όλοι αυτοί που ανέφερα πιο πάνω; Πολλά, εξαντλητικά και κακής ποιότητας sequels. Τόσο πολλά που δεν έχω αντέξει να τα δω όλα. Τόσο κακά που από αυτά που είδα, τα περισσότερα προσπαθώ να τα ξεχάσω.

Αποτέλεσμα εικόνας για freddy jason michael leatherface pinhead chucky

Σήμερα το πρωί, επειδή βαριόμουν να πάω στη δουλειά, έπεσε το μάτι μου πάνω σε ένα trailer. Ο τίτλος ήταν απλά Halloween. «Όχι πάλι» σκέφτηκα. Καημένε Michael, σε τι βούρκο θα κυλιστείς πάλι… Βλέπω το trailer και καταλαβαίνω πως έχω κάνει λάθος. Διάολε, μοιάζει καλό! Για να καταλάβετε όμως τι το έκανε να ξεχωρίζει από τις μάπες που ακολούθησαν μετά την original ταινία του 1978 θα πρέπει να κάνουμε μια αναδρομή στο franchise. Πάμε λοιπόν.

Halloween (1978)

Halloween (1978) theatrical poster.jpg

Αυτή είναι η ταινία που τα ξεκίνησε όλα. O John Carpenter υπογράφει τόσο το σενάριο όσο και τη μουσικάρα. Ξεκινάει το 1963 όπου βλέπουμε τον μικρό γλυκούλη Michael ντυμένο κλόουν για το halloween, να μαχαιρώνει και να σκοτώνει την μεγάλη του αδερφή. Fast Forward 15 χρόνια αργότερα όπου ο τύπος είναι ακόμα κλεισμένος σε τρελάδικο. Καταφέρνει να δραπετεύσει με το αυτοκίνητο του ψυχιάτρου του και στη συνέχεια ληστεύει ένα mini market απ΄όπου κλέβει την εμβληματική πλέον μάσκα του (fun fact: επειδή η παραγωγή ήταν λίγο low budget η μάσκα ουσιαστικά είναι η φάτσα του ηθοποιού William Shatner που την έχουν τρίψει με χλωρίνη) και αρχίζει να κυνηγάει την Laurie Strode, μια 17χρονη baby sitter σκοτώνοντας τους πάντες στο πέρασμά του. (SPOILER ALERT: δεν την έπιασε ποτέ)

Halloween II (1981)

Το sequel της προηγούμενης ταινίας, βρίσκει τον Michael να αναρρώνει από τα τραύματα που προέκυψαν στο τέλος της ταινίας και να κυνηγάει ξανά την Laurie. Σε κάποια φάση στην ταινία προκύπτει χωρίς κανέναν λόγο πως η Laurie και ο Michael είναι αδέρφια. Οι μέτριες ερμηνείες συνοδεύουν το killing spree του Myers μέχρι το τέλος της ταινίας όπου ο Michael ΠΕΘΑΙΝΕΙ (ωχ ξέχασα να πω spoiler). Α και η Laurie την σκαπουλάρει πάλι. Μα NothingIsColderDanai, αφού ο Μιχαλάκης πέθανε, πως θα συνεχιστεί το franchise? ΕΤΣΙ:

Halloween III: Season of the Witch

Αυτή η ταινία έχει από ελάχιστη ως καμία σχέση με τις άλλες δύο. Για την ακρίβεια το μόνο κοινό στοιχείο είναι πως όλοι γουστάρουν τις μάσκες για κάποιο λόγο. Είναι τόσο άκυρο που οι δύο προηγούμενες ταινίες παρουσιάζονται ΩΣ ΤΑΙΝΙΕΣ δηλαδή δεν έχουν συμβεί ποτέ. Anyway, βασικά ένας σατανικός τύπος φτιάχνει μάσκες για το Halloween τις οποίες έχει μαγέψει με πέτρες από το Stonehedge (???) και όποιος τις φοράει σκοτώνει κι αυτοκτονεί. Τον πιάνουν, οι μάσκες καταστρέφονται και that’s all folks. Η ταινία τον ήπιε στις κριτικές προφανώς. Και ο κόσμος που την είδε απογοητεύτηκε και ζητούσε περισσότερο Michael Myers.

Halloween 4: The Return of Michael Myers (1988)

Νομίζατε πως ο Michael πέθανε; ΚΑΝΕΤΕ ΛΑΘΟΣ. Γιατί; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΒΟΛΕΥΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ. Σε αυτή την ταινία ανακαλύπτουμε πως ο Myers ήταν σε κώμα. Ξυπνάει, μαθαίνει πως η Laurie πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα αλλά έχει μια κόρη, την Jamie. Μαντέψτε. Το σκάει από την κλινική κ αρχίζει να την κυνηγάει. Με τα πολλά τον στριμώχνουν, τον πυροβολούν και τον πετάνε σε μια τρύπα. Νεκρός. Το πνεύμα του όμως μεταφέρεται στην ανηψιά του την Jamie (αλήθεια τώρα?) η οποία αρχίζει να έχει νεύρα και να σκοτώνει (παίζει και απλά να της ήρθε περίοδος, δεν ξέρω).

Halloween 5: The Revenge of Michael Myers (1989)

Ο Michael είναι ακόμα ζωντανός για κάποιο λόγο, η ανηψιά του τελικά είναι καλή αφού δεν υπάρχει πνεύμα να την κυριεύσει, κυνηγιούνται, δεν γίνεται τίποτα. ΒΑΡΕΘΗΚΑ.

Halloween: The Curse of Michael Myers (1995)

Ο Michael κυνηγάει κάποιον, σκοτώνει κάποιο μωρό, κάτι παίζει με αρχαίες κατάρες από το πουθενά, MAKE IT STOP.

Halloween H20: 20 Years Later (1998)

Τελικά ούτε η Laurie πέθανε αλλά κρύβεται, Ο Michael την κυνηγάει. Αυτή έχει έναν γιο. Τον κυνηγάει κι αυτόν. Δεν καταφέρνει τίποτα. Η Laurie τον αποκεφαλίζει.

