Σκέψεις πάνω στο «Εικοσάλεπτο» του Bloody Hawk

 

600x600bf

Απέχουμε καιρό. Και γι αυτό φταίει κυρίως το κωλοκαλόκαιρο που λίγο με τις δουλειές, λίγο με τις ζέστες, λίγο που μου κάηκε ένας σκληρός και έχασα κάτι podcasts που ήταν να ανέβουν, ο Νάνος σε όλες του τις εκφάνσεις ήταν ολίγον τι αδρανής. But fall is upon us, και βγήκαν τόσες δουλειές το τελευταίο εικοσαήμερο που δε μπορούσα παρά να επιστρέψω.

Μια από αυτές ήταν και το 1€ του Bloody Hawk. Δεν έχω προλάβει ακόμα να ακούσω το δίσκο στο σύνολο του, όμως άκουσα (και μάλιστα κατ’ επανάληψη) ένα τραγούδι. Το «Εικοσάλεπτο». Γιατί? Γιατί συμπαθώ αρκετά τον καλλιτέχνη. Ο προηγούμενος του δίσκος ήταν στη λίστα μου με τους καλύτερους της χρονιάς του. Αλλά κυρίως γιατί έγινε ντόρος. #1 στις Τάσεις. Πήρε hype, τόσο, που διάβασα μέχρι και πως είναι ένα από τα καλύτερα ή ίσως και το καλύτερο ελληνικό storytelling track, και απλά ήθελα να δω αν στέκει κάτι τέτοιο σαν claim.

Ε, και στέκει, και δεν στέκει. Στα θετικά του κομματιού, έχει «καλό» μήνυμα και σίγουρα καλή πρόθεση, ενώ αδιαμφισβήτητα θέλει ταλέντο να γράψεις στόρυ για ένα τόσο βαρετό κόνσεπτ έτσι αβίαστα. Και ναι όταν το concept σου συνοψίζεται ως «μου ζήτησαν ψιλά, τα έδωσα σπασμένος, μου είπαν ευχαριστώ, ένιωσα μαλάκας» δε μιλάμε και ακριβώς για θεματολογία που εκτοξεύει την αδρεναλίνη στα ύψη. Το πάει καλά βέβαια και σου διατηρεί το ενδιαφέρον μέχρι την κλιμάκωση του κομματιού όπου και το απογειώνει. Αλλά…

Αλλά δε σταματά να είναι βαρετό αποτέλεσμα, exactly cause of the boring premise. Βέβαια ακριβώς επειδή καταπιάνεται με ένα τόσο καθημερινό θέμα, καταλήγεις να ακροάζεσαι με ενδιαφέρον. Ταυτίζεσαι με τον Bloody, γιατί ποιος άλλωστε δεν έχει βρεθεί στη θέση του, σωστά? Σερί για την εξεταστική, χρωστάς πολλά, στραβή μέρα, κοίτα το μαλάκα τι θέλει θα τονέ γαμεύσω, ωπ, δεν ήταν μαλάκας τελικά, μήπως είμαι εγώ ο μαλάκας? Basically, μιλάμε για παραλλαγή μιας πανάρχαιας ιστορίας, που ανά τα χρόνια έχει χρησιμοποιηθεί από την Pocahontas μέχρι το Avatar του Cameron. Ο καλός μα παρεξηγημένος άγνωστος που βλέπουμε σαν εχθρό, εμείς οι και καλά πολιτισμένοι. Είναι αυτό, αλλά με ένα ελαφρώς interesting twist και χρονικά τοποθετημένο στο σήμερα ωστέ να διατηρηθεί φρέσκο και προσγειωμένο στην πραγματικότητα. Το πρόβλημα είναι αλλού.

Και όχι δε μιλάω για τη σύγκριση με το «How Much a Dollar Cost» του Lamar. Όχι επειδή δε μπορώ να το κάνω, αλλά επειδή αυτό είναι αμελητέο. Μιλάω για το ΜΗΝΥΜΑ. Γενικά δεν είμαι τέτοιος τύπος, δε με νοιάζει τι «μήνυμα» περνάς στους ακροατές σου από τα κομμάτια σου. I’m a ΖΝ guy, how could I be any different? Αν όμως την βλέπεις μέγας διδάσκαλος της νέας γενιάς και προσπαθείς να την «βελτιώσεις», τότε έχεις όντως ευθύνη να το κάνεις σωστά. Και αυτό είναι το σημείο του κομματιού που όντως το κρατάει πίσω.