Image result for he's already dead gif

Halloween: Resurrection (2002)

Η Laurie σκότωσε λάθος άνθρωπο. Ο Michael την σκοτώνει. Μετά κυνηγάει κάποιους άλλους. Κάποιος νομίζει πως τον σκότωσε. Κάνει λάθος, ο Michael έχει τον απέθαντο. Και αυτό ήταν.

Και αν δεν το εμπεδώσατε, ο συμπαθέστατος κατά τ’ άλλα Rob Zombie αποφάσισε να σκηνοθετήσει reboot των δύο πρώτων ταινιών το 2007 και το 2009 αντίστοιχα. Και οι δύο ταινίες ήταν αχρείαστες to say the least. Το κλίμα ήταν κακό και αταίριαστο και ειδικά η δεύτερη ήταν απαράδεκτη και φυσικά πήγε άκλαυτη.

Και ερχόμαστε στην ταινία που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2018. Με το που ανακοινώθηκε ακούστηκε ένα «ΟΟΟΟΟΧΙΙΙΙΙΙ» απ’ όλους τους horror fans στον πλανήτη (Ναι, στα ελληνικά το είπαν όλοι, τι πρόβλημα έχετε; ). Όχι άλλα reboots, όχι άλλα sequels, γενικά όχι. Μέχρι που έσκασε το plot twist. Η ταινία είναι μεν sequel, αλλά είναι απευθείας sequel της πρώτης ταινίας. Δηλαδή ακυρώνει όλες τις μαλακίες που βγήκαν μετά από το original film του 1987. Η ταινία λαμβάνει χώρα 40 χρόνια μετά την πρώτη με τον Michael να αποδρά από τη ψυχιατρική φυλακή στην οποία βρίσκεται κλεισμένος τόσα χρόνια και η αδερφή του, Laurie τον περιμένει για να πάρει την εκδίκησή της. Το trailer θα το αφήσω παρακάτω για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα αλλά ρε φίλε, μοιάζει αξιοπρεπές. Ο Carpenter επιστρέφει στο franchise σκηνοθετώντας και γράφοντας ξανά τη μουσική. Οι αρχικοί ηθοποιοί επίσης επιστρέφουν στους ρόλους τους και εμείς μένουμε να ελπίζουμε για το καλύτερο.

Θα το δω; Ναι. Περιμένω πολλά; Ίσως. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στις 25 Οκτωβρίου του 2018 και μετά θα ακολουθήσει review για να δούμε πως πήγαν τα πράγματα!

Top 5: Death by Gaming

Αλόχα για μία ακόμη φορά από την creepy πλευρά του Νάνου (χέλο φρομ δε κρίπι σάααααιντ – συγγνώμη). Σε αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε για video games. *Record Scratch* Ώπα, τι video games κοπελιά; Εσύ γράφεις για φρίκες και ξαντεριάσματα, τι το τρομακτικό έχουν τα video games? Λοιπόν, λοιπόν, θα σας λύσω τις απορίες (και στους τρεις που με διαβάζετε).

Ας το πιάσουμε από την αρχή. Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: αυτοί που τους αρέσουν τα video games και οι ΨΕΥΤΕΣ που λένε πως είναι για παιδιά και άλλες τέτοιες χιπστεριές. ΣΑΣ ΕΞΟΡΙΖΩ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ! Νταξ, υπάρχουν κι αυτοί που απλά δεν έχουν παίξει ποτέ, η γιαγιά μου πχ. Αν δεν είστε υποκριτές ή η γιαγιά μου, ελπίζω να διαβάζετε τα reviews και τα top 10 του  (εγώ είμαι τεμπέλα και κάνω top 5). Πόσο πολύ όμως σας αρέσουν τα βιντεοπαιχνίδια; Μπορείτε να ισχυρισθείτε πως σας αρέσουν μέχρι θανάτου; Γιατί πολλοί μπορούν μπορούσαν. It’s all fun and games until someone loses an eye, λέμε στο χωριό μου. Πάμε λοιπόν να δούμε 5 περιπτώσεις ανθρώπων που έπαιξαν μέχρι τελικής πτώσης…

Berzerk

Το Berzerk είναι ένα shooter arcade που κυκλοφόρησε το 1980 από την Stern Electronics για την κονσόλα Atari και ήταν ευρέως διαδεδομένο στα «ουφάδικα» της εποχής (σας ορκίζομαι δεν τα έχω προλάβει). Ο παίκτης χειρίζεται ένα μικρό πράσινο ανθρωπάκι και κινείται μέσα σε έναν απλό λαβύρινθο σκοτώνοντας ρομποτάκια. Τι μπορεί να πάει λάθος;

Image result for berzerk game

Στις 3 Απριλίου του 1982, ο 18χρονος Peter Bukowski από το Illinois πήγε στο Friar Tuck’s Game Room, ένα arcade κοντά στο σπίτι του, για να παίξει το αγαπημένο του παιχνίδι, το Berzerk. Έπαιζε για αρκετή ώρα προσπαθώντας να περάσει τα high score των υπολοίπων παικτών. Και τα κατάφερε. Έβαλε τα αρχικά του στην οθόνη των scores. Στη συνέχεια έκανε λίγα βήματα απομακρυνόμενος από την κονσόλα και πέθανε επί τόπου. Η νεκροψία έδειξε πως ο φαινομενικά υγιέστατος νεαρός έπασχε από χρόνιο πρόβλημα στην καρδιά που δεν είχε διαγνωστεί ποτέ. Το άγχος του να κάνει καλύτερο score του προκάλεσε ταχυπαλμία και έπαθε ανακοπή. Παρά την λογική εξήγηση, άρχισαν να εξαπλώνονται φήμες πως το Berzerk είναι σατανικό or whatever και σε σκοτώνει, με αποτέλεσμα πολλοί γονείς να ζητούν την απόσυρσή του, πράγμα το οποίο δεν έγινε.

Halo 3

Το Halo 3 κυκλοφόρησε το 2007 από την Bungie για την κονσόλα Xbox 360 και είναι βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου, που είναι η lame μετάφραση του first person shooter. To Halo διαδραματίζεται στο έτος 2552, όπου η ανθρωπότητα βρίσκεται σε πόλεμο με μία εξωγήινη φυλή, τους Covenant. Ο παίκτης χειρίζεται τον Master Chief ή αλλιώς John-117, ο οποίος είναι ο τελευταίος μίας σειράς βιονικών στρατιωτών και πολεμάει κατά των Covenant.

Halo 3 final boxshot.JPG

Στις 20 Οκτωβρίου του 2007 ο 16χρονος Daniel Petric από το Ohio, πυροβόλησε τους γονείς του στο δόξα πατρί, σκοτώνοντας την μητέρα του ακαριαία. Γιατί όμως και τι σχέση έχει με το δημοφιλές παιχνίδι; Ο Daniel πέρναγε τις περισσότερες ώρες της ημέρας του παίζοντας Halo 3, το οποίο είχε αγοράσει κρυφά από τους γονείς του οι οποίοι το θεωρούσαν βίαιο και δεν του είχαν επιτρέψει να το αποκτήσει. Όπως ήταν φυσικό τον έπιασαν και προκειμένου να τον τιμωρήσουν του πήραν το cd του παιχνιδιού. Το πρόβλημα είναι πως αντί να το σπάσουν ή να το πετάξουν ή δεν ξέρω τι άλλο, το τοποθέτησαν στο χρηματοκιβώτιο του σπιτιού, δίπλα στο όπλο που είχαν για λόγους ασφαλείας. Ο Daniel  κατάφερε να το ανοίξει για να πάρει το παιχνίδι πίσω και αποφάσισε να πάρει και το όπλο. Στη συνέχεια πήγε στο σαλόνι όπου βρισκόντουσαν οι γονείς του και τους είπε να κλείσουν τα μάτια, γιατί είχε μια έκπληξη γι’ αυτούς… Η μητέρα του εξέπνευσε επιτόπου, ενώ ο πατέρας του επέζησε, για να μάθει πως ο γιος του είχε ισχυριστεί πως εκείνος σκότωσε την γυναίκα του και στη συνέχεια πήγε να αυτοκτονήσει. Ο Daniel καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκισης.

World Of Warcraft

Το World of Warcraft (ή αλλιώς WoW) είναι MMORPG που σχεδιάστηκε από την Blizzard Entertainment και κυκλοφόρησε στις 23 Νοεμβρίου του 2004. Πρόκειται για το πιο δημοφιλές MMORPG σύμφωνα με το βιβλίο Guinness, έχοντας περισσότερους από 12 εκατομμύρια συνδρομητές.  Διαδραματίζεται στο σύμπαν μεσαιωνικής φαντασίας του Warcraft, το Azeroth και ο παίκτης καλείται να επιλέξει χαρακτήρα ο οποίος θα ανήκει σε μία από τις δύο αντίπαλες παρατάξεις (τα λεγόμενα factions), την Horde ή την Αlliance.

Image result for world of warcraft

Οι περισσότεροι συνδρομητές του WoW παίζουν φανατικά και αφιερώνουν πολλές ώρες στο παιχνίδι καθώς απαιτεί στρατηγική σκέψη και συγκέντρωση. Ποια είναι όμως τα όρια του εθισμού; Ο 13χρονος Xao Ye από την Κίνα έπαιζε τόσο συχνά που δεν μπορούσε να κρατηθεί για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα μακριά από το αγαπημένο του video game. Όσο και αν προσπάθησαν οι γονείς του να τον βοηθήσουν εκείνος τους έλεγε πως δεν μπορούσε πλέον να ελέγξει τον εαυτό του και πως είχε χάσει κάθε ελπίδα. Ο εθισμός του είχε τραγικό αντίκτυπο στη ζωή του καθώς περνούσε ολόκληρες ημέρες σε internet cafe, συνήθως χωρίς καν να τρώει (δεν ξέρω πόσο προσπάθησαν οι γονείς του να τον βοηθήσουν, ποιος αφήνει ένα 13χρονο εκτός σπιτιού για μέρες;) . Ο Xao αποφάσισε πως δεν μπορούσε να αντέξει άλλο και πήδηξε από τον 24ο όροφο ενός κτηρίου, πεθαίνοντας επιτόπου (προφανώς). Άφησε πίσω του ένα τρομακτικό σημείωμα, γραμμένο ουσιαστικά όχι από τον ίδιο αλλά από τον χαρακτήρα του στο παιχνίδι.

Starcraft

Το Starcraft είναι ένα παιχνίδι στρατιωτικής επιστημονικής φαντασίας της Blizzard Entertainment που κυκλοφόρησε το 1998. Διαδραματίζεται στις αρχές του 26ου αιώνα και παρακολουθεί την μάχη τεσσάρων φυλών, των Terrans, των Zerg, των Protoss και των Xel’Naga  για γαλαξιακή κυριαρχία.

Related image

Ο Lee Seung Seop από τη Νότια Κορέα πήγε σε ένα internet cafe για να παίξει το αγαπημένο του παιχνίδι το Starcraft, στις 3 Αυγούστου του 2005. Το παιχνίδι του διήρκεσε 50 ώρες, κατά τις οποίες δεν έφαγε και δεν ήπιε τίποτα. Στις 5 Αυγούστου, ένας φίλος του τον βρήκε στο cafe και τον έβαλε να υποσχεθεί πως θα γυρίσει στο σπίτι του. Με το που σηκώθηκε όμως κατέρρευσε επιτόπου.  Διακομίστηκε στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του από εξάντληση και αφυδάτωση. Σύμφωνα με τους κοντινούς του ανθρώπους, ο Lee ήταν εθισμένος στο Starcraft σε τέτοιο βαθμό που είχε καταστρέψει την κοινωνική του ζωή και είχε απολυθεί από τη δουλειά του καθώς αργούσε συνέχεια να πάει επειδή έπαιζε όλο το βράδυ. Η τραγική αυτή ιστορία έγινε γνωστή παγκοσμίως και ήταν ο λόγος που ο εθισμός στα video games έλαβε την προσοχή που έπρεπε στη Νότια Κορέα.