Ο Bloody αντιμετωπίζει τον άγνωστο σαν τον κατιμά, το κατακάθι της κοινωνιάς που πάει να τον ψυρίσει, και γι αυτό το λόγο είναι προδιατεθειμένος αρνητικά απέναντί του. Αλλά τελικά δεν είναι και γι αυτό ο γερακίσιος μετανιώνει την όλη συμπεριφορά του. Τι θα γινόταν όμως αν ο άλλος ήταν όντως ο χειρότερος καριόλης της Γης όλης (όχι ο Μήδε, άλλος)? Θα είχε πάλι αυτή την αρνητική αντιμετώπιση? Έστω και αν όντως θέλει το κακό σου, κυριολεκτικά δε νομίζω πως υπάρχει χειρότερη στάση από το να τον υποτιμήσεις. Στην τελική, και πολύ χαζά/απλοϊκά/ηλιθιωδώς διατυπωμένα και το χειρότερο κατακάθι να είναι ο άλλος, αν του δώσεις 1€ έχεις λιγότερες πιθανότητες να μακελέψει μια γιαγιά στο επόμενο στενό για 5€. Αν ήταν ο άγνωστος απλά χρήστης και δεν είχε κάνει ποτέ κακό σε κανένα? Οι ναρκομανείς δεν είναι άνθρωποι, δεν αξίζουν καλής αντιμετώπισης από την κοινωνία? Αν ήταν αλκοολικός? Τζογαδόρος? Πότε σταματά ένας άνθρωπος να είναι άνθρωπος?

Ακόμα και αν ο Bloody δε θα δικαιολογούσε τη στάση του στην πραγματική ζωή (και ελπίζω/πιστεύω πως δε θα το έκανε), αυτό βγαίνει σαν απόρροια του κομματιού του προς τον ακροατή. Και αυτό είναι λάθος μήνυμα. Η καλή πρόθεση, είναι προφανώς εκτιμητέα, αλλά δυστυχώς μόνο τους εαυτούς μας κρίνουμε εκ της προθέσεως. Όλους τους υπόλοιπους από το αποτελέσμα. Και το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που θα έπρεπε. Simple as that.

Οπότε ναι, είναι ένα άρτια δομημένο κομμάτι στο οποίο δυστυχώς ο καλλιτέχνης επέλεξε να ρίξει το βάρος του σε λάθος χαρτί. Καλό storytelling, σίγουρα όχι το καλύτερο, ίσως ούτε καν τοπ 10.

Είδηση ΣΟΚ!!!!!1!!1!!!11: Νάνος αγνοείται

Είδηση ΣΟΚ. Νάνος αγνοείται κατόπιν καταγγελίας συγγενών του.

Το πασίγνωστο Μπλογκ αγνοείται εδώ και πολλές μέρες. Αρκετοί φίλοι διαπίστωσαν την απουσία του, ενώ ξένοι έστησαν σκηνές έξω από τη Βουλή απαιτώντας από τους βουλευτές να φέρουν στη δημοσιότητα το θέμα.

Αστικές φήμες εικάζουν πως εθεάθη τελευταία φορά στις Σπέτσες. Άλλες πάλι λένε πως βρίσκεται σε ένα μικρό σπίτι στη Καλογρέζα. Μερικοί υποψιάζονται πως μπορεί να είναι στα βουνά πίσω από την Κομοτηνή ή σε παραθαλάσσιο μέρος στο Κιάτο.

Σε κάθε περίπτωση εγώ ο ίδιος με προσωπικές μου πηγές ένα μπορώ να σας δηλώσω με σιγουριά.

Το Βlog ippotinane, σας εύχεται καλές γιορτές και σας ευχαριστούμε για τη στήριξη όλα αυτά τα χρόνια.

Η χολή μου. Greg!

Νερό

Το νερό. Πανέμορφο. Πράγμα το οποίο σε καταλαμβάνει. Ναι εννοώ είσαι 70% νερό 100% to remember the name. Μια λέξη με τόσο νόημα. Λες νερό και σκέφτεσαι τη γεύση του. Ναι ρε έχει γεύση. Βέβαια άμα κάτσω και το θέσω λίγο κυριολεκτικά, κάθε φορά που πίνεις νερό πίνεις τον εαυτό σου? Γουυαααααττττ????