(Σημείωση: Στην έρευνά μου για να γράψω το άρθρο συνάντησα πολλά περιστατικά – περισσότερα απ’ όσα θα ήθελα – ανθρώπων που πέθαναν από εξάντληση επειδή έπαιζαν για ώρες μέρες και εβδομάδες, ωστόσο, για να μην γράφω το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά επέλεξα να αναφέρω μόνο αυτό.)

Legend of Mir III

Το Legend of Mir είναι ένα MMORPG βασισμένο σε έναν αρχαίο ανατολίτικο κόσμο όπου μεγάλοι πολεμιστές, σκοτεινοί μάγοι και ισχυροί ταοϊστές (?) παλεύουν για να απαλλαγούν από τα πλάσματα που κυριαρχούν στις τεράστιες εκτάσεις του Mir. Στο Legend of Mir μπορείς να είσαι ισχυρός πολεμιστής και να αναπτύξεις την ικανότητά σου στη μάχη, ένας μάγος με τη δύναμη να κάψεις όλη τη γη ή ένας ταοϊστής εμπλουτισμένος με εσωτερικές πνευματικές δυνάμεις.

Image result for Legend of Mir III

Τον Μάρτιο του 2005 ο Qiu Chengwei, 41 ετών από την Κίνα, απέκτησε στο παιχνίδι ένα πολύ σπάνιο και δυνατό όπλο, το Dragon Saber. Κάποια στιγμή το δάνεισε στον φίλο του, Zhu Caoyuan, για να το δοκιμάσει. Ο 26χρονος Zhu όμως το είδε ως ευκαιρία για εύκολο χρήμα και πούλησε το Dragon Saber σε έναν άλλο παίκτη για 871$. Αληθινά λεφτά, όχι στο παιχνίδι (ΓΙΑΤΙ να ξοδέψεις τόσα λεφτά για ένα online όπλο?). Ο Qiu εξοργίστηκε όταν το έμαθε και πήγε στο αστυνομικό τμήμα της Shanghai προκειμένου να καταγγείλει την κλοπή, μόνο για να μάθει πως δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα, καθώς δεν υπήρχε νόμος που να προστατεύει την ιδιοκτησία σε online παιχνίδια. Αποφασισμένος να πάρει εκδίκηση, διέρρηξε το σπίτι του Zhu, την ώρα που αυτός κοιμόταν. Όταν τον αντιλήφθηκε του είπε πως θα του δώσει τα χρήματα από την συναλλαγή αλλά ο Qiu δεν ενδιαφερόταν για τα λεφτά πλέον. Μαχαίρωσε τον Zhu μέχρι θανάτου και δύο ώρες αργότερα παραδόθηκε στις αρχές. Καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά επειδή η θανατική ποινή δεν εφαρμόζεται πλέον, αυτό σημαίνει πως θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής του στη φυλακή…

Αυτά λοιπόν και για σήμερα. Φυσικά υπάρχουν και άλλα περιστατικά (όπως ο πατέρας που σκότωσε την κόρη του επειδή έβγαλε κατά λάθος το xbox από την πρίζα) που θα μου έπαιρνε δέκα άρθρα να αναλύσω.  Μέχρι την επόμενη φορά, προσπαθήστε να μην πεθάνετε μέσα σε κάποιο internet cafe και να μην σκοτώσετε τους συμπαίκτες σας πάνω στα νεύρα σας.

Image result for game over

Εγχειρίδιο κανόνων συμπεριφοράς σε εξωτερικό χώρο

Γεια σας. (Αυτό ήταν, παραιτήθηκα από την αναζήτηση intro)

Σήμερα θα μάθετε κάτι για εμένα, κάτι που όσοι με ξέρουν για πάνω από 2 ώρες έχουν διαπιστώσει με τον άσχημο τρόπο. Έχω πάρα πολλά νεύρα. Νευριάζω με την παραμικρή μαλακία. Μπορεί να νευριάσω επειδή μου ήρθε μήνυμα χωρίς σημεία στίξης, μπορεί να νευριάσω επειδή έχει ζέστη, ή επειδή έχει κρύο, μπορεί να νευριάσω επειδή άκουσα κάποια ηλίθια λέξη όπως πλιγούρι ή γνέφω, μπορεί να νευριάσω επειδή κάποιος με πήρε τηλέφωνο, ή ακόμα χειρότερα ΔΕΝ ΜΕ ΠΗΡΕ (τηλέφωνο). You get the concept. Αυτό όμως που με βγάζει έξω από τα ρούχα μου είναι το ότι όταν βρίσκομαι σε χώρο με κόσμο (ίου) αγνοούν ΌΛΟΙ τους βασικούς κανόνες που πρέπει να ακολουθούν για να συμβιώσουν αρμονικά με τους γύρω τους. Έτσι αποφάσισα να σας τους γράψω. Θα γράψω από 5 σε κάθε χώρο και μπορεί να ακολουθήσει και δεύτερο άρθρο, αν κριθεί απαραίτητο.  Και θα μου πείτε, δεν ξεφεύγεις λίγο από την θεματολογία σου; ΌΧΙ. Γιατί κι αυτό τρομακτικό είναι. Είναι τρομακτικό το ΠΟΣΟ γαϊδούρια είστε.

Image result for hades disney gif

ΜΜΜ (Μέσα Μυρωδάτης Μασχάλης) Ναι, τώρα η Δανάη θα πει πόσο την εκνευρίζουν τα μέσα. Χιούμορ 2018, yeah.

  1. Αποσμητικό. Δεν χρειάζεται να επεκταθώ παραπάνω νομίζω.Image result for γεμάτο τρένο
  2. Αν πας να ανέβεις πριν κατέβω, έχω δικαίωμα να σε χτυπήσω με taser. Βασικά είσαι τόσο ηλίθιος που δεν μπορείς να καταλάβεις πως θα είναι πολύ πιο άνετα για εσένα αν κατέβω, περισσότερος χώρος, τι πάει λάθος μαζί σου;
  3. ΚΑΝΕΙΣ δεν θέλει να ακούσει την μουσική σου, γι’ αυτό υπάρχουν headphones. Μην με αναγκάσεις να πετάξω το κινητό σου από το παράθυρο. Βασικά γιατί να πετάξω το κινητό; Μπορώ να το πουλήσω. ΕΣΕΝΑ θα πετάξω.
  4. Αυτός ο κανόνας ισχύει σε σχετικά άδεια μέσα (ΧΑΧΑΧΑ). Αν έχεις επιλογή να κάτσεις κάπου μόνος σου, απαγορεύεται, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΛΕΩ, να κάτσεις δίπλα μου. Δεν πρόκειται να σου μιλήσω, αν αισθάνεσαι μόνος και δεν θέλω να σε μυρίζω.
  5. Αν πρέπει να κάτσεις δίπλα μου, έτσι και τολμήσεις να με ακουμπήσεις με οποιοδήποτε μέλος του σώματός σου να ξέρεις πως θα φωνάξω «ΑΗΔΙΑΑΑΑΑ» και θα σε χτυπήσω. Άσχημα.

Κατάστημα (Super Market, κατάστημα ρούχων, Jumbo κτλ)

  1. Μη με ρωτάς σε ποιο ράφι/ διάδρομο είναι το τάδε προϊόν. Βλέπεις να φοράω ταμπελάκι; Όχι. Μην με ενοχλείς, δεν με νοιάζει αν θα μείνεις χωρίς μακαρόνια.
  2. Μην πιάνεις κουβέντα με τον/την ταμία στην ουρά. Δεν με νοιάζει τι κάνουν τα παιδιά σου κ τα εγγόνια σου. Θέλω να πληρώσω και να φύγω όσο το δυνατόν πιο μακριά σου.
  3. Μην ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ να μου πάρεις τη σειρά. Θα φας suplex και θα βρεθείς στο τέλος της ουράς. Χωρίς τίτλοΑν έχεις ΜΟΝΟ ένα πράγμα κ εγώ έχω περισσότερα από 5, μπορείς να με ρωτήσεις αν σε αφήνω να περάσεις. Δεν θα σε αφήσω, αλλά μπορείς να με ρωτήσεις.
  4. Πας στο ταμείο με ντομάτες, κρεμμυδάκια, κολοκύθια, μπανάνες κ άλλα πράγματα που θα βάλεις στον κώλο σου το βράδυ, αλλά δεν τα έχεις ζυγίσει γιατί σου φάνηκε πολύ mainstream κ φυσικά δεν είσαι κοινός θνητός για να ζυγίσεις τα λαχανικά σου. Σε αυτή την περίπτωση τα ΑΦΗΝΕΙΣ, πληρώνεις τα υπόλοιπα, παίρνεις τα λαχανικά σου κ περιμένεις ξανά στο τέλος της ουράς. Δεν θα περιμένω εγώ να πας να τα ζυγίσεις και να ξαναέρθεις.
  5. Είσαι πίσω μου στην ουρά για το ταμείο. Όσο κοντά μου και να έρθεις, ακόμα και να με πάρεις αγκαλιά και τραγουδήσεις «κουμπαγιά μάι λόρντ, κουμπαγιά» η ουρά δεν πρόκειται να πάει πιο γρήγορα. Επίσης στα δικαιώματά μου, ισχύει ο κανόνας 5 των ΜΜΜ.

Δημόσια τουαλέτα (Καφετέρια, θέατρο κτλ) *Αυτά ισχύουν για γυναικείες τουαλέτες, έχω διαπιστώσει πως οι άντρες είναι λιγότερο στρουγκανόβλαχοι σε αυτές τις περιπτώσεις.

  1. Δεν πρόκειται να κρατήσω την τσάντα σου για να πας να χέσεις. Δεν σε ξέρω. Αν μου την αφήσεις θα την πάρω και θα φύγω.
  2. Όταν περιμένω να πλύνω τα χέρια μου σταμάτα να βάφεσαι και φύγε από τη μέση, αλλιώς θα τα σκουπίσω στη μούρη σου.
  3. Αν έχει ουρά για την τουαλέτα ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΙΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΥΒΕΝΤΑ. Προτιμώ να συζητήσω με αυτό που θα αφήσω στη λεκάνη, παρά μ’ εσένα. Επίσης ένα extra hate στην ερώτηση «Περιμένετε για τουαλέτα;» Όχι, δεν περνάει μετρό από εδώ;;;;
  4. Υπάρχει ένα αντικείμενο που λέγεται «πιγκάλ». Είναι φίλος σου. Χρησιμοποίησέ το. Αν έχεις πάει για χοντρό, φρόντισε να μην αφήσεις ΚΑΝΕΝΑ ίχνος του τι έκανες εκεί μέσα. Άσε μας να πιστεύουμε πως χέζεις ουράνιο τόξο με άρωμα λουλουδιών και αγάπης. Το ίδιο ισχύει και για τις δύσκολες μέρες του μήνα. Αν δεν θες να κάνω το κεφάλι σου βουρτσάκι τουαλέτας, κάνε πως δεν ήσουν εκεί ΠΟΤΕ. Image result for πιγκάλ αστείο
  5. Αυτός ο κανόνας ισχύει για την χρήση του WC κατά τη διάρκεια διαλείμματος παράστασης σε θέατρο, σινεμά κτλ. Κατά πάσα πιθανότητα η ουρά που θα έχει δημιουργηθεί θα έχει το μήκος του Αμαζονίου. Επομένως ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΧΕΣΕΙΣ. Αν πρέπει σώνει και ντε, μην πας στις τουαλέτες. Βγες έξω από το θέατρο και άστα δίπλα στον κοκάκια άστεγο. Στην τουαλέτα κάνεις τα εξής: κατούρημα, σκούπισμα, καζανάκι, χέρια και έφυγες όσο πιο γρήγορα μπορείς. Δεν θα χάσω τη μισή παράσταση επειδή σου ήρθε να φας μπουρίτο πριν πας στο θέατρο.