Χαίρομαι που το σκέφτηκαν και άλλοι!

Δεν ζούμε χωρίς αυτό. Δεν πίνεις νερό και ξαφνικά δεν ζεις. Τα ζωτικά σου όργανα, ξέρεις σαν αυτό το νεφρό που έδωσες για να πάρεις το σκιν στη Ρίτο που ήθελες τόσο πολύ αλλά μετά από ένα μήνα και κάτι πρόχειρα ράμματα που είχες βγήκε άλλο σκιν και το μετάνιωσες. Ναι για αυτό το πράγμα μέσα σου μιλάω που φιλτράρει το αλκοόλ που πίνεις και λέω αυτό γιατί με ένα νεφρό έμεινες το άλλο το έδωσες για το σκιν, ξέρεις χρειάζεται και νερό για να ζει.

Αλλά άσε τα όργανα. Πιάσε το νόημα. Λες νερό και πολλές φορές σου έρχεται στο μυαλό ποίηση. Η ζωή ρέει σα το νερό και άφησε την να σε πάει εκεί που θέλει. Ταρίφας το νερό. Paladin ταρίφας για την ακρίβεια. Γουστάρει να σε πηγαίνει και εσύ να το ακολουθείς γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.

Και σε θρησκευτικό περιεχόμενο υπάρχει. Χόλι Γουότερ. Αν και τώρα που το σκέφτομαι αυτό θα μπορούσε να είναι ξάδερφος του Roger. Και όχι Rabbit.

Ωραία όλα αυτά. ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΘΈΛΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΑΜΗΜΕΝΕΣ ΠΛΑΚΕΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΒΡΕΧΕΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΊΝΟΜΑΙ ΣΚΑΤΑ!!!!

Τα γνωστά. Greg, χολή, γειαααα!!!!

Halloween. (Ναι, μόνο αυτό).

Να σημειωθεί πως το παρόν άρθρο έχει γραφτεί από τον Ιούνιο. (Σημείωση αρχισυντάκτη: OY WAS THAT A DISS?)

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ Ο,ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΕΧΟΥΜΕ TRAILER. ΑΙ ΡΗΠΗΤ. ΕΧΟΥΜΕ TRAILER. ΔΙΣ ΙΖ ΝΟΤ Α ΝΤΡΙΛ.

Λοιπόοοον. Όταν κάποιος ακούει για horror films είναι κάποιοι χαρακτήρες που του σκάνε στο μυαλό επιτόπου. Freddy Krueger, Michael Myers, Jason Vorrhees, Pinhead, Leatherface. Και εντάξει, πολλοί άλλοι. Τι κοινό όμως έχουν όλοι αυτοί που ανέφερα πιο πάνω; Πολλά, εξαντλητικά και κακής ποιότητας sequels. Τόσο πολλά που δεν έχω αντέξει να τα δω όλα. Τόσο κακά που από αυτά που είδα, τα περισσότερα προσπαθώ να τα ξεχάσω.

Αποτέλεσμα εικόνας για freddy jason michael leatherface pinhead chucky

Σήμερα το πρωί, επειδή βαριόμουν να πάω στη δουλειά, έπεσε το μάτι μου πάνω σε ένα trailer. Ο τίτλος ήταν απλά Halloween. «Όχι πάλι» σκέφτηκα. Καημένε Michael, σε τι βούρκο θα κυλιστείς πάλι… Βλέπω το trailer και καταλαβαίνω πως έχω κάνει λάθος. Διάολε, μοιάζει καλό! Για να καταλάβετε όμως τι το έκανε να ξεχωρίζει από τις μάπες που ακολούθησαν μετά την original ταινία του 1978 θα πρέπει να κάνουμε μια αναδρομή στο franchise. Πάμε λοιπόν.