Κινηματογράφος 

  1. Από τη στιγμή που θα αρχίσει η ταινία ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ να μιλήσεις ή να κάνεις οποιονδήποτε ήχο. Δεν θα σου κάνω «Σσς», δεν είμαι βιβλιοθηκάριος. Θα σε βρω και θα σε λούσω με την πανάκριβη, νερωμένη coca cola μου. Αυτό ισχύει και για όποιον έχει έρθει μαζί μου στην ταινία. Αν ήθελες να μιλήσουμε, να μου έλεγες να πάμε για καφέ. Εσύ, επειδή πρόδωσες την εμπιστοσύνη μου, θα φας και κλοτσιά στο καλάμι. Related image
  2. Θα κάτσω στη θέση που αναγράφεται στο εισιτήριό μου. Αν σε βρω να κάθεσαι στη θέση μου, θα κάτσω πάνω σου. Για όλη την ταινία. Δεν με νοιάζει αν είναι άδεια η αίθουσα. Μαλάκα, που νομίζεις πως είσαι έξυπνος.
  3. Μην παίρνετε τα παιδιά σας στο cinema. Σοβαρά. Ποτέ. Το μούλικό σου να δει την ταινία στο σπίτι, στο gamato στο dvd. Όχι, ούτε κινούμενα σχέδια επιτρέπεται να δει. Γιατί θα ουρλιάξει, θα κλάψει, θα μιλήσει ή θα κλάσει κατά τη διάρκεια της ταινίας και θα του φάω το συκώτι μπροστά σου. Εγώ θα πάω φυλακή κι εσύ δεν θα αντέξεις τον πόνο και θα αυτοκτονήσεις. Γιατί να χαλάμε έτσι τις καρδιές μας;
  4. Μην φέρνεις δικό σου φαγητό/αναψυκτικό. Νομίζεις πως είσαι έξυπνος ρε βλάχε; Μάθε να υπακούς κανόνες. Ναι, είναι ακριβά. Αν δεν θες να ξοδέψεις λεφτά, τότε βγαλ’ την χωρίς coca cola για δύο ώρες. Θα ζήσεις. Ηλίθιε.
  5. Την επόμενη φορά που κάποιος θα βάλει το αναψυκτικό του στη θήκη μου μόλις σηκώσω το δικό μου, θα ανατινάξω όλη την αίθουσα. Κι εμένα μαζί, δεν με νοιάζει. Υπάρχει κι άλλη θηκούλα, στην άλλη πλευρά του καθίσματός σου ρε γαμημένε.

Αυτοί ήταν οι κανόνες για σήμερα. Μπορεί να υπάρξει και δεύτερο μέρος, μπορεί και όχι. Διάολε, μπορεί να εξοργιστώ τόσο που να υπάρξει και τρίτο. Θα σας αφήσω με έναν κανόνα που ισχύει για όλες τις τοποθεσίες που αναφέρθηκαν πιο πάνω αλλά και για όλους τους δημόσιους χώρους. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να φοράτε σαγιονάρα δίχαλο σε εξωτερικό χώρο. Θέλω να σας κόψω τα σιχαμερά, τριχωτά δάχτυλα που έχουν ακουμπήσει όλη τη μπόχα του δρόμου και να σας βάλω να τα φάτε. Αλλά δεν μπορώ γιατί θα πρέπει να σας πλησιάσω. Και μυρίζετε ποδαρίλα και κακής ποιότητας πλαστικό και ΨΟΦΗΣΤΕ. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1111!!!!!!!!!ΕΝΑΕΝΑ!!!!!1!!!!!!!!!!!ΕΝΑ

Image result for σαγιονάρα αηδία

Συνέντευξη: Άγγελος Σπηλιόπουλος

Καλησπέρα Δεσποσύνες και Ιππότες!

NothingIsColderDanai εδώ, με μία ακόμα συνέντευξη από τον καλύτερο onelinerά… της αγοράς; Αν τα λογοπαίγνια και τα σύντομα αστεία είναι your thing, μην ψάξετε παραπέρα. Είχα την τύχη να τον δω επί το έργον (παράσταση εννοώ, σκάστε) και γέλασα τόσο που έφτυσα την μπύρα μου (ΚΑΙ Η ΜΠΥΡΑ ΕΙΝΑΙ ΙΕΡΗ GODDAMMIT). Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα πως σε περίπτωση που δεν τον ξέρετε (shame) πρέπει να σας τον γνωρίσω. Οκ, σταματάω, καταλάβατε το concept.

Without further ado… Άγγελος Σπηλιόπουλος!


NothingIsColderDanai: Καλησπέρα Άγγελε! Κατ’ αρχάς να σε ευχαριστήσω τόσο προσωπικά όσο κ εκ μέρους του blog!

Άγγελος: Εγώ ευχαριστώ!

NothingIsColderDanai: H πρώτη ερώτηση είναι: Πως αποφάσισες να ασχοληθείς με το stand up?

Άγγελος: Είχα παρατήσει την σχολή μου, την Νομική και δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο για καιρό. Μου άρεσαν πολύ οι κωμωδίες και έβλεπα και stand up, κυρίως ξένο στο youtube. Ε και τον Μάρτιο του 13 είπα σε ένα χρόνο να έχω κάνει μια παράσταση. Τελικά τον Νοέμβριο γράφτηκα σε ένα σεμινάριο του Γιώργου Χατζηπαύλου και όταν τελείωσε κάναμε παράσταση αποφοίτησης που ήταν και η πρώτη μου παράσταση.