Halloween (1978)

Halloween (1978) theatrical poster.jpg

Αυτή είναι η ταινία που τα ξεκίνησε όλα. O John Carpenter υπογράφει τόσο το σενάριο όσο και τη μουσικάρα. Ξεκινάει το 1963 όπου βλέπουμε τον μικρό γλυκούλη Michael ντυμένο κλόουν για το halloween, να μαχαιρώνει και να σκοτώνει την μεγάλη του αδερφή. Fast Forward 15 χρόνια αργότερα όπου ο τύπος είναι ακόμα κλεισμένος σε τρελάδικο. Καταφέρνει να δραπετεύσει με το αυτοκίνητο του ψυχιάτρου του και στη συνέχεια ληστεύει ένα mini market απ΄όπου κλέβει την εμβληματική πλέον μάσκα του (fun fact: επειδή η παραγωγή ήταν λίγο low budget η μάσκα ουσιαστικά είναι η φάτσα του ηθοποιού William Shatner που την έχουν τρίψει με χλωρίνη) και αρχίζει να κυνηγάει την Laurie Strode, μια 17χρονη baby sitter σκοτώνοντας τους πάντες στο πέρασμά του. (SPOILER ALERT: δεν την έπιασε ποτέ)

Halloween II (1981)

Το sequel της προηγούμενης ταινίας, βρίσκει τον Michael να αναρρώνει από τα τραύματα που προέκυψαν στο τέλος της ταινίας και να κυνηγάει ξανά την Laurie. Σε κάποια φάση στην ταινία προκύπτει χωρίς κανέναν λόγο πως η Laurie και ο Michael είναι αδέρφια. Οι μέτριες ερμηνείες συνοδεύουν το killing spree του Myers μέχρι το τέλος της ταινίας όπου ο Michael ΠΕΘΑΙΝΕΙ (ωχ ξέχασα να πω spoiler). Α και η Laurie την σκαπουλάρει πάλι. Μα NothingIsColderDanai, αφού ο Μιχαλάκης πέθανε, πως θα συνεχιστεί το franchise? ΕΤΣΙ:

Halloween III: Season of the Witch

Αυτή η ταινία έχει από ελάχιστη ως καμία σχέση με τις άλλες δύο. Για την ακρίβεια το μόνο κοινό στοιχείο είναι πως όλοι γουστάρουν τις μάσκες για κάποιο λόγο. Είναι τόσο άκυρο που οι δύο προηγούμενες ταινίες παρουσιάζονται ΩΣ ΤΑΙΝΙΕΣ δηλαδή δεν έχουν συμβεί ποτέ. Anyway, βασικά ένας σατανικός τύπος φτιάχνει μάσκες για το Halloween τις οποίες έχει μαγέψει με πέτρες από το Stonehedge (???) και όποιος τις φοράει σκοτώνει κι αυτοκτονεί. Τον πιάνουν, οι μάσκες καταστρέφονται και that’s all folks. Η ταινία τον ήπιε στις κριτικές προφανώς. Και ο κόσμος που την είδε απογοητεύτηκε και ζητούσε περισσότερο Michael Myers.

Halloween 4: The Return of Michael Myers (1988)

Νομίζατε πως ο Michael πέθανε; ΚΑΝΕΤΕ ΛΑΘΟΣ. Γιατί; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΒΟΛΕΥΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ. Σε αυτή την ταινία ανακαλύπτουμε πως ο Myers ήταν σε κώμα. Ξυπνάει, μαθαίνει πως η Laurie πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα αλλά έχει μια κόρη, την Jamie. Μαντέψτε. Το σκάει από την κλινική κ αρχίζει να την κυνηγάει. Με τα πολλά τον στριμώχνουν, τον πυροβολούν και τον πετάνε σε μια τρύπα. Νεκρός. Το πνεύμα του όμως μεταφέρεται στην ανηψιά του την Jamie (αλήθεια τώρα?) η οποία αρχίζει να έχει νεύρα και να σκοτώνει (παίζει και απλά να της ήρθε περίοδος, δεν ξέρω).

Halloween 5: The Revenge of Michael Myers (1989)

Ο Michael είναι ακόμα ζωντανός για κάποιο λόγο, η ανηψιά του τελικά είναι καλή αφού δεν υπάρχει πνεύμα να την κυριεύσει, κυνηγιούνται, δεν γίνεται τίποτα. ΒΑΡΕΘΗΚΑ.

Halloween: The Curse of Michael Myers (1995)

Ο Michael κυνηγάει κάποιον, σκοτώνει κάποιο μωρό, κάτι παίζει με αρχαίες κατάρες από το πουθενά, MAKE IT STOP.

Halloween H20: 20 Years Later (1998)

Τελικά ούτε η Laurie πέθανε αλλά κρύβεται, Ο Michael την κυνηγάει. Αυτή έχει έναν γιο. Τον κυνηγάει κι αυτόν. Δεν καταφέρνει τίποτα. Η Laurie τον αποκεφαλίζει.

Image result for he's already dead gif

Halloween: Resurrection (2002)

Η Laurie σκότωσε λάθος άνθρωπο. Ο Michael την σκοτώνει. Μετά κυνηγάει κάποιους άλλους. Κάποιος νομίζει πως τον σκότωσε. Κάνει λάθος, ο Michael έχει τον απέθαντο. Και αυτό ήταν.

Και αν δεν το εμπεδώσατε, ο συμπαθέστατος κατά τ’ άλλα Rob Zombie αποφάσισε να σκηνοθετήσει reboot των δύο πρώτων ταινιών το 2007 και το 2009 αντίστοιχα. Και οι δύο ταινίες ήταν αχρείαστες to say the least. Το κλίμα ήταν κακό και αταίριαστο και ειδικά η δεύτερη ήταν απαράδεκτη και φυσικά πήγε άκλαυτη.

Και ερχόμαστε στην ταινία που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2018. Με το που ανακοινώθηκε ακούστηκε ένα «ΟΟΟΟΟΧΙΙΙΙΙΙ» απ’ όλους τους horror fans στον πλανήτη (Ναι, στα ελληνικά το είπαν όλοι, τι πρόβλημα έχετε; ). Όχι άλλα reboots, όχι άλλα sequels, γενικά όχι. Μέχρι που έσκασε το plot twist. Η ταινία είναι μεν sequel, αλλά είναι απευθείας sequel της πρώτης ταινίας. Δηλαδή ακυρώνει όλες τις μαλακίες που βγήκαν μετά από το original film του 1987. Η ταινία λαμβάνει χώρα 40 χρόνια μετά την πρώτη με τον Michael να αποδρά από τη ψυχιατρική φυλακή στην οποία βρίσκεται κλεισμένος τόσα χρόνια και η αδερφή του, Laurie τον περιμένει για να πάρει την εκδίκησή της. Το trailer θα το αφήσω παρακάτω για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα αλλά ρε φίλε, μοιάζει αξιοπρεπές. Ο Carpenter επιστρέφει στο franchise σκηνοθετώντας και γράφοντας ξανά τη μουσική. Οι αρχικοί ηθοποιοί επίσης επιστρέφουν στους ρόλους τους και εμείς μένουμε να ελπίζουμε για το καλύτερο.

Θα το δω; Ναι. Περιμένω πολλά; Ίσως. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στις 25 Οκτωβρίου του 2018 και μετά θα ακολουθήσει review για να δούμε πως πήγαν τα πράγματα!

Ένα ποτό μωρέ.

Αγαπώ το γεγονός του οτινανισμού. Για την ακρίβεια του ιπποτηνανισμού. Θα μου πεις γιατί? Διάβασε τη παρακάτω ιστορία. Παρακαλώ πατήστε εδώ για τη συνέχεια.

Έλα παραδέξου το. Το πάτησες και μετά λες γιατί δεν άνοιξε. Του δε πόιντ.

Πριν από λίγες μέρες όλα καλά στα ζωή μου. Μισούσα λίγο λιγότερο το κόσμο γιατί απλά αποδέχτηκα το γεγονός ότι δεν θα μάθουν ποτέ το «πρώτα κατεβαίνει ο κόσμος και μετά επιβιβάζεται», και πήρα τηλέφωνο να δω που σκατά είναι ο χαμένος μου αδερφός. Ε μετά τα πράγματα πήγα λίγο διαφορετικά. Κατέληξα να πίνω ποτάρες με κάτι φίλους και κάτι Αυστραλούς οι οποίοι έμοιαζαν στο Θορ και το Λόκι (no joke), ε μετά πήγα για δουλειά και πάει λέγοντας.

Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει κάτι να γράψω απλά αναλώνονται στο να αποτυπώσω τις πνευματικές μου ανησυχίες.