NothingIsColderDanai: Ήταν έμφυτη η φάση με τα one liners? Δηλαδή έκανες λογοπαίγνια κτλ από παλιά ή ήταν κάτι το οποίο προέκυψε μετά;

Άγγελος: Προέκυψε στην πορεία. Στην αρχή έκανα αυτό που σου λένε πάντα όταν ξεκινάς το stand up. Μιλούσα για τον εαυτό μου κυρίως. Μέσα στον πρώτο χρόνο όμως είδα ότι στα μικρά αστεία ήμουν πολύ καλύτερος και έτσι επικεντρώθηκα σε αυτά. Πέρασε πολύ καιρός όμως για να αρχίσω να μάθω να γράφω αξιοπρεπή μικρά αστεία.

NothingIsColderDanai: Ποιο είναι το πιο άκυρο πράγμα που σου έχει συμβεί κατά τη διάρκεια παράστασης;

Άγγελος: Πολύ πρόσφατα άρχισε να βρέχει, αλλά ψιλόβροχο. Οπότε δεν ήμασταν σίγουροι αν πρέπει να διακοπεί το gig. έτσι έκατσα για κανα 5λεπτο να σχολιάζω την κατάσταση και περνούσαμε ωραία με το κοινό. Μετά άρχισε να βρέχει κανονικά και πήγαμε σπίτια μας

NothingIsColderDanai: Και το πιο άκυρο interaction με fan?

Άγγελος: Επειδή έχω ένα running joke με τα σκυλιά στην Παιανία ένας κύριος στην Κόρινθο με ρωτούσε επίμονα αν έφαγα «δάγκα». Εγώ εκείνη την ώρα δεν καταλάβαινα τι είναι το «δάγκα» και περάσαμε φίνα για αρκετή ώρα.

NothingIsColderDanai: Αχαχαχα! Λοιπόν, Ποιο είναι το πιο καμένο αστείο σου;

Άγγελος: Δυσκολεύομαι να λέω αστεία μου εκτός παράστασης γιατί τα παίρνει κόσμος και τα βάζει στα social media του χωρίς credit αλλά έτσι κι αλλιώς αυτό που θα πω μου το έχουν κατακλέψει. Είναι το: Η μάνα μου έλυνε σταυρόλεξο, μου λέει «το 3 οριζοντίως;» της λέω «ωμέγα».

NothingIsColderDanai: Α αυτό το είχες πει νομίζω και στην παράσταση εδώ και έκλαψα λίγο. Όπως και να’ χει, τελευταία ερώτηση. ΜΕ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;

Άγγελος: Χαχαχαχα

NothingIsColderDanai: Όχι, αστειεύομαι, δεν υπάρχει τελευταία ερώτηση. Θα ήθελα να σ’ ευχαριστήσω γι’ ακόμα μια φορά κι ελπίζω να κάνεις σύντομα παράσταση!

Άγγελος: Εγώ ευχαριστω! Και ναι, έχω αρκετές στο άμεσο μέλλον!

THE END

(Το παρακάτω να διαβαστεί με βαθιά βραχνή φωνή)

Θέλετε να μάθετε ημερομηνίες για τις παραστάσεις του Άγγελου Σπηλιόπουλου; Θέλετε να διαβάσετε λογοπαίγνια που θα σας κάψουν το μυαλό; Αν ναι, τότε like, follow και ότι άλλο κάνουν, σε αυτές τις σελίδες!

ΤΩΡΑ.

https://www.facebook.com/AngelosSpiliopoulos/

https://www.instagram.com/angelosspiliopoulos/

Συνέντευξη: Αριστοτέλης Ρήγας

Λοιπόν.

Σταματήστε ό,τι κάνετε. Έχουμε συνέντευξη. Όχι από κάποιον δολοφόνο, όπως θα περιμένατε από εμένα, αλλά από έναν τύπο με «φονικά» αστεία (σε αντίθεση με τα δικά μου που θέλουν λίγη δουλίτσα). Πάμε. Συναντήθηκα με τον Αριστοτέλη Ρήγα, ο οποίος δέχτηκε να απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις (χωρίς καν να ασκηθεί κάποιου είδους βία). Ποιος είναι ο Αριστοτέλης Ρήγας; Αν δεν ξέρετε, φύγετε. Από το blog, από τη χώρα, από τη ζωή μου, γενικά φύγετε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΧΤΟΥΝΓΚ

Ακολουθεί συνέντευξη με κακά αστεία και άκυρες ερωτήσεις γιατί δεν τις είχα σκεφτεί από πριν, έχει καλές απαντήσεις όμως (ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΗ: Όπως θα ξέρετε, η οργάνωση, το σωστό πλάνο και η άρτια εφαρμογή του είναι βασικά μας προτερήματα σ’ αυτή τη σελίδα).

NothingIsColderDanai: Αριστοτέλη, συμφώνησες να σου κάνω κάποιες ερωτήσεις. Το θέμα είναι πως δεν τις έχω σκεφτεί πολύ καλά οπότε… Θα δούμε πως θα πάει. Η μόνη σίγουρη είναι το κλισέ: πες μου ένα άθλιο λογοπαίγνιο.

Αριστοτέλης: Να σου πω ότι… δεν μου αρέσουν τα ζωύφια, με προβληματίζουν έντομα…

NothingIsColderDanai: (Αμήχανη σιωπή) Ναι… Λοιπόν, με εξαίρεση αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή, πιο είναι το πιο awkward interaction που είχες ποτέ με θαυμαστή;

Αριστοτέλης: Είχα μια παράσταση σε ένα μαγαζί στα Γιάννενα, τον Φεβρουάριο του ’17. Τελειώνει η παράσταση και μετά βγαίνω έξω και με βρίσκει ένας τύπος και μου λέει «Ρε συ! Είμαι τεράστιος fan της Διπλής Πανσελήνου! Πότε θα παίξεις κι εδώ;» και μόλις είχε τελειώσει η παράσταση…

NothingIsColderDanai: Λάθος, όλο λάθος!