Οπως? Gin η wiskey???, Πίτσα η σουβλάκι??? Ελεύθερο η σε σχέση??? Κατούρημα μετά από πολύ νερό ή χέσιμο??? Ύπνος η ξενύχτι??? Βυζγιά η κώλος???? Μπορείς να δώσεις και εσύ την απάντησή σου. Απλά πάτησε εδώ!!!!!11!!!

Γκρεγκ θα μου πεις τι ντρόγκια παίρνεις??? Λοιπόν έχω ένα καλό κονέ. Το Παναγιώτη, τρομερό παιδί. Εξαιρετικό.

Τίποτα δεν θα καταλήξω κάπου. Ελπίζω να σου έκαψα τα εγκεφαλικά σου κύτταρα. Καλό Δεκέμβριο να έχουμε.

Κατακέφαλα

Λεεεεποοοννν. Είχα σκοπό να γράψω ένα άρθρο για το γαμημένο πολικό ψύχος, που έχουν τα πλοία. Αλλά με πρόλαβε ο κύριος Ψαριψαρης (Φισφής ωρέ). Οπότε θα γράψω για την αναθεματισμένη ζέστη που μας έχει βαρέσει κατακέφαλα.

Όντας εργαζόμενο παιδί και εγώ χρειάζεται καμιά φορά να κάνω κάποιες εξωτερικές δουλειές. Είναι η φύση του επαγγέλματος αυτή και όχι δεν είμαι ντελιβεράς.

Εκεί έξω λοιπόν στο αχανές περιβάλλον που επικρατεί, συναντάω πολύ κόσμο. Συναντάω παππούδες, βυζγιά, γιαγιάδες, βυζγιά, όμορφες κοπέλες πολλές από αυτές χωρίς βυζγιά αλλά δεν μας πειράζει είναι όμορφες, παιδάκια, βυζγιά πάλι, άντρες με στυλ, και άλλα βυζγιά και γενικά το θετικό του καλοκαιριού είναι τα βυζγιά.

Ένα από τα πολλά προβλήματα είναι το γεγονός ότι για ένα γαμημένο λόγο απενεργοποιούνται οι εντολές που στέλνει ο εγκέφαλος στα πόδια. Περπατάς αμέριμνος και τσουκ κάποιος/α σταματάει μέσα στη μέση και κοιτάζει το άπειρο. Έκτος ότι 11/10 φορές τους ποδοπατάω (εκδίκηση λέγεται φίλος), μετά με κοιτάζουν σαν χάνο. Εκεί να πεις. Ότι δεν έβγαλες αλάρμ??? Ότι είσαι μαλάκας που δεν ξέρεις που πας? Ότι ψιτ μανμου με καθυστερείς γιατί πρέπει να προλάβω τις δημόσιες υπηρεσίες??? Τιιι. ΟΧΙ ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙΙΙ. ΤΙΙ ΕΙΣΑΙ??? ΤΙ! ΕΙΣΑΙ?????

Το αντιπαρέρχομαι αυτό, και πάμε στο φάουλ Νο2 της ζέστης. Μπαίνεις σε Μ.Μ.Μ. , δεν θα σχολιάσω για οσμές και λοιπά είναι κλασσικό. Βλέπεις πως θα μπει και άλλος κόσμος μέσα, αντί ρε μπετόν αρμέ να κάνεις πιο μέσα για να είμαστε κάπως πιο ανθρώπινα, ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΕΣΕ ΣΑ ΒΛΑΚΑΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΣ. ΠΡΟΧΩΡΑ ΕΧΕΙΣ ΧΩΡΟ. Γιατί πρέπει να υποφέρω από τι κάθε μασχάλη μου λες????? Και άσε αυτό. Έχεις δει ποτέ ραντάρ από κοντά? Εγώ ναι. Ελληνίδα γριά λέγεται. Θα ποδοπατήσει κόσμο, θα καβαλήσει τσάντες, ξαφνικά θα μας δείξει ότι έχει δύναμη και πως δεν είναι ένα κουρασμένο πλάζμα όπως δείχνει, για να κάτσει στη θέση που άνοιξε στη γαλαρία. Και αν τι προλάβει κάποιος, τότε αρχίζει η γρίνα. Και δεν έχουμε χώρο, και κύριε οδηγέ τι του παίρνετε αφού δεν χωράνε, και ζέστη. Και ακούς και αυτό ενοχλητικό. Τσ τσ τσ.