Αριστοτέλης: Μου είχε συμβεί μια φορά επίσης σε μια παράσταση να είναι δύο παιδιά που καθόντουσαν στο μπαρ και τους είπα να έρθουν πιο κοντά για την παράσταση. Μου λένε «εμείς ήρθαμε εδώ να πούμε τα δικά μας». Λέω, εντάξει, δώστε μου μια ευκαιρία ρε παιδί μου, μήπως σας πιάσω, μήπως επικοινωνήσουμε. Έρχονται λοιπόν και κάθονται κάπου μπροστά. Μετά από κάθε αστείο δικό μου, αυτοί σχολίαζαν και γελούσαν πολύ αργότερα, με χρονοκαθυστέρηση. Είχα το επόμενο αστείο στη μέση κι αυτοί γελούσαν με το προηγούμενο. Μετά γελούσαν με πράγματα που έλεγαν ο ένας στον άλλο και στο τέλος άρχισαν να μου μιλάνε στα αρβανίτικα. Δεν μπορούσα να τους απαντήσω σε κάτι. (γελάει)

NothingIsColderDanai: (γέλια)

Αριστοτέλης: Σε φάση… έχεις δίκιο… ίσως… δεν κατάλαβα…

NothingIsColderDanai: Η επόμενη ερώτηση είναι: πότε κατάλαβες ότι έχεις πρόβλημα; Ήσουν έτσι από μικρός;

Αριστοτέλης: Το πρόβλημα το έχω πολλά χρόνια, πριν ασχοληθώ με το stand up. Είναι πραγματική ιστορία αυτή. Έκανα μια επέμβαση, είχα βγάλει τις αμυγδαλές μου. Πριν μπω στο χειρουργείο, έρχονται ο ειδικευόμενος, ο νέος και ο ειδικός, ο επιμελητής του. Λέει λοιπόν ο παλιός στον μικρότερο «όταν ξυπνήσει να του απευθυνθείς με το όνομά του, για να δεις αν έχει τις αισθήσεις του κτλ» και λέει ο ειδικευόμενος «θα απαντήσει εκτός αν είναι βλάκας». Μου λέει ο ειδικός «Πως σε λένε», του λέω «Αριστοτέλη». Ενθουσιάζεται αυτός, αδικαιολόγητα, μου λέει «Ααα Αριστοτέλη, ξέρεις τι σημαίνει αυτό;» Του λέω «Ναι, πως βασικά αν με πεις Βαγγέλη δεν θα απαντήσω». Και λέει ο μικρός «Βασικά μου φαίνεται λίγο βλάκας…». (γελάει) Δηλαδή όταν είναι να μπεις στο χειρουργείο και λες μαλακίες στον άνθρωπο που θα σε χειρουργήσει, δεν έχεις απλά πρόβλημα, ρισκάρεις τη ζωή σου. Δεν ξέρεις ο άλλος πως θα το πάρει. Έχω λοιπόν πει αστείο που έχει βάλει τη ζωή μου σε κίνδυνο.

NothingIsColderDanai: (έχει δακρύσει από τα γέλια) Οκ, η τελευταία ερώτηση που θέλω να σου κάνω, αφορά όλα τα παιδιά που γράφουν στον Νάνο και διαβάζουν στον Νάνο, επειδή αγαπάμε τα λογοπαίγνια και οι περισσότεροι έχουμε το «μικρόβιο» να πετάμε συνέχεια λογοπαίγνια. Τι θα έλεγες σε έναν νέο άνθρωπο που έχει το ίδιο πρόβλημα μ’ εσένα; Θα προσπαθούσες να τον σταματήσεις όσο είναι ακόμα νωρίς;

Αριστοτέλης: Κοίτα, ο ορατός κίνδυνος είναι αυτό που αντιμετωπίζουν κάθε μέρα αυτοί οι άνθρωποι, αντιμετωπίζουν ρατσισμό, αντιμετωπίζουν τρομερό bullying, και αν με κάποιο τρόπο μπορούσε κάποιος να σταματήσει να το κάνει αυτό, θα είχε μια σαφή βελτίωση στην κοινωνική του ζωή. Αλλά ξέρω πως δεν θα συμβεί αυτό, δεν σταματάει. Τα λογοπαίγνια είναι γονίδιο ρε παιδί μου, δεν αλλάζει αυτό το πράγμα, δεν γίνεται να το αρνηθείς. Και αυτό το πράγμα που κάνω εγώ εδώ είναι να βοηθώ αυτούς τους ανθρώπους που είναι έτσι, να το αγκαλιάσουν, να το αποδεχτούν. Να πούνε «Ξέρεις κάτι; Εγώ λέω λογοπαίγνια!». Και θα ήθελα και κάποια στιγμή να γίνει ένα «λογοπαίγνιο pride» Να βγούμε όλοι στο δρόμο και να πούμε ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ, να βγούμε όλοι στο Σύνταγμα και να λέμε λογοπαίγνια.

NothingIsColderDanai: Μίλησες στην ψυχή μου.

Αριστοτέλης: Αυτό θέλω να κάνω!

(Εδώ να σημειώσω πως την ώρα που απάντησε αυτή την ερώτηση δεν γελούσε, ήταν 100% σοβαρός, σε περίπτωση που χρειαζόσασταν έναν ακόμα λόγο να τον αγαπήσετε)

NothingIsColderDanai: Αριστοτέλη, σ’ ευχαριστώ προσωπικά όσο κι εκ μέρους του blog. Ζητάω συγγνώμη για την άθλια συνέντευξη και για τα άθλια αστεία που σου είπα πριν.

Αριστοτέλης: Μην ζητάς συγγνώμη, αγκάλιασε το πρόβλημά σου!

THE END

Πρέπει να πω πως ντράπηκα πάρα πολύ να του ζητήσω φωτογραφία, οπότε το άρθρο είναι ΣΚΕΤΟ. Η «συνέντευξη» έλαβε χώρα στο Rusty Minds, Ρούμπου 9 Άνω Πατήσια (ξεδιάντροπη διαφήμιση) όπου θα εμφανιστεί ο Αριστοτέλης Ρήγας μαζί με τον Άγγελο Σπηλιόπουλο το Σάββατο 5/5 στις 21:30. Αφήνω από κάτω το event (Κι άλλη ξεδιάντροπη διαφήμιση).

https://www.facebook.com/events/2071980346378894/

Φωτογραφία του χρήστη Rusty Minds.