Άσε τις γριές. Πάμε στις κορασίδες. Ναι έχει ζέστη. Ναι και εγώ δεν τη παλεύω παρόλο που είμαι με μακρυμάνικο πουκάμισο. Δεν με ενδιαφέρει να δω τα πατσά σου. Κάνε κάτι. Δεν είναι απαραίτητο ότι τρως πολύ. Μπορεί να έχεις πρόβλημα υγείας. Το καταλαβαίνω. Αλλά σα γυναίκα ξέρεις τι σε παίρνει να φοράς. Φρόντισε για αυτό.

Σίνσερλι

Η χολή μου και εγώ!

Μηδενιστής Vs. Υποχθόνιος (και γενικά Capital Music).

Όπως υποσχέθηκα και στο αφιέρωμα του δίσκου, ήθελα να κάτσω να γράψω λίγα (ή πολλά πραγματικά δεν ξέρω πόσο θα μου βγει) για την κόντρα και το γενικότερο συμπούρμουλο που ακολούθησε την κυκλοφορία. Και επειδή πραγματικά δεν έχω κάποια καλύτερη και φαινομενικά άσχετη εισαγωγή για το άρθρο (σε αντίθεση με τον περισσότερο καιρό), ας μπούμε απευθείας στο ζουμί.

Όλα ξεκίνησαν όταν δε βγήκε ο Δεύτερος Τόμος. Και εννοώ την πιο πρόσφατη προσπάθεια κυκλοφορίας πριν λίγα χρόνια. Αφού το project πήγε στο διάολο (κλασσικά) ο Μήδε ανακοίνωσε πως θα βγάλει δίσκο, και μάλιστα το sequel του 2ου Μεγάλου Ήρωα. Αν εξαιρέσουμε 2 single το project σαν παραδοσιακή Ζητανί κυκλοφορία άργησε κανά 2άρι χρόνια. Επίσης ο Μήδε είχε στις πλάτες του αρκετό σκεπτικισμό απ’ το κοινό μιας και εδώ και μια περίπου δεκαετία τα περισσότερά του tracks ήταν στοχευμένο pop για τις μάζες και οι αυτοπροσδιορισμένοι hardcore underground ακροατές τον είχαν στην μπούκα. Όπως και τον Ύπο για παρόμοιους λόγους. Και ο Μήδε έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα, τον έβαλε στο στόχαστρο, αυτό δηλαδή που έκανε και πριν 10 χρόνια στο NiVo όταν έβγαλε το 50/50. Και φυσικά δούλεψε. Άλλωστε γάμα το αν σου αρέσουν οι ΖΝ και οι μουσικές τους πορείες, αν κάτι που κάνουν καλύτερα απ’ όλους τους άλλους έλληνες ραπάδες είναι η πόλωση και τα marketing tricks.

Έτσι λοιπόν, ο Μεγάλος Ήρωας ΙΙ ξεκινάει με ένα κομμάτι diss («Μην το Κάνουμε Θέμα») στον Ύπο. Και είναι η πρώτη φορά που κάποιος ΖΝ dissάρει φανερά και με ονόματα κάποιον άλλο ΖΝ. Εκτός του Ύπο υπάρχουν μπιχτές και για άλλα μέλη αλλά και συνεργάτες της Capital (πχ SNIK). Φυσικά μπιχτές σε Ύπο και σία υπήρχαν και σε άλλα κομμάτια του δίσκου, και όχι μόνο από τον Μήδε αλλά και απ’ τον Χάρμα (ή τουλάχιστον έτσι κατάλαβα εγώ).

Μεγάλος Ήρωας II_ Part 1

Προφανώς το φαινόμενο ΖΝ ήταν είναι και θα είναι on full effect στην Ελληνική σκηνή, οπότε ο Μήδε κατάφερε να ξεσηκώσει τον απαραίτητο και πολυπόθητο ντόρο για την προώθηση του album, ενώ ο Ύπο κράτησε τη στάση «δεν απαντώ σε fans» και τον έγραψε στην πεούντζα του, αν εξαιρέσουμε 1-2 τρολλοπόστ στο FB. Κάποια άλλα άτομα όμως δεν το πήραν τόσο καλά. Μιλάω φυσικά για τον Madclip που το πήρε φαλάγγι να ποστάρει stories και τα ρέστα. Ε, και ο Μήδε είναι του στυλ «ωραία, ακόμα ένας τρόπος να χτίσω hype» και κάλεσε 1v1 την Capital μπροστά από το Baron pit τους μουσικούς αντιπάλους του σε double stage deathmatch, οι δικοί σας και οι δικοί μας, king style soldier what. Γενικά έξυπνη κίνηση, γιατί αν η Capital δε δεχτεί ο Μήδε είναι no contest νικητής της κόντρας, και αν η Capital δεχτεί, έλα γελάω. Μόνο που δυο μέρες μετά, ο Μήδε έβγαλε βίντεοκαι λίγο πολύ έλεγε «με πήραν Skive & Madclip τηλ -over, beef is over -over, Ύπο γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα -over».

output_E9xs1h.gif

Η γνώμη του Ύπο για όλα αυτά.

Και αυτό είναι λίγο πολύ το σημείο της κόντρας στο οποίο έχουμε μείνει. Οπότε ήρθε η ώρα να σας πω εγώ πως το βλέπω το σκηνικό και ποιος νίκησε και τα σχετικά.

Πολλοί εκεί έξω σκέφτονται το street cred και το ποιος γαμάει ποιον IRL. Και πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι. Προσωπικά, δε με αφορά ούτε στο ελάχιστο. Σταρχίδια μου ποιος πουλάει ναρκωτικά και ποιος έχει το μεγαλύτερο crew έτοιμο για τσαμπουκά, ποιος κουβαλάει όπλο και τα λοιπά. Αυτά έχουν τρελή φάση να τα ακούς, όπως και να τα βλέπεις σε ταινίες. Μου αρέσει να ακούω πως ο Μήδε πήρε τη δικιά σου και από κωλότρυπα, με αφήνει παγερά αδιάφορο αν όντως το έκανε. Όταν είσαι ράπερ και κάποιος σε προκαλεί, ή τον αγνοείς οπότε κλάιν, δε νίκησε κανείς, ή βγάζεις κι εσύ diss. Τα instagram stories είναι ηλίθια (μιας και δείχνεις πως σε τσούζει) δεν έχουν entertainment value (μιας και δεν κάνεις αυτό για το οποίο σε ακούει ο κόσμος, δηλαδή μουσική). Και όπως και να το κάνουμε, εγώ για διασκέδαση ασχολούμαι. Για το «ωωω τι σου ‘πε». Γιατί αλλιώς στο μπούτσο μου τα προσωπικά τους. Και έτσι είναι και οι περισσότεροι ακροατές. Οπότε γενικά την κόντρα την πήρε και μάλιστα αέρας ο Μήδε, που έβγαλε diss. Και αυτό επειδή οι άλλοι δεν κατέβηκαν καν στο γήπεδο. Και αύριο μεθαύριο να τον βρουν και να τον σπάσουν στο ξύλο, πάλι ο Μήδε θα είναι νικητής στο beef. Με λίγα λόγια, μπορεί ο Madclip και ο κάθε Madclip να είναι καλύτερος dealer, gangster ή ξυλοδάρτης, αλλά ο Μήδε στο ραπ τον κατουράει. Και αυτό είναι που μετράει για έναν ράπερ. Οπότε Μήδε 3 – 1 Capital, κι ας τα άλλαζε στο τέλος.

Αυτό που βέβαια πρέπει να δώσω στον Madclip είναι πως αν και η κόντρα αντικειμενικά δε γύριζε γύρω απ’ τον ίδιο, κατάφερε να μπει στο spotlight και να φτιάξει hype. Και μπράβο του. Ξέρει πως να προσεγγίσει το κοινό και να αυξήσει το μερίδιό του στο ραπ μουσακά χωρίς ιδιαίτερο κόπο.

Κάτα feat. Mpelafon - Πειρατές & Κουρσάροι.mp4_snapshot_00.30_[2018.05.31_09.02.15]

«Ρε μαλάκες τι γίνεται, εγώ με ποιον είμαι?»